काव्यलेखन

रात्र अंधारी किती?

Submitted by निशिकांत on 5 January, 2020 - 23:31

संपता संपेचना ही रात्र अंधारी किती?
एक शोधाया कवडसा, रोज बेजारी केती?

पांगळा ठेचाळतो मी, मार्ग क्रमिता जीवनी?
धष्टपुष्टांना सजवली, खास अंबारी किती?

वस्त्र माझ्या आवडीचे, हुंदक्यांनी बेतले
रंग पक्का वेदनांचा, पोत जरतारी किती?

आठवेना जन्मलो मी, तारखेला कोणत्या
श्वान सजले वाढदिवशी, जश्न शेजारी किती?

पुण्य का धास्तावलेले, वळचणीला बैसले?
पापियांची चाल झाली आज सरदारी किती?

चावडीवर का न यावे, सांगण्या अन्याय तू?
व्यर्थ डोळेझाक करती, मूक गांधारी किती?

चिडता का हो?

Submitted by निशिकांत on 2 January, 2020 - 23:14

वेडे मी जगतास म्हणालो चिडता का हो?
कुचकामी इतिहास म्हणालो चिडता का हो?

श्रीमंतीच्या ओंगळवाण्या प्रदर्शनाला
गरिबीचा उपहास म्हणालो चिडता का हो?

खटपट केली मंत्री झाले ते दरबारी
गांधीघरचे दास म्हणालो चिडता का हो?

उंची कपडे ओळख झाली या नेत्यांची
खादीचा हा र्‍हास म्हणालो चिडता का हो?

लंबे चौडे भाषण त्यांचे ऐकू कैसे?
मिनिटाला मी तास म्हणालो चिडता का हो?

काळे धंदे,काळी करनी रुतबा त्याना
काळा मी सुर्यास म्हणालो चिडता का हो?

लफडी उघडी करण्या लिहिती त्या शूराना
वंदन करुनी व्यास म्हणालो चिडता का हो?

थोडे टूकार आहे, थोडे चूकार आहे

Submitted by किरण कुमार on 2 January, 2020 - 04:26

(पुणे कन्याकुमारी सायकल सफरीतून-२०१९)
KK20191220_125539.jpg

आयुष्य कुठे कुणाचे नियमानुसार आहे
थोडे टूकार आहे, थोडे चूकार आहे

माथ्यावरी घाटाच्या नेवूनी बोलतो तो
संपले चढ आता , पुढती उतार आहे

काही ढगाळ वाटा काही उन्हात होत्या
नव्हतेच भान कुठली तारीख वार आहे

संपात केली त्यांनी वाहने बंद सारी
ओसाड रस्त्याने गेले ते सायकल स्वार आहे

ध्येयाची पर्वा नसता जगतो मुक्त प्रवासी
संवाद तो स्वताशी असला प्रकार आहे

स्वागत नववर्षाचे

Submitted by Asu on 1 January, 2020 - 07:26

स्वागत नववर्षाचे

झाले गेले विसरून जाऊ
चुका आपल्या ध्यानी घेऊ
नववर्षाचे स्वागत करू
पाऊल पुढचे पुढेच ठेवू

काय कमविले काय गमविले
वर्षभराचा हिशोब घेऊ
नाती नवीन किती जोडली
मनी आपल्या मोजून पाहू

दुःख दुरावे, हेवे दावे
सगळे आपण विसरून जाऊ
नव्या सकाळी, नवसूर्याचे
हर्षोल्हासे गीत गाऊ

भेदभाव विसरून सारे
आज सगळे एकत्र यारे
अन्याय, जुलूम मिटवून सगळे
होऊ आपण प्रभूचे प्यारे

हे सर्व आई तुझ्यामुळे

Submitted by दत्तप्रसन्न on 31 December, 2019 - 19:39

बऱ्याच दिवसां पासूनचे
सांगायचे होते मनातले
सौख्याचे क्षण जे लाभले
हे सर्व आई तुझ्यामुळे

असता पोटात तुझ्या
अनामिक भीतीने होते ग्रासले
देणार जन्म का मला
का मुलगी म्ह्णून संपायचे

