खंत आहे,
मला नाही ओळखता आला
तुझा आपले-तुपलेपणा. .
ठाऊक . .
तू परकाच आहेस माझ्यासाठी
मग हि आगळी रहस्ये
कशी उलगडली तुला?
मी मनाचा मोर तुझ्या हाती देऊन
मयूराक्षी झालेय खरी
पण मयुरपंख होण्याचे
नशीब नाहीच माझे
असेल तुझ्या जगण्याने
माझ्या काळजाचा ठाव घेतलेला
म्हणून जखम तूच बांधावी
हा न्याय कुठे?
तुला आपलेपणाचा उमाळा यावा
हा खरा हृदरोग माझा
तुझ्या दयेने तुला
खरेच. . . परके करून टाकले
आकाशात उडणारे जेव्हां जमीनीवर चालू लागतात
आणी चक्क् माणसांशी बोलू लागतात...
खरं म्हणजे अशात् इतरांनाच आश्च्रर्य व्हावं
ह्यांना धरतीवर बघुन माणसांनीच घाबरावं
पण वर हेच उलट शिमगा करतात
म्हणे, हि माणसं आम्हाला घाबरवतात
आकाशी उडतांना तर सर्वच् जवळ होते
चंद्र, सुर्य, तारे नेहेमीच आटोक्यात होते
मग आता, आकाश सोडुन इथे काय भावलं?
हे पाखरु आज् जमीनीकडे कसं काय धावलं?
म्हणे, सुर्य लांबूनच गुलाबी वाटतो
जवळ जाता नुसताच् जाळतो
तारे आहेत लांबच-लांब रे सारे
चंद्र् ही एकच् आणी कितीतरी झुरणारे
तुझ्या कृपेच्या कथा ऐकल्या मी बहुत,
आज मीही अनुभवला स्पर्श तो अद्भुत।
शब्द माझे हरवले गहिवराच्या प्रवाहात,
कृतज्ञ अश्रू ओघळती शांत ह्या डोळ्यांत।
कसे फेडू दत्ता तुझ्या प्रेमाचे पांग,
करितो प्रार्थना—नित्य ठेवावा संग।
मनपटलावर निर्झरती तुझ्या कीर्तीचे उखाणे,
मन भरून येते आठवून तुझे तराणे।
तुच केली सरस्वती बहाल माझ्या शब्दांना,
केली लय प्रदान माझ्या कवितांना।
ठेव अशीच कृपा नित्य माझ्यावर,
मिळो कीर्ती नि भुक्ती मम कवितेवर।
बीज गीताचे रोवलेस तूच—तूच वृक्ष कर आता,
दत्ता, तव इच्छेविण दुज्या कुणाची काय गाथा।
निखळले आकाश तारकांचे,
मी न मोजले तुकडे त्याचे।
क्षण होता एवढाच — जगण्याचा पूर्ण,
ना प्रश्न उरले, ना क्षण उत्तरांचे।
स्तब्ध सर्व — शरीर, मन नि विचार,
फक्त स्पंदन हृदयाचे — हाच व्यवहार।
एक सणक मुळातून सळसळली वर,
थेट सहस्राराशी भिडली सरसर।
हिच का ती गायत्री, कुंडलिनी झाली जागृत,
भंगले आकाश — का हिलाच भेटण्यास मूर्त?
