विषय वाचल्यावर माझ्या डोक्यात पहिल्यांदा पटकन दोन गोष्टी आल्या.
ज्यातली पहिली गोष्ट जी राहूनच गेली.. कधी परत जमेल याची शक्यता आता शून्य आहे.
आणि दुसरी आतापर्यंत करायची राहून गेली आहे.
१. त्यावेळी, म्हणजे मी शाळेत असताना, बरोबरची मुलंमुली नाच, पेटी किंवा तबला असं शिकायला जायचे.
परंतु स्ट्रिंग इन्स्ट्रुमेंट म्हणजे तंतुवाद्य जसं गिटार, व्हायोलिन याचे विशेष क्लासेस नव्हते किंवा माझ्या माहितीत तरी एवढे नव्हते. किंवा ओळखीचं कोणी जातंय असंही नव्हतं.
आमच्या इकडे जवळच एक चर्च होतं, त्या गल्लीमध्ये मात्र व्हायलीन/ गिटार दुरुस्तीच दुकान होतं.
पाहिलं सगळच लक्षात राहतं आणि त्याच कौतुकही असतं.
माझा पहिला विमान प्रवास खरं तर खूपच उशीर झाला. मुलगा सव्वा वर्षाचा होता आणि त्याला घेऊन केलेला तो त्याचा आणि माझा पहिला विमान प्रवास ..अगदी छोटा मुंबई ते गोवा.
त्यातल्या काही गमतीदार आठवणी..
१ . एवढ्याशा छोट्या मुलाचही पूर्ण तिकीट काढायला लागलं होतं हे चांगलं लक्षात राहील आणि थोडसं टोचलंही होतं.
हो, शीर्षक वाचून तुम्हाला वाटला, नेमका तोच विषय आहे.
माझं ना, जलतरण (swimming) शिकायचं राहून गेलंय.
कारण असं काही नाही. खरंतर मुंबईत जिथे वाढले तिथे मफतलालचा तलाव जवळ होता. पण कधी ते डोक्यात आलं नाही खरं.
पुढे मुलं झाल्यावर त्यांना आवर्जून क्लासला घालून शिकवलं. तेव्हाही आपण शिकावं हे सुचलं नाही.
स्विमिंग हे सर्वायवल स्किल आहे म्हणतात त्यात काही तथ्य नाही. या बाबतीत मला बिस्वाचं म्हणणं पटतं.
आयुष्यात मला खुप काही करायचं होतं. किल्ली सारखं माझं बीए करणे, टिचर बनणे राहुन गेलं, मामोंसारखी वारी करायची राहुन गेली. अबुवांसारखं आवडत्या गायकाचं कॉन्सर्ट बघायचं राहिलं, माझ्या दत्तक बाबांसारखं पाकॄ स्पर्धेत भाग घ्यायचं राहुन गेलं आहे पण मला त्यात काही फार इंटरेस्ट नाही. आशिका म्हणाली तसं काही व्यक्तींना थँक्स म्हणायचं राहुन गेलं. कविन म्हणते तसं काही गोष्टी काही वळणांवर मी सोडल्या तर काही गोष्टींनी मला सोडलं .
पण यांपैकी कशापेक्षाही जास्त दु:ख माझं एक स्वप्न पुर्ण न झाल्याचं आहे.
“थांब जरा, या वर्षी नाही गेलास तर..”
“तर.. माझे करोडो भक्त निराश होतील“
“होऊ दे झाले तर.
तिकडे स्पीकरच्या भिंती लोकांचे कान फाडतायत म्हणे!
तुझे तर एव्हढे मोठे कान..!
मी काही पाठवायची नाही तुला यंदा.
आणि शिवाय ते अचकट विचकट नाचणं..
उगा बिघडवतील ती भुतं तुला”
“माते, एका हाताची बोटंसुद्धा सारखी नसतात.
तसंच कित्येक भक्त रात्रंदिवस राबून उत्कृष्ट देखावे तयार करतात, वर्षभर माझ्या वाटेकडे डोळे लावून असतात.
मी भावाचा भुकेला..!
मनी नाही भाव,
आणि देवा मला पाव
आपण नसतोय जात तिथं..” गणू हसत म्हणाला.
पृथ्वीवर येण्यापूर्वी बाप्पांनी महागडे Noise Cancellation Headphones मागवले. शंकरांनी विचारलं, “काय रे, एवढा खर्च?”
बाप्पा वैतागून, “आरती पाच मिनिटं आणि डीजे पाच तास! गेल्या वर्षी ‘झिंगाट’ इतकं ऐकलं की माझा उंदीर दोन दिवस तिरका चालत होता आणि ‘मोरया’ऐवजी ‘झिंगाट... झिंगाट!’ म्हणत होता!”
दुसऱ्या दिवशी सगळ्या गणेशमूर्ती हेडफोन घालून प्रकट झाल्या. भक्त चक्रावले. विध्याधर बापट आनंदाने म्हणाले, “वा! निदान बाप्पांना तरी म्हणणं पटलं!” पण लगेच हळहळले, “अरेरे, आता आपल्या प्रार्थना कशा ऐकणार?”
डीजे मात्र पूर्वीसारखाच धडाडत राहिला. हेडफोनच्या दुकानांबाहेर रांगा लागल्या!
मे महिन्याच्या रणरणत्या उन्हात, आमराईत बारीक अंगकाठीची ती एकलीच झाडाखाली पडली व्हती. तिला बघताच गावातल्या टवाळ पोरांच्या डोळ्यात चमक आली आणि तोंडातून लाळ टपकू लागली.
"अरं, लईच भारी मोका हाय! धर घट्ट तिला!" म्होरक्या कुजबुजला.
दोघांनी वरनं, दोघांनी खालनं आणि झाडाशी गच्च दाबून धरलं.... "भाई, घाई करा! माल बघून जीव हैराण झालाय!"
हसताना तिचं अख्खं शरीर थरथरायचं. जसा काही आनंद लपवता येऊ नये. तिला सांगायचं होतं की तिचं हास्य मला किती आवडतं आणि तिच्याबरोबरचा प्रत्येक क्षण कसा दैवी असतो. तिचे डोळे म्हणजे मधाचं पोळं. पाझरले की गालावर मध सांडायचा.
पण माझे शब्द म्हणजे बिनकामाचा बुडबुडा. विरून जाणारा. याउलट ती. तिचे शब्द कसे ठाशीव, खरे आणि प्रामाणिक.
डोळे उघडले. कालच्या सक्सेस पार्टीमुळे दोघेही अस्ताव्यस्त झोपलो होतो. सरकून तिच्या गळ्यात हात टाकले. माझ्याकडे पहाताच ती किंचाळली. "कोण आहेस तू? "
मी तुझा नवरा, बिझनेस पार्टनर हे पुनःपुन्हा सांगितले. तरीही "नाही. तू दुसराच कोणी आहेस."
थोड्या वेळाने पोलिस आले. माझे id चेक केले, तिला समजावले. तरीही नाहीच. रात्री तिच्या हातात सुरी दिसली. कसेबसे तिला बेडरूममध्ये ढकलून लॉक केले.
