मानस कविता

तुझे मुग्ध देणे...

Submitted by मुग्धमानसी on 11 December, 2014 - 02:34

तुझे कुंद ओले सडे झेलताना
कधीची उभी मी इथे पावसात
छ्ते मेघ झाली, कुठे भिंत गेली?
मला सापडेना मी माझ्या घरात!

पुन्हा हा मला ओढतो श्वास आत...
उरातील सारी तळे चाळवितो
पुन्हा एकदा जन्म मांत्रिक होतो
मला मंतरूनी स्वत:शीच नेतो!

कसा छान वाटे सुखाचा दिलासा
जसा आईचा हात डोईवरी...
जरा शांत झाले मतीचे नगारे
मनीचा पडे सूर कानावरी!

तुझे मुग्ध देणे... मी वेचित जाणे...
असा जन्म जाणे किती नेटके!
कधी मीच झोळीत वेचून काटे
रडावे ’मिळाले मला फाटके!’

शब्दखुणा: 

बघवत नाही!

Submitted by मुग्धमानसी on 31 October, 2014 - 04:05

तुझे न बघणे बघवत नाही..
पाठ फिरवणे बघवत नाही...
मिटून घेते डोळे कारण
स्वत:च मिटणे बघवत नाही!

रेतीवरती नाव कुणाचे
लिहिता लिहिता थांबून जाते
किनार्‍यावरी लख्ख कोरडे
कुणीच मजला बघवत नाही!

झोप जराही नसोच नेत्री
विझवते तरी सर्व दिप मी
असे रात्रभर कोणाचेही
जळणे मजला बघवत नाही!

खिडकीतुन पसरून हात मी
ओंजळभर पाऊस झेलते
काय करू मी असे कुणाचे
’कोसळणे’ मज बघवत नाही!

भिंतीच्या भेगेतुन झरते
क्लांत बोचरे ओलेतेपण
मला शहार्‍यातून भेटणे
त्या दु:खाचे बघवत नाही!

शब्दखुणा: 

नाव तुझे मी घेते तरिही...

Submitted by मुग्धमानसी on 22 October, 2014 - 02:48

नाव तुझे मी घेते तरिही, तुला समजणे अवघड आहे,
गोंधळात या श्रीरामा मज तुझे गवसणे अवघड आहे!

रोज सकाळी डोळे मिटुनी तुला मनाशी स्मरते तरिही
मळभ मनातिल फिटेल तोवर तुझे प्रकटणे अवघड आहे!

तुझे स्तोत्र गुणगुणते नेहमी, ताल सुरांचा धरून ठेका...
आत ईथे कोलाहल इतुका.. तुला ऐकणे अवघड आहे!

तुला पाहते गाभार्‍यातुन मंद मंदसे हसताना मी...
काय हाल माझे सांगावे... अश्रू पुसणे अवघड आहे!

नाती-गोती प्रपंच अवघा... यातुन अलगद निसटत नाही...
मला ठावुके तोवर रामा, तुला गाठणे अवघड आहे!

जळोत माझ्या सगळ्या ईच्छा! अपेक्षांस त्या सुरुंग लागो!
मनात अडगळ आहे तोवर, तुला स्थापणे अवघड आहे!

शब्दखुणा: 

वगैरे...!

Submitted by मुग्धमानसी on 17 September, 2014 - 07:15

अशी रात्र सरते असा चंद्र झरतो
अशी तप्त बाहूंत मी सांद्र होते
अशी ओल भिंतीतूनी गोठताना
असे नग्न गात्रांत काहूर मुरते
मला मीच निर्वस्त्र सामोर जाते
तरी येत नाही शिसारी वगैरे...!

उन्हे शांत होतात काळोख होतो
विझूनी धगीचा दिवा मंद होतो
तुझे पाठमोरे धुके पाहताना
मला सूर्य विझला... असा भास होतो!
मीही थंड होऊन वाहून जाते
जरा तेढ बसते किनारी वगैरे...!

सुखाचे असे पावसाळी दिलासे,
ऋतुंचे मला नित्य हे वाकडे...
उन्हे तप्त होताच नेमस्त मीही
झुकूनी तुला घालते साकडे...!
मला मीच ओशाळ वाटून हसते
असावा जसा की भिकारी वगैरे...!

कधी क्लांत होते, जरा शांत होते,

शब्दखुणा: 

माझे गाणे...

Submitted by मुग्धमानसी on 26 August, 2014 - 01:50

अंदाज तुझे, अनुमान तुझे
हि तुझी वाट, अपघात तुझे
हे पाय तुझे अन् दिशा तुझ्या
विश्वात तुझ्याविण नाही दुजे

वाटले तुला अन् वाट तुझी
गेलीच नं माझ्या वाटेला?
होतेच असेही कधी कधी...
भिजवले धुळीने लाटेला...