कळेना काहीच — ना तो विचारही उत्स्फूर्त,
स्तब्ध सर्व — मी होतो साक्षी फक्त।
हा मोह तुझा का होतो,
जरी दूर दूर मी राहतो।
नकळतच मी गुरफटतो,
प्रयत्नांनीही न मग सुटतो॥
मी दिवस तळपत्या उन्हाचा,
तू शांत तरल रात्र चंद्राची।
न कुठेही मेळ दोघांचा,
तरी भेट आपली सांजेची॥
कोणत्या धाग्यांनी बांधलं,
नातं कसं विणलं, कळतच नाही।
दूर अंतराच्या पल्याडही,
ही ओढ कमी होत नाही॥
शब्द न सापडले तरीही,
मन काहीतरी बोलतं।
तू नसतानाही नकळत,
हृदय तुझ्याशीच जुळतं॥
हे स्वप्नाळू मन बेपरवाह,
जाणे कोणत्या गगनात उडतं।
शुभ्र मेघांना घेऊन कवेत,
कोणत्या आकाशी दडतं॥
डोळ्यांत दाटते काही, कारण कधी कळेना,
मन मात्र भटकत राहे, थांबणं त्याला जमेना…
वाटेवर चालताना, वाटच नवी फुटेना,
हातात येतं काही, तरीही काही मिळेना…
कधी शांत दर्याशी बसून राहावंसं वाटे,
लाटांच्या कुजबुजीत काही ऐकू येईना…
स्वतःलाच विचारताना शब्दच हरवून जातात,
उत्तरांच्या या गर्दीतही माझे उत्तर सापडेना…
हळूच काही विरघळे, कळतही नाही केव्हा,
रिकाम्या त्या जागी मन शून्यातही रमेना…
ना शेवट या शोधाचा, अन सुरुवात ही सापडेना,
मन तूषार्त का अधांतरी— अजूनही कळेना…
मंगळवार, ३१/३/२६ , २:०५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ
सुरवंटांतून निघतात फुलपाखरं,
सुरवंट की फुलपाखरू — काय खरं?
बंद कळींतून उमलतं फुल गोजिरं,
कळी की फुल — काय खरं?
दिवसातून रात्र येते, रात्रीतून पुन्हा दिवस,
दिवस की रात्र — आधी कोण, सांग बरं?
झऱ्याचा विस्तार नदीत, नदीचा सागरात,
अस्तित्व जाते कुठं त्यांचं, सांग बरं?
बालकातून तरुण जन्मतो, तरुणातून प्रौढ,
क्षणात बदलतं शरीर — मरतं का जन्मतं, सांग बरं… काय खरं?
सतत सगळं बदलतं, तूषार्त काय शोधतो,
कोण शांत साक्षी याचा — सांग बरं?
बदलतं स्वरूप मिथ्या, तत्त्व आतलं खरं,
उमगलं का नाही, सांग बरं?
बहिणाबाईंची शाळा
तिले छत आभायाची
शिकविते सरसोती
तिले काजी हो लेकीची
बोट तिचं पकडून
लिही मनात मनात
झालं जगणंच गाणं
घुमं रानात वनात
दिले कष्टाले हुंकार
घरोट्यात येती सूर
बसे चटका हाताले
तव्हा मियते भाकर
गोड गाई बहिणाई
साथ सुगरण देई
पाना फुलांचेही तिथे
भान हरखुन जाई
नाही अक्षर ओळख
तिचं जगणं प्रांजळ
जसा वाहे खळाळत
वनी निर्झर निर्मळ
गिरवून अक्षरांशी
कुठं येते शहाणपण
पाखरांना शिकवलं
सांगा कोण्या गुरुजींनं
तीन ऋतू तीन तर्हा
धर्म वेगळे,वेगळी ओळख
हिरवा, रखरखीत, पानगळ
ऊन्हाळा गरम
पावसाळा चिंब
हिवाळा थंड
ठरवलं एकदा तिघांनी
करु आपण बंड
ऊन्हाळा झाला चिंब
घामाने
पावसाळा झाला थंड
पाण्याने
हिवाळा झाला गरम
चहाने
बदलले काहीच नाही
ना धर्म ना ओळख
नावं ही नाही
शनिवार, २८/३/२६ , २:०० PM
अजय सरदेसाई -मेघ
त्या जुन्या पडक्या वाड्याच्या खांबांआडून,
कुणीतरी आपल्याला न्याहाळतंय असा भास होतो...
तुझ्या श्वासांची लय जेव्हा माझ्या कंठाशी भिडते,
तेव्हा रक्तातील तांबड्या पेशींना 'विषाचा' रंग चढतो.
हा स्पर्श म्हणजे केवळ कातडीचा खेळ नाही,
तर हजारो वर्षांच्या तहानेचा एक 'शापित' हुंकार आहे.
तुझ्या डोळ्यांच्या खोल विहिरीत,
कुठलं तरी आदिम रहस्य काळोखात थरथरतंय.
आपण जेव्हा मिठीत विरघळतो,
तेव्हा बाहेरचा वाराही आपला मार्ग बदलतो;
जणू निसर्गालाही भीती वाटतेय,
आपल्यातील या 'अनैसर्गिक' ओढीची.
