हा चित्रपट मी खुप आधी दुरदर्शनवर पाहिला होता एका पावसाळी शनिवारी, काल असाच एक शनिवार होता अन मुख्य म्हणजे मी बंगालात होतो, तेव्हा हा नितांतसुन्दर प्लॉट परत आठवला, मी हा प्रयत्न फ़क्त त्या कलाकृतीच्या आठवणी जागवायच्या म्हणुन करतोय, पात्रांची नावे, अभिनेत्यांची नावे, अगदी फ़िल्म चे नाव हि मला आठवत नाहिए पण कथा पुसटशी आठवते आहे, तिची मागे केलेल्या “बुल दे सुफ़” अन “ दगडाच्या सुप सारखी ही एक भावनिक पुनर्बांधणी, कशी वाटते नक्की सांगा”
तोतोल चा पुल : एका बंगाली चित्रपटाची कथा, भावांतरीत
" गुड मॉर्निंग सर! माझ्या आजच्या पेशंटचे नाव आहे, मंदा देशमुख! नगरजवळच्या कारेगाव येथून ती कालच आपल्या युनिटमध्ये ऍडमिट झाली आहे. तिचे वय अठरा वर्षे असून ती शाळेत जात असते व तिचे वडील शेती करीत असतात. मंदा गेली पंधरा दिवस आजारी आहे. तिच्या मुख्य तक्रारी आहेत सांधेदुखी, ताप येणे, छातीमध्ये धडधड होणे व खाल्ल्यानंतर दम लागणे. गेले पंधरा दिवस तिला ताप येतो आहे. ताप जास्तीत जास्त एकशे एक फॅरनहाइट पर्यंत असतो व सकाळच्या प्रमाणात संध्याकाळी जास्त असतो. तापाच्या सुरुवातीस तिचा उजवा गुडघा सुजून दुखू लागला होता, दोन तीन दिवसांनंतर तो बरा झाला पण लगेचच डावा खांदा दुखू लागला.
दोन दिवस झाले… पाऊस थांबायचं नावं घेत नव्हता.... वादळचं आलेलं ना, त्यामुळे पुढचे दोन दिवस कॉलेज बंदच होतं. संजयने कॉलेजमध्ये फोन करून conform केलं होतं… दोन दिवस घरात राहिल्याने त्याला आता कंटाळा आला होता. त्यातून, दिवसातून दोन-तीनदा call करणाऱ्या श्वेताने,त्याला साधा miss call ही केला नव्हता. त्याने तर तीन वेळा श्वेताला call केला होता. दोनदा तर call उचललाचं नाही आणि तिसऱ्यांदा " तुला थोडयावेळाने करते call" असं सांगून call केलाचं नाही. संजय त्याचं विचारात होता कधीचा," नक्की काहीतरी बिनसलं आहे श्वेताचं.. " ,संजय खिडकीपाशी उभा राहून विचार करत होता... तेव्हाच घरातला फोन वाजला,..... " hello...
" Hello.....Hello....." पलीकडून काहीच response नाही....." Hello.....Hello.....संज्या....Hello...."," हा.... संजय बोलतोय आपण कोण .... ?" संजय डोळे चोळत उठला… अजूनही त्याची झोप उडाली नव्हती.... " साल्या संज्या..... तुझी सासू बोलतेय... ऊठ... अजून झोपला आहेस... ", त्या आवाजाने संजयची झोप उडाली... " आयला.... तू होय.... काय एवढया सकाळ- सकाळी call केलास... "," गाढवा.... सकाळ- सकाळी ? कूठल्या जगात आहेस तू... ११ वाजले आहेत सकाळचे.... कधीपासून तुला mobile वर call करते आहे मी... कुठे मेला होतास... ... " , " अगं... mobile ... silent वर होता ना …. sorry आणि thanks ... मला उठवण्यासाठी... बरं ...
विचार करता करता अजून २ दिवस निघून गेले. अभिषेकची सुट्टीसुद्धा संपत आली होती. महेश तिथेच थांबला होता,अभिषेकच्या गावाला." अजून काही माहिती मिळाली का तुला महेश ? " अभिषेकने महेशला विचारलं... "तशी काही महत्त्वाची माहिती नाही मिळाली,पण मला वाटते कि या guest list मधेच काहीतरी मिळू शकते. "," ते कसं काय ? " ," हे बघ... सागर यांच्या लिस्ट मध्ये इतर पाचही जणांची नावं होती. शिवाय इतर लिस्टमध्ये सुद्धा बाकीच्याची नावं होती."," मग यावरून काय कळलं तुला ? " ," मला वाटते.. या लिस्ट मधेच आपल्याला पुढची दोन नावं मिळू शकतील... कदाचित." ," अगदी बरोबर."असं म्हणत अभीने लगेचच लिस्ट पाहायला सुरुवात केली.