कळू लागले हळूहळू
आईचे हृदय आहे बरे
काळजी घेते आहे आपली
स्वतःस विसरुनी खरे

जे जे वाटे मला हवे
तुला कळले कसे बरे
न मागताच काही कधी
डोहाळे सर्व पुरवले

नऊ महिने नऊ दिवस
प्राणाहुनी तुझ्या सांभाळले
जपले मला रात्रंदिवस कि
कोणीच नसते असे केले

सर्व मिळून…

Submitted by Asu on 31 December, 2019 - 00:39

सर्व मिळून…

सुरुवात तर छान झाली
पुढे काय होते, ते पाहू!
महाराष्ट्राच्या मंत्रिमंडळाला
सर्व मिळून शुभेच्छा देऊ

झाले गेले विसरून जाऊ
भिन्न मतांना माती देऊ
सर्व मिळून एकदिलाने
आता महाराष्ट्राचे भले पाहू

समस्यांनी आभाळ फाटले
प्रयत्नांनी शिवून काढू
आहे हिंमत मनगटात मग
महाराष्ट्रासाठी आपण लढू

माणसं जोडू, द्वेष सोडू
भ्रष्टाचार नि स्वार्थ सोडू
नियम पाळू,, घाम गाळू
मनी महा-राष्ट्र धर्म पाळू

शब्दखुणा: 

"मैत्र"

Submitted by mi manasi on 31 December, 2019 - 00:24

"मैत्र"

तुला मी, मला तू
किती जपलंय आजवर
मनांत तेच रुजलंय
खुप खुप खोलवर ।।

सदा त्याचा बहर
मनांत असा खुलतो
तुला आणि मला
दोघांनाच तो कळतो ।।
... ...मी मानसी

येणारं नविन वर्ष २०२० सगळ्यांना "सुखाचं आनंदाचं जावो" ही सदिच्छा!!!

ज्ञानाभिलाषा ( आज रमण महर्षि जन्म दिवस त्यांना हि कविता समर्पित )

Submitted by डॉ.विक्रांत प्र... on 30 December, 2019 - 12:10

**********
वाहतो हे शब्द
अक्षरांची पोथी
नाही तया गाठी
अनुभव ॥
कुणी कुणी येते
ऐकविते ज्ञान
कंटाळून कान
गेले तया ॥
जाणत्या जवळी
सदा उभे मौन
वायफळ प्रश्न
निरर्थक ॥
शास्त्राचा धांडोळा
बुद्धीचा पाचोळा
अवघा घोटाळा
गमतसे ॥
जाणत्या जवळी
जाणण्यास जाता
जाणण्याची वार्ता
बुडो जाते ॥
जयाचे वरण
करीतसे आत्मा
तया अपघाता
नाव ज्ञान ॥
बाकी कसरत
श्वासांची शब्दांची
चाले जगताची
मुक्तीसाठी ॥
विक्रांत निमूट
पाहुनिया गती

शब्दखुणा: 

ढोर

Submitted by डॉ.विक्रांत प्र... on 30 December, 2019 - 11:42

ढोर
*****

भरल्या पिकात
घुसलेली ढोर
जाळी तोंडावर
बांधलेली
.
हवाव डोळ्यात
खाण्याचा आकांत
उदंड यत्नात
व्यर्थ गेली
.
तैसे या जगात
सुखाच्या शोधात
जन धावतात
भाग्यहीन

पाहून यातना
जनाच्या मनाच्या
विक्रांत दत्ताच्या
पायी आला

हरवली जाळी
सरले वावर
मनाला आवर
घालणे ही

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
https://kavitesathikavita.blogspot.com
****

शब्दखुणा: 

वय सरून गेलं

Submitted by किरण ..विहंग on 30 December, 2019 - 05:30

आता वय सरून गेलं अलगद दबक्या पावलांनी
मन भरुन येत उगाच.. जसं आभाळ चांदण्यांनी...
तुझे माझे रस्ते शोधत आहेत आपलाच ठावठिकाणा
तुझी चिठ्ठी,ती कानातली डुल..
तुझ्या माझ्या गप्पांमध्ये जगाची पडलेली भुल...
वेळ कशी जणु तिथल्या तिथं थिजल्यावाणी..
पण आता वय सरून गेलं अलगद दबक्या पावलांनी ..

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन