काव्यलेखन

भाग्य

Submitted by Ravi Shenolikar on 22 September, 2019 - 01:03

प्रत्येकाचे भाग्य वेगळे
प्रत्येकाची वेगळी कथा
सर्व चेहर्‍यांवरी हसू
अंतरात दडली व्यथा

माणसाचा जीवनपट
कधी पूर्ण कोणा कळला
यशामागे किती कष्ट
कोण किती कसा शिणला

तरी मन करी तूलना
केवढे हे अज्ञान
आपल्या रस्त्याने जावे
हेच असे शहाणपण

आपल्यास जे लाभले
मनी असावा कृतज्ञभाव
हेवा, मत्सरास कधीही
द्यावा मनी न शिरकाव

शब्दखुणा: 

निःशब्द प्रार्थना

Submitted by पुरंदरे शशांक on 21 September, 2019 - 14:06

निःशब्द प्रार्थना

हात जोडले नसे का
मूर्ति नसे का गोमटी
अंतरात वसे उर्मी
हरि आहेच सांगाती

मागायाचे सर्वज्ञाला
हे तो उफराटी गोठी
शब्दी मावेना प्रार्थना
नको गीत हरी साठी

देखे नयनामधून
बोले वाणी चालवून
कसे स्तवन करावे
मौन हेचि तेथ खूण

तोचि आधार एकला
श्वास चालवी सकळ
जाणवता क्षणभरी
होय प्रार्थना सफळ...

सुवर्णलता

Submitted by Asu on 21 September, 2019 - 06:27

सुवर्णलता ताई,
तुला अचानक कलर्स मराठी वरील 'स्वामिनी' मालिकेत कावेरीच्या आईच्या भूमिकेत बघितले आणि आश्चर्याचा व आनंदाचा सुखद धक्का बसला.
ठाण्याच्या 'पोएट्री मॅरेथॉन' या काव्यवाचनाच्या कार्यक्रमात आपली भेट झाली होती. तू स्वतःहून आपलेपणाने आम्हां उभयतांशी ओळख करून घेतली, माझं साहित्य वाचायला खूप आवडतं, त्याबद्दल मी सगळ्यांना सांगत असते असे म्हणून आमच्याबरोबर फोटो काढायची इच्छा व्यक्त केली. त्यामुळे, तू कवयित्री आहेस हे माहिती होतं.

शब्दखुणा: 

पावसा पावसा

Submitted by Asu on 21 September, 2019 - 06:20

पावसा पावसा (बालकविता)

जा रे जा रे पावसा
येऊ नको ना दिवसा
दिवसभर हुंदडत राही
आई बाबा तुला नाही?

कधी शाळा कधी सुट्टी
वेळापत्रक समजत नाही
येतो कधी जातो कधी
सगळ्यांची गंमत पाही
वेधशाळेचा करी पोपट
अभ्यासाचा खेळ होई

धो धो पाऊस घराबाहेर
घरात प्यायला पाणी नाही
बालक आम्ही, पालिकांची
जादू आम्हां समजत नाही

शिस्त तुला गुरुजींनी कधी
लावलेली दिसत नाही
सदा न् कदा रडत असतोस
अश्रू सारखे गाळत असतोस
अभ्यास तुझा नियमित नाही
म्हणून वाटतं मार खाई

शब्दखुणा: 

नाती

Submitted by यतीन on 21 September, 2019 - 02:18

जीवनात नाती ही असतात
फार कमी लोक ती जपतात

नाती ह्रदयाची तर काही रक्ताची
काही क्षणाची अन् काही सक्तीची

काही लोक नाती ही करतात मक्तेची
अन् काही लोकांमुळे ती होतात सजेची

काही नाती केसांसारखी परी न तुटणारी
पण वेळ आलीच तर वाकणारी

अखंड पणे नातेसंबंध जपणारी
अन् रेशमी बंध निर्माण करणारी

जीवनात अशी हि काही नाती असतात
जी मनापसून जपावी लागतात

यश

शब्दखुणा: 

