मानस कविता

रात्रभर!

Submitted by मुग्धमानसी on 5 July, 2016 - 02:10

आठवत राहिलास... रात्रभर!
टिचभर चांदण्याच्या मुठभर प्रकाशात,
आकाशभर रात्र... कणकण जळत-उजळत राहिली.
मनभर उगवलेले तुझ्या आठवांचे चंद्र....
तेजाळलास, उजळलास, स्नेहाळलास...
माझ्या आत आत दिव्यावरच्या काचेसारखा काजळलास...
मावळला मात्र नाहीस!
उधळत राहिलास.... रात्रभर!

तशी तुझी एकही खूण नाही माझ्याजवळ.
अंगावरले व्रणही पुसट होत होत नाहिसे झालेले.
तु घुसळलेले माझे केस... त्यानंतर कितीकदा पुन्हा पुन्हा बांधलेले.
तरिही तिथे उमटलेल्या तुझ्या ठशांनी...
झुळुकीच्या निमित्तानं अंगभर लगटणार्‍या तुझ्या श्वासांनी...
साधे पुस्तकाचे पान पलटतानाही झालेल्या आवाजानी...

शब्दखुणा: 

ओल

Submitted by मुग्धमानसी on 16 May, 2016 - 05:47

तुझा मेघ ओला
तिची वीज ओली
तुझ्या पावसाने
तिची शेज ओली

तुझे भास ओले
तिची कूस ओली
तिच्या आत आत
किती आर्त खोली!

तुझे स्पर्श ओले
तिची नीज ओली
तिचे स्वप्न ओले
तुझी याद ओली...

तुझा गंध ओला
तिचे श्वास ओले
तिचा गर्भ ओला
तुझे बीज ओले

जळी सांडलेला
निळा चंद्र ओला
खुळी रात्र ओली
लुळा देह ओला...

तिच्या चौकटीला
अलांछित अबोली
उसळत्या सुखाची
मुकी बंद खोली...!

शब्दखुणा: 

तुम्हीच का ते?

Submitted by मुग्धमानसी on 25 April, 2016 - 03:27

तुम्हीच का ते? ज्यांच्याबद्दल
ती शेवटी बरळत होती?
तुमचीच छबी बहुदा तिच्या
डोळ्यांमध्ये तरळत होती...

तुम्ही थोडे चांदण्यातल्या
डोहासारखे दिसता का?
तुमचाच गंध पहिल्या पावसात
मातीत उमलून येतो का?

तसं असेल तर तुम्हीच ते...
ज्यांची बाधा जडून तिनं,
रात्री काढल्या तळमळून अन्
धगीत लोटलं सगळं जिणं!

शेवटी शेवटी सांगते अश्शी
लालबुंद रक्ताळलेली...!
डोळे जड मधाळलेले...
थोडी थोडी स्वप्नाळलेली...

काय होतंय?... कुणालाही
सांगू शकली नाहीच ती
अखेरपर्यंत तुमचं नाव
घेऊ शकली नाहीच ती...

फार हाल झाले तिचे...
तुमच्यापायी झुरताना...
निरोप द्यावा कुणापाशी?

शब्दखुणा: 

अशीच रात्र राहूदे...

Submitted by मुग्धमानसी on 25 March, 2016 - 08:13

अशीच रात्र राहूदे, तुझ्यात खोल वाहूदे
तुझ्या लिपीत बोलूदे, तुझ्या सुरांत गाऊदे..

जरा सकाळ होऊदे नी उतरू दे जरा धुके
तोवरी मला तुझ्या मिठीत चिंब नाहूदे...

कशामुळे सख्या असा उगाच सैरभैर तू
उषा अजून कोवळी... तिला वयात येऊदे!

कुणी न आज यायचे इथे अश्या खुळ्या क्षणी
तु टाक सर्व वंचना, मला तुला सुखावू दे...

ही रात्र संपता सख्या उरेल काय ते पहा
नकोस वेळ घालवू, जे जायचे ते जाऊदे...

पुन्हा मिळायची कधी, ही स्वस्थता नी रात्र ही...
तुझ्या मिठीत ही अशीच कैद रात्र राहूदे!

शब्दखुणा: 

सांगेन तसं कर!

Submitted by मुग्धमानसी on 3 February, 2016 - 01:26

किती घोळ घालतेस?
बस ना जरा शांत!
प्रश्नांनाही वेळ दे की
थोडासा निवांत...

घाई सगळीच जगण्याची
सोड अल्गद वार्‍यावर...
जीव उडून गेल्यावरच
मन येतं थार्‍यावर!

कुठेही बस... देवघरात...
किंवा उघड्या खिडकिशी
एकलकोंड्या कोनाड्यात
वा झाडाच्या बुंध्याशी...

काहितरी असतंच तिथे
ठार भूल पाडणारं...
चक्क उघड्या डोळ्यांसाठी
सगळं जग मिटणारं!

