काव्यलेखन

कप - बशी ( कविता)

Submitted by salgaonkar.anup on 14 January, 2020 - 00:01

कप - बशी

माझं नाव तुझ्याशी कायम जोडलेलं
जशी प्रत्येक पुरुषापाठी स्त्री
तशीच तुझ्यासाठी मी...
नाविण्याने परीपूर्ण
तुझा रंग,आकार,रुप
मीही तुला साजेशी
तु माझा कप मी तुझी बशी

हवाहवासा वाटतो
तुझा उबदार स्पर्श
वाफाळलास कि तापतोसही फार
मग मीच होते तुझा आधार
कधी वर कधी खाली
सोबत तुझ्या तुला हवी तशी
तु माझा कप मी तुझी बशी

किती जन्मांची सोबतही
आठवतही नाही...?
आजकाल तु तुला
माझ्यात साठवत नाही
"आजन्म साथ देईन" म्हणालास खरं
कुठे शिंकली रे माशी
तु माझा कप मी तुझी बशी

प्रयत्नांची शर्थ कर

Submitted by द्वैत on 13 January, 2020 - 10:04

अंधारातून बाहेर पड
प्रकाशाचा हात धर
आयुष्याच्या क्षितिजावर
पुन्हा नवे रंग भर

पुन्हा घे नवा श्वास
नवी उमेद नवा ध्यास
नैराश्याची गडद छाया
दे सोडून वळणावर

अपयश म्हणजे हार नाही
शिक त्यातून नवे काही
ध्येयासाठी पुन्हा पुन्हा
प्रयत्नांची शर्थ कर

द्वैत

मनातलं

Submitted by salgaonkar.anup on 13 January, 2020 - 05:07

सांगशील का तू मनातलं ????
जे ओठावर येऊन थांबलेलं
काय सांगू ? आणि कसं सांगू ??
म्हणून अनेक दिवस लांबलेलं
शब्द जमेना, शब्द सुचेना
तरी निर्भयतेनं मांडलेलं
सूर्य झाकून दिवस सरता
तुझं काहीसं तुलाच उमगलेलं
तू आधी कि मी आधी
या विचारांना तू मागे टाकलेलं
नाही सांगितलं तर हरवून जाईल
मनात काठोकाठ साठलेलं
बघ ........ सांगून टाक
कदाचित प्रेमचं म्हणतात याला
जे नकळत तुलाही झालेलं

अजून ठरले नाही

Submitted by निशिकांत on 12 January, 2020 - 23:44

अजून ठरले नाही

तिलांजली आठवांस देणे
जमता जमले नाही
जगायचे की मरायचे हे
अजून ठरले नाही

आम्रतरूच्या तळी एकदा
हात पकडला होता
तो पहिला अन् शेवटचा क्षण
मनी कोरला होता
मोहरलेल्या रोमांचांचे
चीज जाहले नाही
जगायचे की मरायचे हे
अजून ठरले नाही

शमेविना का उत्तररात्री
मैफिल रंगत असते?
एकच विरही सूर छेडता
दु:ख मनी पाझरते
ओलेपण त्या जखमांमधले
अजून सुकले नाही
जगायचे की मरायचे हे
अजून ठरले नाही

अजून ठरले नाही

Submitted by निशिकांत on 12 January, 2020 - 23:44

अजून ठरले नाही

तिलांजली आठवांस देणे
जमता जमले नाही
जगायचे की मरायचे हे
अजून ठरले नाही

आम्रतरूच्या तळी एकदा
हात पकडला होता
तो पहिला अन् शेवटचा क्षण
मनी कोरला होता
मोहरलेल्या रोमांचांचे
चीज जाहले नाही
जगायचे की मरायचे हे
अजून ठरले नाही

शमेविना का उत्तररात्री
मैफिल रंगत असते?
एकच विरही सूर छेडता
दु:ख मनी पाझरते
ओलेपण त्या जखमांमधले
अजून सुकले नाही
जगायचे की मरायचे हे
अजून ठरले नाही

अस्तित्व

Submitted by यःकश्चित on 11 January, 2020 - 02:57

हव्याहव्याशा सुखांसाठी सहन मात्र दुःख फार केले
व्यथांच्या खेळात आता अस्तित्व जीवनाचे तडीपार गेले ||

कोण जाणे कुठली नाती, अकस्मात ही मज साद देती
तिच्या हाकेला हाक देऊन, घेतला मी हात हाती |
संकल्प होता शतजन्माचा, पण सुख मात्र दूर फार गेले
व्यथांच्या खेळात आता अस्तित्व जीवनाचे तडीपार गेले ||

तिचे दुःख काही केल्या कळेना, माझे सुख काही केल्या मिळेना,
आगपाखड दुःखावर ही, राख सुखाची काही केल्या जळेना |
लपाछपी ही सुखदुःखाची, सुख लपायला दूर फार गेले
व्यथांच्या खेळात आता अस्तित्व जीवनाचे तडीपार गेले ||

प्रेम थांबते

Submitted by डॉ.विक्रांत प्र... on 10 January, 2020 - 07:34

प्रेम थांबते
********
युगो युगी
प्रेम थांबते
वाट पाहाता
वाटच होते ॥

विना अपेक्षा
कधी कुठल्या
जळणारी ती
ज्योत होते ॥

गीता मधले
शब्द हरवती
सूर सुने ते
करून जाती ॥

तरीही कंपण
देहा मधले
अनुभूतीचे
स्पंदन होती ॥

शोध सुखाचा
खुळा नसतो
अंतरातील
हुंकार असतो ॥

आनंदाच्या
सरीते आवतन
आनंदाचा
सागर करतो ॥

क्षण अपूर्ण
जगण्यातला
पूर्णत्वाचे
क्षेम मागतो ॥

अन् जीवाच्या
जगण्यातला
दिप संजीवक
प्रदिप्त होतो॥

शब्दखुणा: 

गुहेतले छावे

Submitted by Asu on 10 January, 2020 - 02:22

गुहेतले छावे

गुहेतल्या छाव्यांना, तुम्ही नका देऊ हाकारे
सावधान, करती गुरगुर, देती तुम्हास इशारे

अंधार दाटला नगरा, कुंठित झाला वारा
जंगल धुमसतो सारा, देईल कोण सहारा

होतील श्वापदे जागृत, छळतील माणसाला
ओळखतील ना कुणाला, ना खुद्द बापाला

घाबरेल जंगलचा राजा, पडेल उघडी प्रजा
चोर सोडून संन्याशाला, मिळेल उगाच सजा

छावे गुहेत सगळे, तोवर ना जगण्याची भ्रांत
सुटता मोकळे नगरात, होईल फक्त आकांत

धडकी मनात भरते, जगण्याची भीती उरते
कोलाहल माजेल सारा, विस्कटेल हा पसारा

शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन