इंद्रवज्र - चौथ्यांदा दिसलेले
आज अचानक ’इंद्रवज्र’ हा धागा नजरेस पडला आणि मला दिसलेल्या इंद्रवज्राच्या आठवणी परत एकदा शेअर करायची इच्छा झाली. (चंद्राभोवती पडणार्या खळ्याप्रमाणे) सूर्याभोवती दिसणारे सप्तरंगी वर्तुळ म्हणजेच इंद्रवज्र मला आजवर ४ वेळा जमिनीवरून दिसले आहे. त्यातील दोन वेळा तर चक्क मुंबईतून.
यापैकी ३ वेळच्या आठवणी मी या http://www.maayboli.com/node/18940 धाग्यात (धाग्यावरील टायपोसाठी क्षमस्व.) ३ वर्षांपूर्वीच शेअर केल्या आहेत. याला इंद्रवज्र म्हणतात हे मला पूर्वी माहित नव्हते म्हणून मी ‘इंद्रवलय’ असे नाव दिले होते.
डोळे उघडत होते हळू-हळू..वेगळाच प्रकाश दिसत होता लांबून..खूप सुंदर अनुभव घेतला होता मी..मला देव भेटला होता.
I.C.U. बाहेरचा तो लांबच लांब कॉरीडोर..भकास..शांत..दोन-तिन बाकडी टाकलेली त्या तिथे..एका स्ट्रेचरवर मी झोपलेली वाट बघत..समोर स्पेशल रूम नं. १ दिसतेय. इतका अविस्मरणिय अनुभव घेऊन मी कधी एकदा आईला भेटेन असं झालेलं मला आणि मला इथेच का ठेवलय? इतकं काय खास झालं होतं?? मला देव भेटला होता.
I.C.U. मधून काढून रूम मध्ये न्यायला इतका का वेळ? माझी चिडचिड व्हायला लागलेली..स्ट्रेचरवर पडल्या-पडल्या मी इकडे-तिकडे बघतेय..शेजारच्या त्या बाकावर एक बाई बसलेली..
"किंचाळणं बंद कर तुझं आधी, बंद कर म्हणते ना." खडीची घमेली उचलणार्या मजूर बाईच्या अंगावर मीना जोरात ओरडली. तिच्या चढलेल्या आवाजाने गप्प होण्याऐवजी त्या बाईला अधिकच चेव चढला.
मायबोलीवरील आयडी
मायबोलीवर मी गेली ४ वर्षे आहे. इथली काही सदस्यनामे सुरवातीला फारच खटकायची. माणसातले दोष, दुर्गुण किंवा अपप्रवृत्ती दर्शविणारे शब्द सदस्यनाम म्हणून वापरले जाणे विचित्रच वाटायचे. त्यामुळे पहिले काही महिने मी रोमातच असायचो. त्यावेळी अशा सदस्यनामांतर्गत लिहिले जाणारे लिखाण वाचू नये असेच वाटायचे. मायबोलीचं सदस्यत्व रद्द करावं असा विचारही काही वेळा मनात यायचा. याला भाबडेपणा किंवा बाळबोधपणा असेही कोणी म्हटल्यास मला काही वाटणार नाही. जसजसा जुना होत गेलो तसा सरावलो. आता तर निर्ढावलो म्हणायला हरकत नाही.
“हे बघ तुला जर इंटरेस्ट नसेल तर आधीच सांगत जा... तुझं साधं लक्षसुद्धा नाही” अभिजीत बेडवरून बाजूला होत म्हणाला. “आल्यापासून बघतोय, माझ्यासोबत असून नसून आहेस..काही भलतेच विचार चालू आहेत”
नेत्रा त्याच्याहून जास्त वैतागत म्हणाली, “तू आलास तेव्हाच सांगितलं तुला. दमलेय मी आज दिवसभर त्या आझाद मैदानाच्या धुळीमधे फ़िरून फ़िरून. झोपून जाते म्हटलं तर तुला फ़ार प्रेमाचा उत्साह आलाय...”
“आठवड्यातून एका रात्री सुट्टी मिळते.... त्याहीवेळेला तुझे असले नखरे... हे दमण्याचे वगैरे बहाणे आहेत... तुझ्या मनामधे दुसरंच काही तरी चालू आहे.”
एक दिवस मी रोजच्या सारखी ऑफिसला जाण्यासाठी बसची वाट बघत रस्त्यावर थांबले होते. समोरून एक काका आणि एक तरुण मुलगी रस्ता ओलांडून आले. ती मुलगी माझ्या जवळ येऊन थांबली आणि मला विचारू लागली कि अमुक एका ठिकाणी जाण्यासाठी इथून बस मिळेल का? मी म्हटले कि इथून तिथे जाण्या साठी बस तर नाही मिळणार पण सहा आसनी रिक्षा मिळेल. रस्त्यात एका ठिकाणी उतरून मग दुसरी रिक्षा बघावी लागेल.
मग रिक्षा कुठे थांबतील, वगेरे चौकशी तिचे वडील करू लागले. थोडे काळजीत असतील असे वाटले.
अहोरात्र ओसंडून वाहत असलेली लोकल तिच्या नसानसातही सकाळ-संध्याकाळ रक्तासोबत समांतर वाहत असे. किती कप्प्यात विभागलो गेलोय आपण. पोळं वाढत चाललंय. आडवंतिडवं फुगत चाललंय. पोळ्यातले काही कप्पे मधानं भरलेले तर काही कोरडेठाक. मुंगीही विन्मुख फिरावी इतके रिकामे! स्वतःचा एक कप्पा. आई-बाबा, तो, पोरं,... दुसरा कप्पा. एक कप्पा घराचा. एक माणसांचा... तिच्या माणसांचा... त्याच्या माणसांचा... कालांतराने आपल्या माणसांचा. एक कप्पा आठवणींचा, तिच्या खास आवडीचा. एक ऑफिसचा. अजून एक या सगळ्याच्या आनुषंगिक फिरणार्यांचा. पुढला लोकलचा. नववा.....छे! क्रम चुकतोय ! कितीतरी गोष्टी राहिल्यात...
कथा अप्रकाशित करीत आहे. कथा पूर्ण लिहून मगच प्रकाशित करेन.