मानस कविता

नदीच्या किनारी...

Submitted by मुग्धमानसी on 29 July, 2015 - 06:21

उभी स्तब्ध आहे नदीच्या किनारी तिच्या सौम्य लाटांत नादावुनी
खडे पावलांशी, धुके काळजाशी, जिथे टोचते त्यास सांभाळुनी!

असे मोकळे केस पाठीवरी की जसे चांदणे रान-पानांवरी,
जरा सार रात्रीस हलक्या करांनी... तळाशी तिच्या मीच मी दाटुनी!

जरा रात्र चढते.. नशेचा प्रवाह.. अनाकार एकेक पेशी अशी...
मुकी स्वैर बोली खुळ्या शांततेची मला व्यापते गल्बला होउनी!

तुला काय सांगू किती या जीवाने मुके साहिले पोळते उन्ह ते...
तुझे पावसाळे किती दूर होते... मला तेच भिजवायचे मन्मनी!

अनंतात आहे तुझे गीत राजा... सुटा त्यातला एकटा सूर मी,
जरा थांबते ना तुझ्या सांद्र ओठी, मला यापरी ना विसावा कुणी!

शब्दखुणा: 

तुझ्या आधी...

Submitted by मुग्धमानसी on 25 June, 2015 - 02:25

तुझ्या आधी कुणालाही कधी का गवसले नाही
सुरंगी स्वप्न जे नेत्रांत माझ्या दडसले होते...

मला व्यापून उरला एक क्षण तो रात्रभर ओला
तुझे आभास बनुनी मेघ गात्री बरसले होते...!

उन्हाळी गीत आगीचे, धुक्याच्या गार साथीचे...
तुझ्या पाऊस दादिस आजवर हे तरसले होते!

खुळे अवकाश माझे... रम्य तरीही भोळसट आहे
स्वत:ला हरवुनी भोळे... तुला ते गवसले होते!

तुझ्या आधी इथे कोणीच नाही उत्खनन केले
तळातील द्वारकेला गाळ समजुन उपसले होते!

शब्दखुणा: 

दिवस...

Submitted by मुग्धमानसी on 5 June, 2015 - 03:44

दिवस संपून जाण्याचे
अणू-रेणू वितळण्याचे
उन्हाळे चिंब होताना
धगीला चेव येण्याचे!

दिवस भिजर्‍या स्वभावाचे
जरा हळवे कुढाव्याचे
जराश्या गार वार्‍याने
शहारे कुंद थिजण्याचे!

दिवस माझे न उरण्याचे
कुणा काही न कळण्याचे
तुझ्या गर्दीत हरवून मी
मुका एकांत जगण्याचे!

दिवस आजार स्वप्नांचे
दिवस आकार नसण्याचे
दिवस बेफाम वाटांनी
कुठेही ना पोहोचण्याचे!

दिवस बेभान गाण्याचे
उसास्यांचे नि पाण्याचे...
मने टाचून मेघांना
तुझ्या पाऊस होण्याचे!

शब्दखुणा: 

विक्षिप्त

Submitted by मुग्धमानसी on 15 May, 2015 - 02:13

कशासाठी जगता जगता
खुणा ठेवत जायचं मागे?
एकेक श्वास ओढता-सोडता..
पुसत जावेत सर्व धागे...!

कशासाठी हुळहुळावं
नाव माझं कुण्या ओठी?
माझं माझं गाणं आहे
माझ्या पैंजणांच्या ओठी!

अनामी मी...
मला कुणी ठेवो नावे... मला काय?
चालताना मी मातीतही
उमटत नाहीत माझे पाय!

वार्‍याला मी गंध-बिंध
काहीसुद्धा देत नाही...
खरंच मला तुझ्या जगाची
जरासुद्धा रित नाही!

असंबद्ध वाचाळ काही...
निरर्थक बेताल काही...
अवांतराचे लांब गुर्‍हाळ
बिभत्सतेचे चर्‍हाट काही!

नैतिकतेचे बेसूर ढोल
इथून तिथून सगळंच फोल!
पाळा किंवा पाळू नका..
शेवटी सगळं मातीमोल!

आता जरा निवून जाते
माझी माझ्यात मिटून जाते

शब्दखुणा: 

मला दे नं राजा...

Submitted by मुग्धमानसी on 13 May, 2015 - 02:38

मला दे नं राजा
तुझे उन्ह थोडे
मला सावलीचा
खरा शाप आहे

कुणाला कसे
सांगुनी हे कळावे...
कसा गारव्याचा
मला ताप आहे...

कुणीही मला
त्रास नाही दिलेला
खरे सांगू का?
... हा खरा त्रास आहे!

मला मी नव्यानेच
लिहिते खरे पण...
जुना सर्व आकार
पत्रास आहे...!

नको पावसाचे
गुलाबी दिलासे..
सख्या कोवळी मीच
उरलेली नाही...

म्हणूनी तुझ्या नेत्री
दिसले समुद्र...
मला त्या झर्‍याची
अता ओढ नाही...

तुझा स्पर्श देतो
शहारे जरासे..
तरी ते उन्हाचे
दिलासे असावे!

तुझे श्वास हळुवार
रेंगाळताना,
असो सत्य ते...
भास काही नसावे!

