गद्यलेखन

गण्या

Submitted by झुलेलाल on 3 August, 2014 - 15:19

यंदा दहा दिवस अगोदर मला गण्याची आठवण आली...
नक्की आठवत नाहीये, पण गेली जवळपास 40 वर्षं, मला या वेळी नेहमी गण्याची आठवण येतेच!
निमित्त असतं, 15 ऑगस्टचं!
.... गण्या त्या वेळी माझा सख्खा मित्र होता.
कोकणात कायमचं राहण्यासाठी देवरूखला पहिलं पाऊल ठेवलं, त्या दिवशी पाऊस कोसळत होता. असा पाऊस आमच्या गावाला पडायचाच नाही
म्हणून मला तो आवडला. एस्टी स्टँडवर थांबली, तेव्हा तो कोसळत होता. मी गाडीतून उतरलो अन स्टँडच्या शेडमध्ये धावत शिरलो, तोवर पुरता भिजलो. अंगातली मस्त शिरशिरी त्या दिवशी पहिल्यांदा अनुभवली!
... ती अजूनही, इतक्या वर्षांनंतरही आठवतेय!

अन्या - २०

Submitted by बेफ़िकीर on 3 August, 2014 - 02:48

अंजना!

पूजा उपलेंचवारसोबत आश्रमात आलेली स्त्री अंजना असणार हे अन्याला माहीत होते. कमालीच्या उत्सुकतेने तो तिची वाट पाहात होता खरे तर! पण चेहर्‍यावर अध्यात्मिक भाव धारण करून बसलेला होता.

शब्दखुणा: 

इमोशनल फूल

Submitted by स्नू on 1 August, 2014 - 08:30

दोन अनुभव...

माहीत नाही आम्ही फसलो की सत्पात्री दान झाले..

प्रसंग पहिला :

वेळ : संध्याकाळचे ७- ७: ३०

ठिकाण: ट्रॅफिक लाइट, नवी दिल्ली

भक्त - सकाम आणि निष्काम - श्री ज्ञानेश्वरी अभ्यास भाग ११.

Submitted by पुरंदरे शशांक on 1 August, 2014 - 04:47

भक्त - सकाम आणि निष्काम - श्री ज्ञानेश्वरी अभ्यास भाग ११.

अन्तवत्तु फलं तेषां तद्भ्वत्यल्पमेधसाम् |
देवान्देवयजो यान्ति मद्भक्ता यान्ति मामपि ||अ. ७ - २३||
(अल्प बुद्धीमुळे त्यांस मिळे फळ अशाश्वत । देवांचे भक्त देवांस माझे ते मज पावती ॥ गीताई ॥)

देवाकडे कोण काय मागेल हे काही सांगता येत नाही. अगदी छोट्याशा गोष्टी मागणार्‍यांपासून ते मला तुझ्याशिवाय काहीही नको असे म्हणणारे - अशा विविध मंडळींबद्दल स्वतः भगवंत, माऊली काय म्हणाताहेत ते पाहूयात.

ए आई......अहो बाबा

Submitted by बेफ़िकीर on 28 July, 2014 - 11:35

आईला 'ए आई' अशी हाक मारणे व वडिलांना 'अहो बाबा' अशी हाक मारणे ही पद्धत बहुधा खालील कारणामुळे पडलेली असावी.

आधीच्या पिढीत बायका नवर्‍यांना 'अहो' आणि नवरे बायकांना 'ए' म्हणायचे. संगोपन व जडणघडणीच्या अगदी सुरुवातीच्या काळात आई बहुधा मुलांना 'बाबा आले, बाबा निघाले, बाबा येतील, बाबांना सांग' असे म्हणत असल्यामुळे वडिलांना उद्देशून 'अहो' हे रूप वापरायचे ठसवले जाणे होत असावे. आता दोघेही एकमेकांना 'ए' असे संबोधतात व कदाचित लहानपणापासून मुलांनाही 'बाबा आला का बघ, बाबाला विचार किती वेळ लागेल' असे ऐकायची सवय झाल्यामुळे वडिलांनाही 'ए' असे संबोधणे होत असावे.

शब्दखुणा: 

पाऊस - रायगड प्रदक्षिणेतला!