रात्री १२ ची वेळ .....अभिषेक त्याच्या बाईकवरून एकटाच येत होता. रस्त्यावरून कोणीही नाही.... फक्त आणि फक्त त्याचीच बाईक धावत होती रस्त्यावरून......... त्यात मुसळधार पाऊस कोसळत होता.... रस्त्यावरचे खड्डे चुकवत अभिषेक बाईक चालवत होता. रेनकोट घातलेला असला तरी पूर्णपणे भिजून गेलेला होता.... रस्त्यावरचे दिवे तर आतमध्ये पाणी गेल्याने काही ठिकाणी बंदच होते. अर्ध्या रस्त्यावर प्रकाश तर अर्ध्या रस्ता काळोखात बुडालेला.... वीजही मधेच कडाडत होती... त्यामुळे एक वेगळचं भीतीदायक वातावरण निर्माण झालं होतं.... तरीही अभिषेक घरी यायला निघाला होता.... उशीरच झाला होता त्याला....
स्मिता हल्ली उदास उदास राहायची. तिच्या मैत्रिणींना सुद्धा कळलं होतं. " काय झालं स्मिता ...... गप्प गप्प असतेस.... " तशी स्मिता रडायला लागली. " अगं ... मी फक्त त्याला लग्नाचं विचारलं होतं ना..... कुठे गेला कळतंच नाही मला... " रडतच ती सांगत होती. " मग त्याला फोन करायचा ना... ", " नाही वापरत तो mobile .... " ," पहिलं तुझं रडणं थांबव.... आणि मला नीट सांग काय झालं ते " स्मिताने डोळे पुसले, जरा शांत झाली ती व सांगायला लागली," तुला सांगितलं होतं ना..... तसं त्याला विचारलं मी लग्नाबद्दल. त्याने उत्तरच नाही दिलं..... दुसऱ्या दिवशी सांगतो म्हणाला.... तेव्हापासून आज आठवडा झाला....
" आज उशीर केलास तू ...... कूठे होतास... कधीची वाट बघते आहे तुझी.... " स्मिताने यशला आल्याआल्याच विचारलं. थोडीशी रागावलीच ती. " अगं..... काम होता थोडं .... बॉसनी सोडायला नको ... म्हणून थोडासा उशीर झाला " तरीही ती रुसलेलीच होती. यश सुद्धा मग तसाच बसून राहिला तिच्या शेजारी. थोडावेळ असाच गेला. " बोल ना काहीतरी ... गप्प का झालास ? " ," तू बोलतच नाही आहेस आणि मी एकटाच बडबड करत आहे. लोकांना वाटेल मी वेडा आहे. " तशी स्मिता हसली. " काय छान सुगंध येतो आहे ? " स्मिता म्हणाली ," मोगऱ्याची फुलं आणली होती, आता तू रागावली आहेस ,मग यांचा काय उपयोग .... देतो टाकून... " ,"नको ... नको ... वेडा आहेस का ? ....
त्यादिवसापासून विवेकचा ग्रुप जरा गप्प गप्प असायचा. राकेशच तसं वागणं कोणालाच आवडलं नव्हतं. तरीसुद्धा त्याने जे केलं होतं त्याचा चांगला परिणाम दिसून आला. बंड्या त्या गल्लीत दिसेनासा झाला होता. आणि इतर वात्रट मुलांना देखील कळलं होतं , राकेशने बंड्याला कसं झोडपलं होतं ते. त्यामुळे ती मुलं देखील आता शांत झाली होती. भडकमकर काकांनी तर त्या ग्रुपला शाबासकी दिली. त्यामुळे आता सगळ्यांचा राकेशवरचा राग कमी झाला होता. " काय झालं बे सगळ्यांना .......आजकाल सगळे गप्प झालात ..... कि माज्या बरोबरच बोलत नाय कोणी ... " मधल्या सुट्टीत राकेशने सगळ्या ग्रुपला एका कोपऱ्यात घेऊन विचारलं. कोणीच काही बोललं नाही.
अशी होती विवेकची "प्रेमकथा". दोन वर्ष झाली तरी पुढे काही सरकत नव्हती. आणि तिच्याकडून सुद्धा तसा काही response येत नव्हता. महत्त्वाचे म्हणजे संकेत आणि नितीन ने हे " सिक्रेट " कोणालाच कळू दिले नव्हते. तसाच विवेक सकाळी ७.०५ वाजता तिकडे तिची वाट पाहायचा आणि ती पुढे निघून गेल्यावर तिच्या मागून शाळेत यायचा. असाच एक दिवस , पावसाळ्यातला. विवेक नेहमीच्या time ला निघाला. पाऊस धरलेला होता," याला काय आत्ताच यायचं होतं काय ?" विवेक मनातच बोलतं निघाला. नेहमीसारखा वेळेवर पोहोचला 'तिथे'. ती सुद्धा आली वेळेवर तिथे. सई थोडी पुढे जाणार इतक्यात पावसाला सुरवात झाली. विवेकने त्याची छत्री पटकन बाहेर काढली.