दिव्याची केशरी थरथर किंवा
मुंग्यांची तालात धावपळ बघ
गरगरणारं पिवळं पान..
ढगांचं रांगतं हलतं जग!

तल्लिन होशील चढेल नशा
नशा... शुद्ध हरपणारी...
तुझ्यापासून तोडून तुला
तुझ्याच आतून जपणारी!

नशा हीच खरी राजा...
बाकी सारं झूठ झूठ!

शब्दखुणा: 

अता मी नशेत आहे!

Submitted by मुग्धमानसी on 31 December, 2015 - 02:37

असले माझे उगा बरळणे मानु नका रे खरे... अता मी नशेत आहे!
ऐका माझे मला अता एकटे सोडणे बरे... अता मी नशेत आहे!

कसे रात्रभर अंधाराशी दोन हात केले मी?
नक्की कुठल्या प्रहरी जाणे अशी शांत निजले मी?
तुझे नाव पुटपुटले तेंव्हा उरी जाग होती का?
तुला पाहीले ती स्वप्नांची खुळी रांग होती का?
मलाच काही उमगेना ठग कोण कुणाचे खरे... अता मी नशेत आहे!
ऐका माझे मला अता एकटे सोडणे बरे... अता मी नशेत आहे!

इथे उशाशी ओल... छातीही खोल खोल भिजलेली...
स्वप्नांचा लगदा पायांशी, व्यथा क्लांत थिजलेली!
खरेच आलेले वादळ की तो फक्त भास झालेला...?
मला स्मरेना शेवटचा पाऊस कधी आलेला...

शब्दखुणा: 

केवढे उत्पात घडले असते!

Submitted by मुग्धमानसी on 27 October, 2015 - 03:53

असतेच देवळात देव तर...
केवढे उत्पात घडले असते!
नसतेच मनात भेव तर...
केवढे उत्पात घडले असते!

रस्ते ठाऊक असते तर अन्
वळणे आंधळी नसती तर...
पोचायचे कुठे ते कळते तर...
केवढे उत्पात घडले असते!

प्रत्येक नजरेत असती नशा,
धुंदच असत्या सगळ्याच दिशा
सत्यच स्वप्न असती तर...
केवढे उत्पात घडले असते!

नाती आतून धगधगणारी
वरून शांत डोहागत...!
मुखवटे नसतेच आपल्याजवळ तर...
केवढे उत्पात घडले असते!

मी न बोलणं, तुला न कळणं...
हेही ठीक, तेही ठीक...
मनातलं सगळंच कळतं तर...
केवढे उत्पात घडले असते!

झाकून घेतलाय जाळ तरिही
पोळतेय त्यांना माझी धग!
नग्न उसळले असते तर...

शब्दखुणा: 

जमतंय का?

Submitted by मुग्धमानसी on 1 September, 2015 - 07:14

सांग सांग बाई तुला जमतंय का?
आतातरी मन सालं रमतंय का?

कंटाळा कंटाळा सारा दिस चोळामोळा
रोज रात्री फिरवावा ना पाटीवरती बोळा...
अक्षरेही तीच तीच गिरवावी किती?
गिरवले किती तरी नाही होत मोती!
पुन्हा तरी नव्यानेच गिरवावे सारे
पुन्हा पुन्हा आवरावे मनाचे पसारे
उगवणे मावळणे जन्म सारा शीण
एकच कळले - ’नाही कुणासाठी कोण!’
कळले ना आता?... तरी वळतंय का?
आतातरी मन सालं रमतंय का?

’रात्र झाली फार आता मिट डोळे नीज’
बजावतो मेंदू तरी डोळे भिज भिज
दिसभर पेंगूळते मन वेड्यागत
रातभर मन नाही मनात रमत
कण कण उजळते अंधाराची वात
कुणीतरी काळोखतं खोल आत आत
अशावेळी नेमकी ती तडकावी काच

शब्दखुणा: 

अन् मी ओशाळून जाते!

Submitted by मुग्धमानसी on 21 August, 2015 - 02:26

आठवांचा जाळ होतो
त्यात मी पोळून जाते
सांज होते... राख स्मरणांची
मला चोळून जाते!

तो इथे नव्हताच तेंव्हा
मी कुठे उध्वस्त होते?
कल्पना तो हरवल्याची
का मला जाळून जाते?

गीत जगण्याच्या स्वरांचे
त्यातला वर्जित स्वर मी!
मी मनाशीही स्वत:ला
नेमके गाळून गाते!

रात्र होताना उशाशी
ठेवते खंजीर नेहमी
स्वप्नभ्याली नीज माझी
रोज मज टाळून जाते!

रोज जी अस्वस्थ होते,
निघून जाताना घरी मी...
रोज मी केसांत माझ्या
नजर ती माळून जाते!

शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - मानस कविता