Submitted by आनंदयात्री on 28 July, 2014 - 01:59

तो कोसळला! बरोब्बर मुहुर्त साधून कोसळला. एखाद्याला खिंडीत गाठावं म्हणजे काय याचं प्रत्यक्ष उदाहरण देत बरसला. तेही खर्‍याखुर्‍या खिंडीतच! एकदा धाडबिडीच्या खिंडीत आणि नंतर काळकाईच्या खिंडीत!

सोमजाई मंदिरापासून प्रदक्षिणेला सुरूवात केली तेव्हा त्याने जोरदार सलामी दिली. भातशिवारं हिरवीगार रोपांनी डोलत होती. पाऊलवाटांमध्ये पाणी पाणी झालं होतं. चिखल मायेने पाय धरून ठेवत होता. सारवलेल्या अंगणातून आणि पागोळ्यांच्या तळ्यांतून आम्ही झपाझप पाय उचलत होतो. पावसाचा दमटपणा त्या कौलातून आत उतरणारा. घरातले म्हातारे आम्हाला निरखून बघणारे. घरातले कर्ते भातखाचरांमध्ये लावणीमध्ये बुडालेले.

पैल तो गे काऊ कोकताहे ।

Submitted by पुरंदरे शशांक on 27 July, 2014 - 23:15

पैल तो गे काऊ कोकताहे ।

लहानपणची गोष्ट. दारातल्या झाडावर बसलेला एखादा कावळा जोरजोरात ओरडू लागला की आई / आजी म्हणायची - आज कोणीतरी पाहुणा येणार रे ... मी विचारायचो - तुला काय माहित ? त्यावर उत्तर यायचे - हा काय कावळा ओरडतोय ना !! त्याला बरोबर ठाऊक असते कुठल्या घरी पाहुणा येणार ते.. तो बरोब्बर त्या घरापाशीच जाऊन ओरडणार मग ...
माझं बालमन आनंदून जायचं आणि पुढे काही काळ कोण बरं येणार आज पाहुणा ?? या विचारात छान मजेत जायचा ...

प्रयत्ने स्थळ शोधिता… - भाग १

Submitted by आशयगुणे on 27 July, 2014 - 14:51

" माझ्या घरच्यांनी माझं लग्न ठरवलं आहे. मुलगा अमेरिकेचा आहे आणि लवकरच मी देखील 'फ्लाय' करणार आहे", ती मला म्हणाली. हे ऐकताना मी माझा चेहरा शक्य तितका स्थिर ठेवायचा प्रयत्न करीत होतो हे मला जाणवत होते. त्यामुळे बहुतेक वाक्य माझ्या कानीच पडत नव्हती. परंतु जे ऐकायचे ते ऐकले. हिचे लग्न ठरले होते आणि आता माझ्या पुढे पर्याय उरले नव्हते. त्यामुळे आता पुढचे पाउल कुठे आणि कसे टाकायचे ह्याचा विचार करावा लागणार होता. ऑफिस ह्या क्षेत्रा पुरते सारे पर्याय संपुष्टात. आणि आता पर्यायच हवे असतील तर नोकरी बदलायला लागणार होती. पण मी इथे रुजू होऊन वर्ष पण झाले नव्हते.

प्रयत्ने स्थळ शोधिता… - भाग १

Submitted by आशयगुणे on 27 July, 2014 - 14:46

" माझ्या घरच्यांनी माझं लग्न ठरवलं आहे. मुलगा अमेरिकेचा आहे आणि लवकरच मी देखील 'फ्लाय' करणार आहे", ती मला म्हणाली. हे ऐकताना मी माझा चेहरा शक्य तितका स्थिर ठेवायचा प्रयत्न करीत होतो हे मला जाणवत होते. त्यामुळे बहुतेक वाक्य माझ्या कानीच पडत नव्हती. परंतु जे ऐकायचे ते ऐकले. हिचे लग्न ठरले होते आणि आता माझ्या पुढे पर्याय उरले नव्हते. त्यामुळे आता पुढचे पाउल कुठे आणि कसे टाकायचे ह्याचा विचार करावा लागणार होता. ऑफिस ह्या क्षेत्रा पुरते सारे पर्याय संपुष्टात. आणि आता पर्यायच हवे असतील तर नोकरी बदलायला लागणार होती. पण मी इथे रुजू होऊन वर्ष पण झाले नव्हते.

Pages

Subscribe to RSS - गद्यलेखन