कुणाला कळेना...
कुणी का म्हणेना
मला बोचते

शब्दखुणा: 

प्रतिक्षा...

Submitted by मुग्धमानसी on 24 April, 2015 - 03:20

भर ओसरेल सारा
गाळ राहिल तळाशी,
तुझे हरवले सारे
तुला दिसेल मुळाशी...

तुझी गोड सांजभूल
तुझ्या गंधाळल्या रात्री...
तुझे भाबडे चांदणे
तुझ्या धुंदावल्या गात्री!

तुझी सावली सावळी
तुझी गर्द निळे भास
तुझा यमुनेचा तीर
तुझे वादळले श्वास...

तुझ्या तळहातावर
चिकटले काही स्पर्श
ओघळून गेल्यावर...
काही दिस... काही वर्ष!

सारे तुझेच असेल...
पण तूच तुझा नाही!
तुझ्या आत आत आहे
कुणी वाहते प्रवाही!

आता आलेच शेवटी...
वाट पाहणे अनंत!
डोळे मिटून टाळणे
उभ्या जगण्याची खंत!

असे होईल ना कधी...
भर ओसरेल सारा...
आत आतला प्रवाह...
आत आतला उबारा...

आता बघायचे आहे
तिथे मुळापाशी काही

शब्दखुणा: 

पाश तोडावे कसे?

Submitted by मुग्धमानसी on 30 January, 2015 - 05:07

रोज मी पुसते तिथे ते खोल रुजलेले ठसे...
उगवते तरिही तिथे जे... त्यास उपटावे कसे?

बिलगते स्वत:स मी होऊन माझी माऊली
पण चुका अपराध हे पदरात मी घ्यावे कसे?

शेवटी तूही मला हसण्यावरी नेलेस ना?
मी किती गंभीर आहे... सांग सांगावे कसे?

लख्ख सारे आरसे करूनी असा गेलास तू...
मी तुझ्या बिंबास आता सांग शोधावे कसे?

राखुनी असतात अंतर जवळ असणारे सुधा..
दूर असणार्‍या कुणाचे पाश तोडावे कसे?

येईन नक्की कधीतरी...

Submitted by मुग्धमानसी on 14 January, 2015 - 06:05

येईन नक्की कधीतरी
त्याच गल्लीपाशी परत
तोच कट्टा, तोच पार..
’त्या’च मला गोळा करत!

टेकेन जरा अलगद तिथे
हळूच घेईन भरपूर श्वास
माती ओढेन छातीत जरा
पेरीन म्हणते नवीन भास!

इथेच सांडले होते माझे
चिल्लर काही पैसे सुटे
तेंव्हापासून शोधते आहे
ऐहिक माझे गेले कुठे?

’धावून धावून दमेन तेंव्हा
फिरून येईन पुन्हा इथे’
दिला होता शब्द तुला
आठवत असते अधे-मधे...

वाट बघत माझी तसाच
थांबून असशील का रे अजून?
झेलत प्रत्येक संध्याकाळ...
रिचवत सगळे उनाड ऊन...?

ओळखशील ना मला सख्या?
मी... तुझी... ती... असो, जाऊदे!
नाव - रुप नव्हतेच तसेही...
तुला मला अनभिज्ञ राहूदे!

शब्दखुणा: 

आश्रित

Submitted by मुग्धमानसी on 12 January, 2015 - 02:39

कदाचित तुला तेढ बसणार नाही
जरा सैल सोडेन मी पाश माझे
तुला बांधण्याचे मला वेड नाही...
मला प्रिय आहेच अवकाश माझे!

तुझे युद्ध आहे सुरू या जगाशी
मला विद्ध छाती दिसावी कशी रे?
मला पाठमोरे दिसे प्रेम माझे
व्यथा वेदनेला कळावी कशी रे?

मला राखण्याचा जुना छंद आहे
तुला... सांग ना हेच आहे खरे ना?
म्हणूनी तुझे हात पोलाद होती
जणू झेलती सर्व गंडांतरे ना?

वळूनी पहा ना तुझ्या आश्रिताला
जिने ध्येय आहे तुला वाहिलेले...
तिच्याही करी आयुधे संयमाची,
तिनेही तुझे युद्ध हे झेललेले!

तुला पाश माझे झटकता न येती...
मला ठावुके... जीव हळवा तुझा रे!
तुझी पाठ हळुवार कुरवाळताना

शब्दखुणा: 

तुझे मुग्ध देणे...

Submitted by मुग्धमानसी on 11 December, 2014 - 02:34

तुझे कुंद ओले सडे झेलताना
कधीची उभी मी इथे पावसात
छ्ते मेघ झाली, कुठे भिंत गेली?
मला सापडेना मी माझ्या घरात!

पुन्हा हा मला ओढतो श्वास आत...
उरातील सारी तळे चाळवितो
पुन्हा एकदा जन्म मांत्रिक होतो
मला मंतरूनी स्वत:शीच नेतो!

कसा छान वाटे सुखाचा दिलासा
जसा आईचा हात डोईवरी...
जरा शांत झाले मतीचे नगारे
मनीचा पडे सूर कानावरी!

तुझे मुग्ध देणे... मी वेचित जाणे...
असा जन्म जाणे किती नेटके!
कधी मीच झोळीत वेचून काटे
रडावे ’मिळाले मला फाटके!’

शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - मानस कविता