अंगार तुझ्या नजरेमधला
कधी धुसमुसतो, कधी गहिवरतो
मी फक्त जराशी हसते अन्
अश्रूही अपमानित होतो!

नादिष्ट जरी... मी भ्रमिष्ट जरी...
मी खुशाल माझ्या यात्रेत...
मी वाईट गाते तुझ्यामते
जे गीत तुला न अभिप्रेत!

मी गुणगुणते माझे गाणे
अन् थिरकत देते दाद मला
कधी तान लांबवून स्वप्नांची
समेवरी गाठते असण्याला!

मी तुझ्या समोरून जाताना
अन् तुझ्या घरी वावरताना
जो दिसला नाही कधी तुला

शब्दखुणा: 

कैच्याकै आहे सगळंच.

Submitted by मुग्धमानसी on 17 July, 2014 - 01:05

कैच्याकै आहे सगळंच.

फुलं, पानं, फांद्या, रस्ते, घरं.... सगळंच कसं दमट, ओलसर...
सादळलेला एक-एक अणू, अन् प्रत्येक काच थोडी धुसर!
हवा कोंदट, माती भिजकट, वारा हलकट!
मृद्गंध अगदिच बिचारा वगैरे... दबकून लपलेला मातीच्याच श्वासांत...
अन् त्यावर वरचढ झालेला आंबट कचर्यााचा वास कुजकट!

कणाकणात... क्षणाक्षणात... बाहेर आणि आतही...
उगाच भरून राहिलाय तो केंव्हाचा.
अधांतरी तरंगतो आहे. बरसत नाही. झिरपत नाही.
सगळ्याच नियमांना कंटाळल्यासारखा... स्वत:लाच वैतागल्यासारखा...
प्रवाहीपणाचं एकूणच गृहीतक चक्क चक्क फेटाळल्यासारखा...
उदास असल्यासारखा अन् तेही मान्य असल्यासारखा!
तो साचून राहिला आहे.

कदाचीत....

Submitted by मुग्धमानसी on 9 July, 2014 - 08:21

कदाचीत सारे उधाणून वारे दिवस-रात्र भंडावती मातिला
कदाचीत मातीत सुकले बियाणे, नि ते कोंब निर्जीव सलती तिला...

कदाचीत ही सृष्टी गर्भार आहे... म्हणूनी अशी ही जरा कातर
तिचा गर्भ हळवा उपाशी असावा, अधाशी असावा तिचा वापर!

कदाचीत खाली कुठे खोल खोल, असावे रुतूनी जुने कवडसे
कदाचीत त्यांनाच विझवावयाला, तिची ओल सारीच सरली असे.

कदाचीत भवताल अस्वस्थ आहे... कदाचीत हुरहूर ही आतली
कुठे फाटले अन् कुठे दाटले रे... कळेना भिती तप्त रंध्रांतली!

शब्दखुणा: 

आता तरी...

Submitted by मुग्धमानसी on 17 June, 2014 - 08:14

आता तरी आभाळाने
जरा खाली सरकावे
माझ्या तापल्या भुईत
थोडे गारवे पेरावे

आता तरी सुर्यानं या
जरा कमी तेजाळावं
माझं पोळतं मीपण
मला कुठेशी सोसावं?

सैलावली वाट सारी
जरातरी ताठ व्हावी
मागे सोडल्या खुणांत
’त्या’ची सय घेता यावी...

वार्‍यानंही जाता-येता
ओले काही आणू नये
त्याचे-माझे शहार्‍याचे
नाते खोल खणू नये!

झुले उंच आकाशात
जावे अन परतावे
असे... इतके सहज..
मीही त्याला आठवावे!

त्याला कळेना काहिही!
फुला तुलाच कळावे...
काही वसंत, बहर...
तूच त्याला कळवावे!

शब्दखुणा: 

मीही जुनीच आहे...!

Submitted by मुग्धमानसी on 9 June, 2014 - 08:09

मीही जुनीच आहे...

अस्वस्थ दमटलेल्या
मातीत खोल खोल
रुजलेली एक बोच
कुजलेली एक ओल
त्यातून उगवते मी
अन् उन्मळून जाते
हे रोज रोज घडते
तरिही हि मीच आहे...
मीही जुनीच आहे!

आकाश दाबूनी या
जमिनीस झाकताना
जात्यात सर्व दाणे
एकत्र भरडताना
मीही अधांतरी ही
या पोकळीत घुमते
मी नष्ट होत नाही
मी सान होत जाते
उधळून सर्व देते...
उरले जराच आहे...
मीही जुनीच आहे!

मीही जुनीच आहे...

उन्मत्त आरशाला
खोट्या जलाशयाला
मी वाचताच ये ना
कुठल्याच पंडिताला!
सुटली कठोर गणिते
शास्त्रेही क्लिष्ट कळली
माझीच भंगलेली
प्रतिमा कुणा न जुळली...!
जरी विस्कटून गेले,
तुमच्यातलीच आहे...

शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - मानस कविता