आपलं दु:ख आपल्याकडेच ठेवायाचं असतं
जिवन आपलं आहे ते आपणचं जगायाचं असतं
दु:खांचं काय ते तर येतचं असतात
आपण फक्त हसायचं असतं
हसता हसता थोडं रडायचं असतं
यालाच जिवन अस नाव असतं
जिवन हे एक खेळाप्रमाणे असतं
जिंकता जिंकता एका दिवशी हरायचं असतं
कितीही हरलो तरी रडायचं नसतं
पण हरता हरता सर्वांना हसवायचं असतं
रडवणारे तर खुप असतात
त्यांच्यासठी आपणही रडायचं असतं
जिवनाचा हा रंगमंच असचं रंगवायचा असतं
अभिनयाने आपल्या सर्वांना हसवायचं असतं
आणि आपण मात्र रडायचं असतं
आतून रडलो तरी वरून हास्य दाखवायचं असतं
१८५२ सालची गोष्ट..
लंडन शहरातील हाईड पार्क चांगलेच गजबजलेले होते. विविध प्रकारच्या इमारतींचे आणि बांधकामक्षेत्रातील तत्कालीन चमत्कारांचे मोठे प्रदर्शन तिथे भरले होते. अनेक प्रकारच्या बांधकामाचे लहान-मोठ्या आकारातील नमुने तिथे ठेवण्यात आलेले होते. चोखंदळ ब्रिटीश नागरीक प्रत्येक बांधकामाचं चिकीत्सकपणे निरीक्षण करत होते. मात्रं सर्वांची राहून राहून नजर जात होती ती मधोमध करण्यात आलेल्या एक मोठ्या बांधकामावर...
१५२ फूट उंचीचा एक लोखंडी टॉवर!
अमेरीकेच्या ईशान्येला गल्फ ऑफ मेक्सीकोच्या पलीकडे पसरलेला सागर म्हणजे कॅरेबियन समुद्र. मेक्सीकोच्या उत्तरेकडील किनारा आणि क्युबापासून वेस्ट इंडीज बेटांमधील त्रिनिदादपर्यंत हा पसरलेल्या या सागराच्या किनार्यावर अनेक लहानमोठे देश आणि असंख्य बेटं आहेत. पॅसिफीक आणि अटलांटीक महासागरांना जोडणार्या पनामा कालव्यातून जहाजं प्रवेश करतात ती याच कॅरेबियन समुद्रात. कॅरेबियन समुद्र ओलांडल्यावर बेटांच्या दरम्यान असलेल्या अनेक मार्गांतून उत्तर अटलांटीक महासागरात प्रवेश करता येतो.
एलिमेंट्री... माय डिअर फोक्स!
काय..पटली ना ओळख... माझी ओळख पटायला हे एकच वाक्य पुरेसं आहे ना? काय म्हणता अजून ओळख पटली नाही?? अहो मीच तो.. २२१ बी बेकर स्ट्रीट वाला..
"मी, मला या घरातून बाहेर पडायचं आहे. " कापलेल्या आवाजात उज्वलाच्या तोंडातून कसेबसे शब्द बाहेर पडले.
"कोण बोलतंय? " पलीकडचा शांत आवाज ऐकून कोसळणारं रडू आतल्या आत जिरवताना उज्वलाला शब्द सुचत नव्हते.
मंगळागौर फक्त बायकांची असते म्हणून! पुरुषांचीही असती तर घरातले सगळे पुरुष माझ्याभोवती फेर धरून विव्हळले असते "हास रे आदे" आणि मी पुटपुटलो असतो "कसा मी हासू"!
आज मी मन मोकळे करणार आहे. इतके दिवस काय काय मोकळे करायचा प्रयत्न केला, शेवटी समजले की आपल्या नशिबात फक्त मनच मोकळे करणे आहे.
माझ्या बायकोचे वडील बाबाजी बाबाजी असे ओरडत झोपेतून उठतात आणि माझी बायको 'आजी की माजी' असे ओरडत उठते. मी तिला थोपटत 'माजी हो, माजीच' असे समजावून पुन्हा झोपवतो तेव्हा ती किती प्रेमाने मला म्हणते, 'तुझं मन किती मोठंय, जा आता वर पलंगावर'!
लग्न ही लग्न जमलेल्या जोडप्यांसाठी खास बाब आहे.
एकदा लग्न निच्शित झालं की पुरुषांच्याही मनाला पंख फुटतात, दोघेही वेगळ्या विश्वात प्रवेशतात, खचितच त्यांना व्यावहारीक जगाचं भान उरते आणि ठरवुनही ते त्यामधुन बाहेर पडु शकत नाही.
पुरुषासारखा पुरुष हळवा बनतो, कंजुसही अगदि कर्ण होतो तिच्यासाठी.
त्याच्यामनाचे कधीहि समोर न आलेले नाजुक कंगोरे उलगडतात. नकळत तो तिला काय वाटेल, आत्ता तिच्या इथे असण्याने अजुन मजा येईल असे विचार करायला लागतो किंवा ती नसेल तर काही करायची इच्छाच उरत नाही.
१९ व्या शतकाच्या उत्तरार्धाचा काळ.
१८४० मध्ये युरोपात आयर्लंडमध्ये भयानक दुष्काळ पडला होता. आयरीश लोकांच्या जेवणाचा मुख्य भाग म्हणजे बटाटा! या बटाट्याच्या पीकावर पडलेला भयंकर रोग या दुष्काळाला मुख्यतः कारणीभूत होता. या काळात आयर्लंडमधील अनेकांवर उपासमारीची वेळ आली. बटाट्याच्या शेतीवर अवलंबून असलेली सुमारे ४० ते ५०% आयरीश जनता देशोधडीला लागली! या दुष्काळातून वाचण्यासाठी अखेरचा उपाय म्हणजे दुसर्या देशांत स्थलांतर करणं! १७०० पासून सुरू असलेल्या आयरीश लोकांच्या स्थलांतराला या दुष्काळानंतर वेग आला.
BMM 2015 Media and Marketing Committee सहर्ष सादर करीत आहे
अधिवेशन गीत स्पर्धा
हि स्पर्धा उत्तर अमेरिकेतील रहिवाशांसाठी खुली आहे.
गीताचा विषय “मैत्र पिढ्यांचे” या अधिवेशनाच्या संकल्पनेशी निगडीत असावा. सादर केले जाणारे गीत ही पूर्णपणे नवीन कलाकृती असावी - गीत, संगीत, गायन तसेच वादन. पूर्ण झालेल्या गीताची ध्वनिमुद्रित प्रत प्रवेशिका म्हणून पाठवावी.
विजेत्या संघाची निवड परीक्षक मंडळ, तसेच BMMकडून केली जाईल. परीक्षकांचा निर्णय अंतिम राहील.
निवडलेले गीत अधिवेशनात वाजवले जाईल, तसेच अधिवेशनाच्या प्रसिद्धीसाठी / promotionसाठी वापरले जाईल
कल्पनेच्या तरल प्रवाहात,
शब्दांचं लाघव खळाळत रहावं.... अविरत!!
फुलून येतील भोवताली मग,
काव्याच्या काही उत्स्फुर्त ओळी...
एखादं लोभस टपोरं मुक्त,
भिरभिरत राहतील त्यावर निरागस साहित्यीक मूल्ये
आणि आच्छादेल भुई हिरव्यागार काफियांनी....
तुझ्यासारखा उमदा रसिक
सवडीने इथे येईल तेव्हा,
फांदी- फांदीवरून ऐकू येईल सृजनाचं कोवळं कूजन..
मग विहरत रहा निवांत,
उमलून आलेल्या सौंदर्याला तुझ्या नेमक्या नजरेने न्याहाळत...
निसटावी मंगल दाद तुझ्या तृप्त मनातून,
तुझ्या अनवाणी पावलांना लाभावा गारवा,
चित्ती रुजावा गंधित मारवा...
अलगद उचलून घेशीलच ना तू भावलेला आशय?
कुरवाळशील त्याचा पोरकेपणा..