शोधतो काहीतरी जे सापडेना

Submitted by द्वैत on 21 September, 2019 - 01:56

काय होतो काय झालो आकळेना
शोधतो काहीतरी जे सापडेना

ती म्हणे तू लाडका साऱ्या जणांचा
मी असा की मी स्वताला आवडेना

चार भिंती ह्या घराच्या एक छप्पर
हा सुखांचा भास आता सोसवेना

खूपदा झाले असे की सांजवेळी
आठवावे मी कुणाला आठवेना

हा उभा माझ्या पुढे भलताच कोणी
आरसा माझा मला ही ओळखेना

सोडुनी आलास "द्वैता" सर्व मागे
आठवांचा गाव काही सोडवेना

द्वैत

मी पिशाच्च बनलो होतो  

Submitted by निशिकांत on 20 September, 2019 - 00:04

( अतृप्त भटकत्या आत्म्याचे पण कांही मनोगत असते? असेलच तर ते जाणून घेण्याची योग्य वेळ म्हणजेच सध्या चालू असलेला पक्ष पंधरवाडा! बघा काय आहे मनोगत ते. )

प्रेमात आपुल्यांच्या
एवढा गुंतलो होतो !
ज्या क्षणी जाहला मृत्यू
मी पिशाच्च बनलो होतो

आजही भटकतो आत्मा
का आसपास पोरांच्या ?
राबता सुखांचा राहो
भरभरून दारी त्यांच्या
दिसताच नात रडताना
पळभर गलबललो होतो
ज्या क्षणी जाहला मृत्यू
मी पिशाच्च बनलो होतो

झाड -

Submitted by यतीन on 19 September, 2019 - 02:07

एक झाड फळ न देताच झरझर वाढतय
काळोख्या सावलीत भविष्य रेखा शोधतय

शेंड्याला फिकीर न चिंता मुळाशी
काय बांधून ठेवलय याच्या ऊराशी

सळसळत्या फांद्याना फुटलाय पान्हा
फुलांच्या कोशात जन्माला येतोय तान्ह्या

झुळझुळ वा-यात सळसळतात हिरवागार पान
मोहर मोहरून आला देत कोकीळेची तान

यश

शब्दखुणा: 

मील‌न आणि विर‌ह‌

Submitted by सामो on 18 September, 2019 - 14:28

व‌स्ल आणि हिज्र‌ या दोन साध्या घ‌ट‌ना. "व‌स्ल्" म्ह‌ण‌जे ,मील‌न‌. त‌र‌ हिज्र‌ म्ह‌ण‌जे विर‌ह‌, दुरावा, जुदाई. प‌ण या दोन घ‌ट‌नांमुळे प्रेमिकाच्या म‌नाम‌ध्ये जे च‌ढ‍उतार होतात, क‌ल्लोळ माज‌तो, त्याब‌द्द‌ल उर्दू साहीत्यात ब‌ऱ्याच अभिव्य‌क्ती साप‌ड‌तात. सीधीसी बात‌ आहे, दुराव्यान‌ंत‌र‌ मील‌न‌ येते, मील‌नान‌ंत‌र जुदाई प‌ण या २ घ‌ट‌नांम‌धील स‌ंक्र‌म‌ण काळात म‌नाची जी काही अव‌स्था होते, स्व‌प्नांचे इम‌ले बांध‌ले जातात, त्याचे र‌स‌भ‌रीत व‌र्ण‌न उर्दूत‌ साप‌ड‌ते. त‌सेही क‌विंम‌ध्ये या दोन मान‌सिक‌ अव‌स्था हिट्ट आहेत‌च्. मेघ‌दूत‌ हे त‌र आख्ख‌ं काव्य‌च विर‌हाकाळात प्र‌स‌व‌लेले आहे.

मी खळखळ हसते

Submitted by निशिकांत on 18 September, 2019 - 00:29

पानगळीचा मोसम असुनी वेड्यासम मी खळखळ हसते
वसंतातल्या मधुगंधाची चाहुल येता मन मोहरते

शैषव सरता, स्वप्नामध्ये राजपुत्र वावरू लागला
आटपाट नगराच्या गोष्टी अता एक थोतांड भासते

अखंड उत्सव जीवन झाले ग्रिष्म असो की श्रावणधारा
चैत्रामधल्या पर्णफुटीला आरशात मी सदैव बघते.

छंद लागला तुझा सख्या अन् एकाकीपण हरवुन गेले
तू नसताना आठवणींची मनात माझ्या वर्दळ असते

बंधनात मी कधीच नसते असून दारी लाख पहारे
भेट जरी स्वप्नात जाहली दोघांचीही रात्र उजळते

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन