मानस कविता

माझे गाणे...

Submitted by मुग्धमानसी on 26 August, 2014 - 01:50

अंदाज तुझे, अनुमान तुझे
हि तुझी वाट, अपघात तुझे
हे पाय तुझे अन् दिशा तुझ्या
विश्वात तुझ्याविण नाही दुजे

वाटले तुला अन् वाट तुझी
गेलीच नं माझ्या वाटेला?
होतेच असेही कधी कधी...
भिजवले धुळीने लाटेला...

अंगार तुझ्या नजरेमधला
कधी धुसमुसतो, कधी गहिवरतो
मी फक्त जराशी हसते अन्
अश्रूही अपमानित होतो!

नादिष्ट जरी... मी भ्रमिष्ट जरी...
मी खुशाल माझ्या यात्रेत...
मी वाईट गाते तुझ्यामते
जे गीत तुला न अभिप्रेत!

मी गुणगुणते माझे गाणे
अन् थिरकत देते दाद मला
कधी तान लांबवून स्वप्नांची
समेवरी गाठते असण्याला!

मी तुझ्या समोरून जाताना
अन् तुझ्या घरी वावरताना
जो दिसला नाही कधी तुला

शब्दखुणा: 

कैच्याकै आहे सगळंच.

Submitted by मुग्धमानसी on 17 July, 2014 - 01:05

कैच्याकै आहे सगळंच.

फुलं, पानं, फांद्या, रस्ते, घरं.... सगळंच कसं दमट, ओलसर...
सादळलेला एक-एक अणू, अन् प्रत्येक काच थोडी धुसर!
हवा कोंदट, माती भिजकट, वारा हलकट!
मृद्गंध अगदिच बिचारा वगैरे... दबकून लपलेला मातीच्याच श्वासांत...
अन् त्यावर वरचढ झालेला आंबट कचर्यााचा वास कुजकट!

कणाकणात... क्षणाक्षणात... बाहेर आणि आतही...
उगाच भरून राहिलाय तो केंव्हाचा.
अधांतरी तरंगतो आहे. बरसत नाही. झिरपत नाही.
सगळ्याच नियमांना कंटाळल्यासारखा... स्वत:लाच वैतागल्यासारखा...
प्रवाहीपणाचं एकूणच गृहीतक चक्क चक्क फेटाळल्यासारखा...
उदास असल्यासारखा अन् तेही मान्य असल्यासारखा!
तो साचून राहिला आहे.

कदाचीत....

Submitted by मुग्धमानसी on 9 July, 2014 - 08:21

कदाचीत सारे उधाणून वारे दिवस-रात्र भंडावती मातिला
कदाचीत मातीत सुकले बियाणे, नि ते कोंब निर्जीव सलती तिला...

कदाचीत ही सृष्टी गर्भार आहे... म्हणूनी अशी ही जरा कातर
तिचा गर्भ हळवा उपाशी असावा, अधाशी असावा तिचा वापर!

कदाचीत खाली कुठे खोल खोल, असावे रुतूनी जुने कवडसे
कदाचीत त्यांनाच विझवावयाला, तिची ओल सारीच सरली असे.

कदाचीत भवताल अस्वस्थ आहे... कदाचीत हुरहूर ही आतली
कुठे फाटले अन् कुठे दाटले रे... कळेना भिती तप्त रंध्रांतली!

शब्दखुणा: 

आता तरी...

Submitted by मुग्धमानसी on 17 June, 2014 - 08:14

आता तरी आभाळाने
जरा खाली सरकावे
माझ्या तापल्या भुईत
थोडे गारवे पेरावे

आता तरी सुर्यानं या
जरा कमी तेजाळावं
माझं पोळतं मीपण
मला कुठेशी सोसावं?

सैलावली वाट सारी
जरातरी ताठ व्हावी
मागे सोडल्या खुणांत
’त्या’ची सय घेता यावी...

वार्‍यानंही जाता-येता
ओले काही आणू नये
त्याचे-माझे शहार्‍याचे
नाते खोल खणू नये!

झुले उंच आकाशात
जावे अन परतावे
असे... इतके सहज..
मीही त्याला आठवावे!

त्याला कळेना काहिही!
फुला तुलाच कळावे...
काही वसंत, बहर...
तूच त्याला कळवावे!

शब्दखुणा: 

मीही जुनीच आहे...!

Submitted by मुग्धमानसी on 9 June, 2014 - 08:09

मीही जुनीच आहे...

अस्वस्थ दमटलेल्या
मातीत खोल खोल
रुजलेली एक बोच
कुजलेली एक ओल
त्यातून उगवते मी
अन् उन्मळून जाते
हे रोज रोज घडते
तरिही हि मीच आहे...
मीही जुनीच आहे!

आकाश दाबूनी या
जमिनीस झाकताना
जात्यात सर्व दाणे
एकत्र भरडताना
मीही अधांतरी ही
या पोकळीत घुमते
मी नष्ट होत नाही
मी सान होत जाते
उधळून सर्व देते...
उरले जराच आहे...
मीही जुनीच आहे!

मीही जुनीच आहे...

उन्मत्त आरशाला
खोट्या जलाशयाला
मी वाचताच ये ना
कुठल्याच पंडिताला!
सुटली कठोर गणिते
शास्त्रेही क्लिष्ट कळली
माझीच भंगलेली
प्रतिमा कुणा न जुळली...!
जरी विस्कटून गेले,
तुमच्यातलीच आहे...

शब्दखुणा: 

मीही जुनीच आहे...!

Submitted by मुग्धमानसी on 9 June, 2014 - 08:09

एकच धागा दोनदा निघाल्याने हा धागा संपादित करत आहे. क्षमस्व.

शब्दखुणा: 

माझा पहिला कवितासंग्रह

Submitted by मुग्धमानसी on 4 June, 2014 - 06:26

माझा पहिलावहिला कवितासंग्रह....

IMG00511-20140603-2101.jpg

मायबोलीनं दिलेल्या उभारीमुळे आणि अनेक मायबोलीकरांच्या शुभेच्छांमुळे माझा हा पहिला कवितासंग्रह प्रकाशित होऊ शकला आहे. मी मायबोली प्रशासनाचे आणि सर्व मायबोलीकरांचे मनापासून धन्यवाद!

हा कवितासंग्रह खालील ठिकाणी विक्रीसाठी उपलब्ध आहे -

1 Ideal Pustak Triveni-Dadar 022-24304254
2 Majestic Book House-Dadar 022-24305914
3 Majestic Book House-Vileparle 022-26132879

शब्दखुणा: 

एक दु:ख हवे माणसाला...

Submitted by मुग्धमानसी on 30 May, 2014 - 07:04

गडद होत जाणार्‍या अंधाराच्या नसानसांत
भळभळणार्‍या, ठसठसणार्‍या अदृष्य चिघळट जखमेसारखे...

वैश्येच्या लाचार हास्यात काठोकाठ ओथंबून ठिबकत, ओघळत राहिलेल्या
अपमानास्पद थुंकीसारखे...

चौकातल्या नागड्या भिकार्‍याच्या कंबरेवर फडफडणार्‍या एकमेव चिंधीत गुंडाळून ठेवलेल्या
विश्वातल्या समस्त भंपक लज्जेसारखे...
.
.
.
एक दु:ख हवे माणसाला... कायम...
त्याच्याच पायाशी घुटमळणार्‍या... त्याच्याच काळ्या सावलीसारखे!

शब्दखुणा: 

मी थांबले... समजू नको!

Submitted by मुग्धमानसी on 6 May, 2014 - 03:57

तू मला व्यापू नको
जा निघ इथून थांबू नको
मी पहूडले आहे जरा
मी थांबले... समजू नको!

तापली होती उन्हे
दिसली जराशी सावली
माझी उपाशी भूक मग
तेथे जराच विसावली

सैलावली स्वप्ने जरा
आशा जरा रेंगाळल्या
या पावलांतून बोचर्‍या
भेगा जरा सुस्तावल्या

मी नेत्र माझे झाकले
छातीत भरला मारवा
पुढल्या उन्हासाठीच मी
वेचित आहे गारवा...

हे झोपणे समजून तू
माझ्याकडे फिरकू नको
मी पहूडले आहे जरा
मी थांबले... समजू नको!

गाठून एकांती मला
गात्रांत माझ्या झिरपुनी
नकळत असा ’चढतोस’ तू
ओळख तुझ्याशी ही जुनी

रक्तातूनी हृदयाकडे
अन् मग विचारांतून तू...
माझ्याच आतून खेचूनी
नेतोस मजला दूर तू...

शब्दखुणा: 

मी!

Submitted by मुग्धमानसी on 7 March, 2014 - 02:16

भगवंताचे डोळे, त्यातले मी पाणी,
चित्तातला वन्ही, विझविते.

कानड्याचे पाय, त्यातली मी वीट,
तोलताहे नीट, तुझी श्रद्धा!

श्रीरंगाचे बाहू, त्यातली मी मिठी,
अद्वैताच्या गाठी, बांधते मी.

ओंकाराचा नाद, त्यातला मी श्वास,
त्याविण विश्वास, जन्म नाही!

उद्याची माऊली, ब्रम्ह तीचे दास,
उरी नऊ मास, जगविते.

थोडी चुलीपाशी, थोडी आकाशाशी,
बाकीची स्वतःशी, उरते मी.

नको पडू पाया, नको करू पुजा,
देव्हार्‍यास दुजा, देव शोध.

माझ्या थोरवीला, आभाळाची मिती,
देव्हार्‍याचे किती, क्षेत्रफळ?

आगीतली धग, पाण्याचा ओलावा,
अनुभव घ्यावा, तेंव्हा कळे!

तसे बाईपण, मातीत मुरते,

शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - मानस कविता