"मला वाटले नव्हते, तू कधी असा वागशील! मागे तुझ्यापुढे गीता वाचली होती, तेव्हा तुला ती अख्खी गीता नीटच समजली होती”
गाढवीण आपल्या नवऱ्यावर वैतागली.
"अगं पण हा गुळच आहे."
"पण हा तो गुळ नाहीये, जो मी आणायला सांगितला होता! याची चव त्याच्यापेक्षा वेगळी आहे."
"तुला काय म्हणायचंय; मला चव कळत नाही!"
"नाहीच कळत! मागे मी तुला तुरटी आणायला सांगितली होती, तेव्हा तू खडीसाखर घेऊन आला होतास. खडीसाखर चौकोनी असते अरे!"
"तो कापूर असतो वेडे!"
हे ऐकल्याबरोबर गाढवीण लागलीच कापरासारखी पेटून उठली.
कॉलेजच्या कट्ट्यावर बसून, तोंडाचा चंबू करून संगिता सेल्फी काढत होती. इतक्यात तिचा प्रियकर मकरंद तिथे पोहचला.
“अ ला वाटले नव्हते, तू कधी असा वागशील!” आल्याआल्याच संगीने मक्याला झाडला.
“हा अ कोण आहे? आणि त्याला वाटण्याचा काय संबंध?” मक्याचा बावळट चेहरा आणखीनच बावळट झाला.
“अ नाही अी”
“आता ही अी कोण? अ ची प्रेयसी आहे का? नक्की कोणाबद्दल बोलतीयेस तू?”
“आज्या अद्दल”
“कोण हे आज्या अद्दल? मला फक्त अजय-अतूल माहिती आहेत.”
“अरे आकडा .....”
“कोणता आकडा? आकङे सांगायला मी काय पप्पू मटकेवाला आहे का?”
NYC - लख लख चंदेरी तेजाची न्यारी दुनिया..
जरी सगळीकडे दिवाळीची धांदल सुरू होती तरी ती शांतपणे त्या पुस्तकांच्या ढिगाऱ्यात बसून नोट्स वाचत होती.
दोन वर्षांपासून घरच्यांना आणि तिलाही ह्याची आता सवय झाली होती दिवाळीची सुट्टी आणि PL एकदम असण्याची.
बांदेकर भाऊजींनी जिंकलेल्या वहिनींना पैठणी दिली आणि होम मिनिस्टर चा एकच गजर सुरू झाला!
दूरदर्शनवरील ते दृश्य बघून तिने त्याला सहजच विचारलं, ”ए, मी पण बघू का रे होम मिनिस्टर मध्ये प्रवेशिका टाकून?”
तो हसून तत्परतेने म्हणाला, “हो, कर ना! फक्त आपल्या शोभाबाई आणि कुलकर्णी मावशींच्या सवडीने बघ.”
एक भुवई उंचावली आणि तिने विस्मयचकित नजरेने त्याच्याकडे पाहीले, “का??”
“बघितलसं ना, त्या एका फेरीमध्ये घरातल्या, स्वयंपाकघरातल्या ते सांगतील त्या वस्तू पटापट आणून द्याव्या लागतात. आता पैठणी जिंकायची तर त्यांना पण इथै असायला लागेल ना…”
त्याने चिडून धाडकन लॅपटॉप बंद केला आणि तिने विस्मयचकीत नजरेने त्याच्याकडे बघितले
“हे माबो गणेशोत्सवाचे संयोजक जरा अतीच करतात, नाही?” तिच्याकडे बघत तो वैतागाने म्हणाला . “इन मिन १०० शब्दांची कथा , त्यातले पाचापेक्षा जास्त शब्द तर त्यांनीच खाल्लेत. कसे पुरतील मला एवढेसे शब्द माझी सगळी गोष्ट सांगायला?”
“मला वाटले नव्हते, तू कधी असा वागशील. स्पेशली तुझ्यासाठीच आहे असं वाटावा असा सुद्धा एक उपक्रम ठेवलाय ना त्यांनी ? ”
कोण ही? कधी, कुठं भेटली ?
रात्रभर ह्या बायडीला डोक्यात घोळवत राहीलो. ख्रिस्ती 'शोत्सवाचे' कुटुंबात लग्न झालेली 'हेमा बोगणे' ही हिंदू महिला आहे असं ठरवून मोकळा झालो. पण हिचा न् माझा नेमका संबंध ? बहुतेक माबोवर डुआय काढला होता. काही कविताही लिहिल्या असतील.. आधीच फारसं न आठवणारा मी.. आता तर विस्मरणाचा आजारदेखील जडलाय. जीवाभावाचे चारसहा आयडी... त्यांचेही पासवर्ड विसरलोय. 'हेमा बोगणे' काय ध्यानात येईना...
रात्रभर आठवत राहिलो.. झोपेत !
पहाटे प्रसन्न जाग आली.. 'हेमा बोगणे' आठवणीत होती.
साद्यंत आणि सचित्र पाककृती अशी:
१. दीड कप रवा अर्धा कप तुपात खमंग परतून घेतला.
२. त्यात आधी दोन कप गरम पाणी आणि मग केशर खलून घातलेलं एक कप गरम दूध घालून झाकून फुलवून घेतला.
३. त्यात सव्वा कप साखर घातली आणि कडेने आणखी तूप सोडून छान दमदमीत वाफ आणली.
वेलचीपूड घालून तयार शिरा:
४. आता यातला अर्धा शिरा बाजूला काढला, आणि उरलेल्या अर्ध्यात कपभर आमरस आणि आणखी थोडं तूप घालून घट्ट होईपर्यंत परतून घेतला.
काहीतरी बिनसलंय आजकाल.. कांदेपोहेपासून ते मध्यरात्रीच्या आईस्क्रीमपर्यंतचा प्रवास, त्याची स्वप्नं, त्याच्यातलं लहान मूल. लग्नानंतर चार वर्षं हरवलंच.. सतत काम, तणाव, चिडचिड..असा कसा बदलला?
बेलने तंद्री भंगली, दारातून म्हटला, "तयारी कर.. बाहेर जायचंय"
गाडी शहराबाहेर येऊनही एक शब्दही बोलला नव्हता. अचानक एका ठिकाणी त्याने गाडी थांबवली. नजर जाईल तिथवर शेतात कुणी चिटपाखरूही नव्हतं. एका बाजूला जुनाट बंगला.. त्याने तशाच मेलेल्या डोळ्यांनी खिशातून काहीतरी बाहेर काढलं आणि त्याच्या डोळ्यात एक वेगळीच झाक दिसली.. ती जवळजवळ ओरडलीच..
"मला वाटले नव्हते, तू कधी असा वागशील!"
