काव्यलेखन

तडे हे पाडले कोणी?

Submitted by निशिकांत on 26 August, 2020 - 00:08

मनाच्या तावदानाला तडे हे पाडले कोणी?
खड्यांना आठवांच्या, शांत डोही टाकले कोणी?

कुणाची साथसंगत लाभली तर सोडले कोणी
कुणी उत्साह वाढवला, नि मागे ओढले कोणी

जरी खाते हवामानातल्या बदलास वर्तवते
मनाच्या वादळाला का कधी सांभाळले कोणी?

कसे दोघातले नाते अताशा सैलसर झाले?
विचारा आपुल्याला, घट्ट टाके उसवले कोणी ?

अनाथाचे जिणे जगली तरी का घाट श्राध्दाचा?
मरायाच्या अधी आईस का ना पोसले कोणी?

नको ते नेमके घडते, असे का? सांग आयुष्या
मनाजोगे घडे ज्यांच्या, असे का जन्मले कोणी?

दुःखाची कविता

Submitted by द्वैत on 25 August, 2020 - 09:41

दुःखाची कविता

दुःखाच्या कवितेमधले
हे मर्म कसे सांभाळू
उद्विग्न किनाऱ्यावरती
मी मुठीत धरतो वाळू

प्रत्येक वेदना माझ्या
डोळ्यांतून वाहून जाते
देहावर जाणे कुठली
काळी पडछाया उरते

वर हलते काहीबाही
खोलात उरे अंधार
डोहात मनाच्या धसतो
काठाचा मूळ आधार

एक अशी अवस्था जेथे
हातातून सारे सुटते
तितक्यात नव्याने पुन्हा
दुःखाची कविता सुचते

द्वैत

आठवणी

Submitted by गंधकुटी on 25 August, 2020 - 06:27

आठवणींचे डोंबारी
बांधतात कुठेही दोर
कसेही, कधीही येऊन
ठोठावतात मनाचे दार

कधी धरून उन्हाचे कवडसे
अंगणात उतरतात त्यांच्या पोरी
सुखावतात, रमवतात मग
सुखद आठवांच्या झुल्यावरी

कधी ऐन तापल्या दुपारी
झोप उडून जाते दूर
ऐकू येतात त्यांचे ढोल
उसासत, धपापत राहतो उर

कधी सरत्या संध्याकाळी
उडवत येतात गोधूळी
सुखदुःखाचे हिशेब कशाला
हुरहुरत्या कातरवेळी

ताणून काळाची दोरी
झुलत राहतात आठवणी
घटना आणि माणसं
बनतात स्मरणमाळेतले मणी

कोण कुणी कुणाचे

Submitted by मुक्ता.... on 25 August, 2020 - 04:24

कोण कुणी कुणाचे?

कुणी कुणाच्या काळजात नाही
कुणी कुणाच्या काळजीत नाही
कुणी कुणाला ओळखत नाही
आजकाल,
प्रेम कुणी डाव्या खिशातही बाळगत नाही!!!

कुणी कुणाला दारात उभं करत नाही
कुणी कुणाला घरात घेतही नाही...
कुणी कुणाला आपलं म्हणत नाही..
आजकाल,
देवळातला देव आपले दार उघडत नाही!!!

कुणी कुणाला दान देत नाही
कुणी कुणाच्या दुआ घेत नाही..
कुणाला कुणाची रिकामी झोळी दिसत नाही...
आजकाल,
माझेच माझ्या कमाईत भागत नाही
आणि
दान देण्यासारखे सत्पात्र विश्वास ठेवण्यासारखेच नाही...

शब्दखुणा: 

लेकीचा वारसा चालवीन म्हणतोय

Submitted by तो मी नव्हेच on 24 August, 2020 - 22:01

'मी नाही गौरी आणू देणार घरी', पोरगी खट्टू होत म्हणाली
अन् लहान मोठे आघात झेललेलं माझं मन थोडं हबकलंच
अपशकुनांना घाबरत...
मग थोडा तिला दटावूनच म्हणालो,
असे बोलतात का कधी, गणपती बाप्पा रागवेल हं...
त्यावर लेक म्हणाली चेहऱ्यावरचा भाव न बदलता,
अरे पण ती त्याची आई आहे, त्याला घेऊन जायला येते ना
मला नाही द्यायचा आमचा जी बाप्पा...
मी नाही तिला आणू देणार घरी....
अन् त्या अजाण निरागसतेमधलं धारिष्ट्य भावले मला...
कुठे हरवून बसलोय अशी निरागसता मी?
हवी आहे ती मला... लेकीचा वारसा चालवीन म्हणतोय

झाड!!!!

Submitted by 'चंद्र'शेखर पालखे on 24 August, 2020 - 07:00

ही कविता माझे लाडके भाऊजी आदरणीय नाना-श्री वसंत विठ्ठलराव भिसेकर हडपसर पुणे यांना समर्पित
सध्या ते JSPM college हडपसर येथे वृक्षारोपण व संवर्धनाचं खूप मोठं कार्य त्यांच्या इतर सहकाऱ्यांच्या मदतीनं करतायत.ही कविता त्या सर्वांसाठी...

काय सांगू तुझ्या स्पर्शाचे

Submitted by भानुप्रिया on 24 August, 2020 - 04:09

काय सांगू तुझ्या स्पर्शाचे
हे कसले वणवे पेटलेले
गात्रांत जे गुंफलेले
अन् तनुवरी फुललेले

ही काय अशी मोहकता
जी गवसली तुझिया सवे
माझीच मला पटलेली
जणू ओळख ही नव्याने

होता स्पर्श तुझा,
हरपते भान सारे
क्षणात जग ही विरते
माझी न मी उरते

ग्रीष्मात इंद्रधनु ही
दिसते मला नव्याने
थवे अन् काजव्यांचे
चमकती उन्हाते

हा स्पर्श नसे सोवळा,
ही माया अद्भुत वेडी
तुझिया ठायी गुंतलेली
माझी, काया मंतरलेली.

शब्दखुणा: 

कांहीच होत नाही

Submitted by निशिकांत on 24 August, 2020 - 00:21

आयुष्य फरपटीचे, नशिबी सुखांत नाही
माझ्या मनाप्रमाणे कांहीच होत नाही

सारे मला मिळाले, पण केवढे उशीरा !
दु:खात राहण्याची जडली सवय शरीरा
सुख भेटले कधी तर, मी गीत गात नाही
माझ्या मनाप्रमाणे कांहीच होत नाही

ना पहिला कधीही, मी धूर सोनियाचा
बस एक प्रश्न होता खळगीस भाकरीचा
पावेल देव इतका, दम आसवात नाही
माझ्या मनाप्रमाणे कांहीच होत नाही

आव्हेरले तिने मज, मी भाळलो जिच्यावर
स्वप्नात ती न चुकता डोकावते बरोबर
गेली निघून संधी, परतून येत नाही
माझ्या मनाप्रमाणे कांहीच होत नाही

- माझ्या लेखणीतून

Submitted by Santosh zond on 23 August, 2020 - 20:38

पाय असावे जमीनीवरती, कवेत अंबर घेतांना
हसु असावे ओठांवरती, काळीज काढुन देतांना
कवींनी त्यांच्या आयुष्याला द्यावे उत्तर या प्रेरणादायी कवीतेमधुन आयुष्य कस जगायल हव ते खुप सुंदर पणे सांगितलेल आहे
“पाय असावे जमीनीवरती, कवेत अंबर घेतांना ”

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन