अननसाचा आमटी सदृश्य वापर आपल्याला अजिबात नवीन नाही. पाठारे प्रभूंचे अननसाचे सांबार असो अथवा कोकणी/ गोवन लोकांचे सासव असो किंवा असो कर्नाटक प्रांताची खासियत असलेला गोज्जू नावाचा पदार्थ, अननसाच्या आंबट गोडपणाला सौम्य मसाल्यांची जोड दऊन बनणारा हा पदार्थ त्या त्या ठिकाणी थोडेफार बदल होत केला जात असला आणि प्रत्येक ठिकाणचा त्याला खास टच असला तरी त्यातले समान सूत्र हे "आंबट गोड तिखट' या तीन चवींचा समतोल साधणे हेच आहे.
मी आज केलाय तो कर्नाटक स्टाईल अननसाचा गोज्जू. ज्याला मेनस्काई/मेनास्काई असेही नाव मी नेटवर वाचलेय.
स्थळ : बँक, अमेरिका
काउंटरवरच्या बाईने हसून हिंदीत त्याच गाव विचारलं, स्वतःच सागितलं.
साहजिकच त्यालाही जरा आपलेपणा वाटला.
म्हणूनच चेक देताना तो अवघडत बोलून गेला, “आकडा तसा छोटा आहे पण बऱ्याच अवधीने पगाराचा चेक मिळालाय.”
मंदसं हसली आणि तिने विस्मयचकित नजरेने त्याच्याकडे पाहिलं.
“आकडा असू दे, पण पगाराचा चेक मिळालाय,नोकरी आहे ते जास्त महत्वाचं. गुडलक!”
तिच्या धीराच्या शब्दांनी सुखावलेला तो ही “गुडलक” म्हणत वळला.
वरणभाताला ग्लॅमर देण्याचा हा उपक्रम आवडलेला होता. पण घरच्या, दारच्या उत्सवात बिझी झाल्यामुळे वेळच होईना. तरीही आता हा लास्ट मिनिट प्रयत्न :
कृती : भात, वरण शिजवले, मग भाज्या कापल्या.
२०२३ च्या एप्रिल महिन्यात युरोप टूर् केली. त्या वेळी ट्युलिप फुलांचा सीझन संपल्यामुळे जगप्रसिद्ध अशा Keukenhof tulip gardens काही दिवसांपूर्वीच बंद झाल्याचे समजले आणि मन जरा खट्टू झाले. टूरिस्ट कंपनीकडून तेव्हा मदुरोडॅम चा पर्याय देण्यात आला. ट्युलिप्स गार्डन च्या तोडीस तोड असे दुसरे काय ते असणार असा विचार मनात येऊन गेला आणि थातुर मातुर ठिकाणी जाऊन वेळ , ताकद आणि अपुरी राहिलेली झोप या बाबींशी तडजोड करण्यापेक्षा त्या दिवशी हॉटेल रूम वरच मस्त ताणून द्यावी असाही विचार मनात झळकून गेला.
ज्यासाठी सगळा अट्टाहास केला होता तो 'पुनर्मिलनाचा' क्षण समीप येऊन ठाकला.... कर्तव्यपूर्तीचे समाधान, पराक्रमाची विजयगाथा, सत्धर्माचं राज्य सारं काही मिळालं.
सर्वत्र विजयोत्सव जल्लोशात साजरा होत होता. दोघांच्या जयजयकाराने आसमंत दुमदुमत होता...... हो, तिच्याही जयजयकाराने.....नुकतीच तिने 'सत्वपरीक्षा' यशस्वीरित्या पार पाडली होती ना !
त्या परीक्षेने तिला देवी बनवून मखरात सजवले. तोच आदर्श मानून तिच्या कित्येक लेकी, सुनांनाही निमुटपणे तीच वाट चालावी लागली....पुढची कित्येक वर्षे......
तो धिम्या गतीने पावले उचलत तिच्या समोर ठाकला....
मात्र
अरे माझ्या पोटा, मला वाटले नव्हते, तू कधी असा वागशील. दिवसेंदिवस तू वाढतच चाललायस.
केवळ तुझ्यासाठी मी माझे मन मारून डाएट करतो. फक्त ऑफिसच्या पार्ट्या, स्वयंपाकवालीच्या दांड्या, औटींग, वाढदिवस, सण, उत्सव, वीकेंड यावेळा सोडून. पण इतरवेळी मात्र मी चार चपात्या आणि दोन वाट्या भात यापेक्षा एक घासही जास्त खात नाही.
हां, आता आठवड्यातून दोनदा फ्राईड चिकन खातो, पण ते केवळ प्रोटीन ची गरज पूर्ण व्हावी म्हणूनच ना.
अरे तुझ्यासाठी मी रोज व्यायाम करतो, फक्त ज्या दिवशी करत नाही ते दिवस सोडून.
ढोलताशाच्या कार्यक्रमावरून मंडळी घरी परतताना:
त्या नादातच ती पुटपुटली, “मलाही जावसं वाटतं, पण नाही जमणार..”
लेकाच्या तीक्ष्ण कानांनी ते ऐकलेच,”पुढच्या वर्षी तू पण ये. जमेल तुला. तुझ्यापेक्षा म्हातारी लोकही येतात..”
विचारशृंखला तुटली आणि विस्मयाचकित नजरेने तिने त्याच्याकडे बघितले,
“म्हातारी..?? माझ्यापेक्षा??”
चाणाक्षपणे नवरा पुटपुटला,” अरे, असं नाही बोलू.”
“अगं म्हणजे people older than you.. तुमच्यापेक्षा वयाने मोठे लोकंही येतात..” तत्काळ दुसऱ्याने बाबाची टिप ऐकून सुधारणा केली.
मुझे वाट्या नही था, कि तुम ऐसा वागोगे, प्लम्बर भैया. तुमको परवा आने को सांग्या था और तुम आज उगवे हो. मेरी बायको म्हणती है कि पक्या को काम दो, पक्या मराठी माणूस है. लेकिन पक्या अव्वा के सव्वा पैसे घेता है. म्हणून हमने तुमको काम दिया. परंतु तुम तो आळशी निकले. वो बेसिन का नळ बिघड गया है. उद्या मेरा सासरा आनेवाला है. वो म्हातारा पान खाके बेसिन मे थुंकता है. अगर पाणी नही होंगा तो उसकी थुंकी वाळ जायेगी. अब तुम लवकर नळ दुरुस्त करो, सूर्य मावळणे के अगोदर. कारण लाईट गई है. अंधार पड गया तो तुमको दिसेगा नही.
चटणी करता मला व्रताची कहाणी ऐकावी आणि सांगावी लागली. आज म्हंटल "बाप्पा तू कुठे मुर्तीत असतोस? तू कुठे नैवेद्य खातोस?, सगळ तर आम्हीच असे नंतर संपवा संपवी करत असतो. " तो फक्त हसून म्हणाला, "प्रत्येकात मी असतो हेच ना आत्ता खरडून आलीस तिथे देवमाणसावर लिहीताना" म्हंटल बॉस पॉईंट है, इस बात पे. अब ये बताना आज मै क्या बनाके मेरे अंदर बसे तुम्हे खिलाऊ?
तो म्हणे गोडाने कंटाळलोय फार, कर असच काही हलक फुलक पण तरी पोटभरीचं आणि अगदी बॉर्डरलाईन स्पायसी टॅन्गी सॉल्टी आणि फिकुट गोडूस.
बाप्पाची अज्ञा झाली म्हणून कविन कामाला लागली.
मला भेटलेला देवमाणूस -
२५ वर्षांपुर्वी आमच्या लग्नाच्या दिवशी एका अनोळखी रिक्षावाल्या काकांनी इतका सुंदर आहेर आम्हाला दिला त्यामुळे आमच्या लग्नसोहळ्यातला आनंद द्विगुणीत झाला. का नाही होणार मला सांगा? अहो! आदल्या रात्री खुद्द नवरदेवाचाच लग्नी पोशाख हरवला होता घाई गडबडीत. त्या काकांनी 'तदेव लग्नम' चा गजर सुरु व्हायच्या आधी बरोब्बर, आमचा शोध घेऊन आदल्या रात्री रिक्षात राहिलेला पोशाख परत केला. सांगा आता तुम्हीच तो देवमाणूसच तर होता ना?
