शतशब्दकथा

सोबत... (शतशब्दकथा)

Submitted by नानाकळा on 10 November, 2017 - 13:34

जेवण झाल्यावर त्याने त्या कळकट्ट, घाणेरड्या लॉजच्या, भयंकर वास मारणार्‍या खोलीतल्या पलंगावर ताणून दिली.

जेवणाचे पैसे घ्यायला आलेला नोकर अंमळ रेंगाळला...

त्याने विचारले, "काय पाहिजे अजून...टीप?"

"मला काही नको साहेब... तुम्हाला काही लागेल काय आणखी...?"

"नाही. जेवण झाले. आता झोपतो. बास."

"झोपण्यासाठीच... सोबत पाहिजे का? तुमच्या आवडीची मिळेल, एकापेक्षा एक."

तो काय बोलतो हे लक्षात येताच त्याच्या अंगावरून सर्र्कन काटा आला... त्याने त्यास हाकलून लावले.

रात्रभर तो तळमळत कुशीवर कुशी बदलत होता. एका फोनची वाट बघत.

सकाळी तो फोन वाजला...

शब्दखुणा: 

कथुकल्या [नवीन उपक्रम]

Submitted by अॅस्ट्रोनाट विनय on 3 April, 2017 - 14:07

प्रतिभेचा महानायक श्री विनायकाला त्रिवार वंदन करून नवीन उपक्रमाला सुरुवात करत आहे.

कथा म्हटलं की दोन प्रकार आपल्यासमोर येतात – लघुकथा आणि दीर्घकथा. साधारणतः हजार शब्दांच्या वरील कथेला लघुकथा असं म्हटलं जातं. त्यापेक्षा छोट्या कथा आजकाल अधूनमधून लिहल्या जाऊ लागल्या आहेत. ह्या कथा पटकन वाचून होतात, लिहायला कठीण असतात आणि वाचकांना विचार करायला भाग पाडतात.

हजार शब्दांच्या आतील कथांचं नामकरण मी खालीलप्रकारे केलं आहे -

शतशब्दकथा : आम्ही येतोय

Submitted by अॅस्ट्रोनाट विनय on 27 March, 2017 - 03:38

तो संदेश सर्वात आधी नासाच्या उपग्रहांनी पकडला.
“आम्ही येतोय.” फक्त दोनच शब्द होते संदेशात.

“आपण शांततेच्या मार्गाने बोलणी करू.” संयुक्त राष्ट्रसंघ

“सर्व देशांनी आपापले क्षेपणास्त्र अवकाशाच्या दिशेने वळवावेत.” अमेरिका

“जगाचा अंत जवळ आलाय.” व्हॅटिकन

“ते आपले मित्र असावेत.” भारत

“ही भारताची चाल.” पाकिस्तान

काही दिवसांनी परत एक संदेश मिळाला-
“लढायला तयार रहा.”
यावेळचा संदेश पृथ्वीच्या अगदी जवळून आलेला.

तीन शतशब्दकथा

Submitted by अॅस्ट्रोनाट विनय on 14 March, 2017 - 08:09

१. शुभ्रक्रांती

“शुभ्रक्रांतीच्या रूपाने कृष्णवर्णियांच्या जिवनात नवीन सूर्य उगवलाय. मला आठवतोय तो दिवस जेव्हा गोऱ्यांनी आपल्यावर वांशिक हल्ला केला होता. पण यावेळी आपण संघटीत होतो. एकूणएक गोऱ्याला चिरडून टाकलं आपण, नामोनिशान मिटवून टाकलं त्यांचं या भूमीवरून. जॉनसारखे अनुयायी मिळाले म्हणून हे शक्य झालं.”

“शुभ्रक्रांती जिंदाबाद, जॉन स्मिथ जिंदाबाद” अशा घोषणांनी आसमंत निनादून गेला.

अन्नकण (शतशब्दकथा)

Submitted by अपरिचित on 6 April, 2016 - 03:59

दुपारी मांसाहारी जेवण झाले…. म्हटले आता निवांत अंग टाकावे..... मस्तपैकी वामकुक्षी घ्यावी.... पण दाताच्या फटीत अडकलेला अन्नाचा बारीकसा कण मला स्वस्थ बसू देईना
दातकोरणी घेवून काढता आला असता पण बेडवरून उठण्याचा कंटाळा आला. जिभेनेच कण काढण्यासाठी जीभाग्रेला कामाला लावले
तीनचार मिनिटे गेली असतील पण कण मात्र ढिम्मच. निघायचा नाव घेईना. १५-२० सेकंदाचा ब्रेक घेवून परत प्रयत्न करू लागलो पण पुन्हा पदरी अपयश

विषय: 
शब्दखुणा: 

प्राजक्ताच झाड - शतशब्दकथा

Submitted by प्रकु on 18 April, 2015 - 01:54

एक प्राजक्ताच झाड....
शेजारी अजून एक प्राजक्ताच झाड....

आजूबाजूला वस्ती, बाकी ओसाड....

प्राजक्त बेदरकार, खोडकर....
प्राजक्ता बावरलेली, ‘कस हे अस वेडपट झाड, खोडकर नुस्त....’

गमतीजमतीला चढली गुलाबी किनार....
प्राजक्त प्रेमात वेडा झाला पार....

तो एकटक पाहत राही, बावरलेल्या प्राजक्ताला कळेनाच काही....
हळूहळू तिलापण, ‘तसं’ वाटू लागलं....
नजर भिडताच फुल तिचं गुलाबी होऊ लागलं....

बेदरकार झाडाचा कोण तो आनंद....
बावरलेल्या प्राजक्ताचा चोरून पाहण्याचा छंद....

प्रेम मग जगजाहीर झालं, दोघांच मन स्पर्शासाठी आसुसलं....

पत्र (शतशब्दकथा)

Submitted by आतिवास on 11 March, 2015 - 09:04

मीटिंग संपली.
बाया लगबगीने घराकडे परतल्या.
“माज्या घरी चल,” रखमामावशीने हुकूम सोडला.

मला तिच्याबद्दल अधिक जाणून घ्यायची संधी हवीच होती.
गेले .
चहा झाल्यावर ती म्हणाली, “येक पत्तुर लिवायचंय. लिवशील?”

तेवढी मदत मी नक्कीच करू शकते.

तिने एक ‘कार्ड’ आणलं.
ती सांगत गेली तसंतसं मी लिहिलं.
नव-याला होतं पत्र.

त्या वीसेक ओळींत मला तिच्या जगण्याचं चित्र दिसलं.

“पत्ता?” मी विचारलं.
“नाय ठावं”, रखमामावशी म्हणाली.
मी चमकून तिच्याकडे पाहिलं.
“कुठलं गाव?” “त्याचं एखादं पत्र?”
मी विचारलं.
मावशी गप्पच.

“मावशे, पत्र पोचणार कसं?” मी म्हटलं.
तिने डोळे पुसले.

आगंतुक! - शतशब्दकथा

Submitted by मुग्धमानसी on 11 March, 2015 - 03:10

आज गेले नाही.

एरवी रोजच जाते. भर दुपारी, उन्हात... त्याला भेटायला.
कुणीच नसतं तेंव्हा तिथं. एकांताची छान मैफल जमते...

विचारते खुशाली. कंटाळलेल्या त्याला जराशी तरतरी येते.
बदल्यात तो ऐकून घेतो... माझं सारं!
सल्ले, उत्तरं देत नाही. थट्टा करत नाही. गुपितं फोडत नाही. कळवळतही नाही.
फक्त ऐकून घेतो.
म्हणून तिथं जाते मी रोजच.

काल तिथं गर्दी दिसली. सोहळा असावा... आगंतुका सारखं कसं जावं?
डोकावले तर तोही दिसला... नटून गाभार्‍यात! मी परतले.

वळून पुन्हा बघते तर हा चक्क दाराबाहेर उभा!
"इथे काय करतोयस...?"
तो हसला...
"तुला भेटायला... रोज येत असतो ना... भर दुपारी, उन्हात..."

‘वैकुंठ’ - शतशब्दकथा

Submitted by हर्पेन on 18 February, 2015 - 02:03

'वैकुंठ’-परिसर मला आवडतो. मी तिकडे नेहेमी जातो.

‘निवारा’मध्ये व्यायामशाळा आहे.

कोपऱ्यावरच अनेकविध चांगले कार्यक्रम होत असतात.

वैकुंठात असलेली झाडे, अनेकविध पक्ष्यांचे रात्रीचे वसतीस्थान असल्याकारणाने पक्षी-मोजणीसाठी म्हणूनही तिकडे जाणे होतेच.

एका भित्र्या मैत्रिणीच्या मागे लागलेल्या माणसाला हुकवताना ती इकडे शिरली होती आणि तिचा पाठलाग करणारा माणूस लक्षात आल्यावर घाबरून उलटा पळून गेलेला त्याची आठवण हसूच आणते.

पोचवायला येणाऱ्या माणसांचे आक्रोश मी ऐकलेत; मूठभर खरेखुरे दु:खी सोडता उरलेल्यांचे रडणेच काय आपापसातले संभाषणदेखील मोठेच मनोरंजक असते.

विषय: 

वाट (शतशब्दकथा)

Submitted by आतिवास on 25 December, 2014 - 16:33

त्याची वाट पाहायची तिला सवय झाली होती. नेहमी.

येणं नक्की झालंय म्हणताम्हणता किती वेळा रद्दही व्हायचं.

आणि मग तो आला की भरपूर गर्दी.

ओळखीचे आणि अनोळखीही त्याला भेटायला यायचे.

येणा-या गर्दीच्या डोळ्यांत अभिमान असायचा; चेह-यावर हसू असायचं; वातावरणात आनंद भरून जायचा.

ते पाहताना ‘तो फक्त आपला नाही’ याचं दु:ख ती विसरून जायची.

एक दिवस तार आली.

तो गेला होता. युद्धभूमीवर.

मग तर प्रचंड गर्दी.

अधिकारी, पत्रकार, छायाचित्रकार, राजकीय नेते, सामान्य माणसं.

रीघ नुसती.

त्याच्या शौर्याबद्दल, देशभक्तीबद्दल, त्याने निर्माण केलेल्या आदर्शाबद्दल खूप बोलले ते.

शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - शतशब्दकथा