काव्यलेखन

निखारे मनातले

Submitted by मुक्ता.... on 5 August, 2020 - 06:44

सहज एका शॉर्टफिल्मवरून ही मुक्तछंदातली रचना सुचली!!

ती...

त्याची आठवण मुद्दाम पुसत ती नाही मनातून!
सतत टोचणी रहावी ती....
निखारे त्याने दिले,तिने घेतले
तेच तर तिने आठवणी म्हणून जपून ठेवलेत...

रोज नित्य आहे हा परिपाठ,
पोथी उलगडून बघते ती.
स्वतःला अधिक अधिक कणखर करतेय ती!!
ती आणखीन पुढे जाते,
आणि तो?
हसते ती मनात मनात,
कारण नाही माहीत तिला, तो काय करतोय...
आणि जाणायचं नाहीच तिला....

मीच माझा मार्ग आहे शोधलेला

Submitted by निशिकांत on 4 August, 2020 - 23:17

मीच माझा मार्ग आहे शोधलेला
दोष माझा, आज जो आहे भुकेला

जन्मलो मी वाट बघण्या शेवटाची
भार मी नुसताच झालेला धरेला

शोधले तुजला सखे दाही दिशांना
आज मी शोधेन अकराव्या दिशेला

मंदिराची रामलल्ला का टिका रे!
हाड का नसते कुणाच्याही जिभेला

संसदेचे सत्र असुनी बंद, नेता
भेटण्या लोकांस गावी का न गेला?

मैफिलीच्या शेवटी विझली तरीही
सोस परवान्यात जळण्याचा शमेला

अंगणी लाऊन रोपे झेनियांची
गंध नाही, दोष का द्यावा हवेला

रत्न असुनी भारताचे, ना मिळाला
आजवर सावरकरांना रत्न शेला

पेटलेल्या ह्दयाचे गाणे

Submitted by Santosh zond on 4 August, 2020 - 19:49

पेटलेल्या ह्रदयाचे गाणे !

डोळ्यात अश्रूंची धार घेऊन
कुणी तरी धावत आलं
जीव होता घरट्यात माझा
सांगून हकीकत चालतं झाल!!

पिलं सगळी ओरडत असणार
ऐकुन डोळ्यात पाणी आलं
उंच उडणाऱ्या स्वप्नांवर माझ्या
कुर्‍हाड कुणी चालवुन गेल!!

निसर्गाची हाडे आमची
संघर्ष करून थकून गेली
घर असणार्‍या तुमच्यासाठी
अजून जागा मोकळी झाली!!

माणुसकीचा अंत झाला
रडून पाने गळून पडली
पिलांना ईवलुशा चोचीत धरून
चिऊताई दुर उडून गेली!!

शब्दखुणा: 

वाटणी

Submitted by तो मी नव्हेच on 4 August, 2020 - 11:37

आजवर जिनं पोसलं, वाढवलं,
तिच्यावरच रेषा पडत होत्या
जुनी जाणती सारी बांधांची झाडं
अन् त्यावरील चिमण्या बघत होत्या

बांधालाही आता कळेनासे झाले
त्याला अचानक का महत्व आले
सोयीसाठी उभा केलेल्या त्याला
कुंपणाचे ओझे जरा जास्तच झाले

काळजीत आली सारी बांधांचीही झाडं
काय करावं कळंना, सुटंना की हे कोडं
ज्यांनी फांद्यात बसून खाल्ली आंबा,बोरं
तिच लेकरं आता घेती फळ वर्षा आड

भरली विहीर ही आता भरे आणि थोडी
तिच्या डोळ्यांतील पाणी करे कमी गोडी
जरी तिचीही वाटणी आता पोरं करणार
सर्वांसाठीच सारखा तिचा पान्हा झरणार

शब्दखुणा: 

स्मरे लाजणारे तुझे चांदणे

Submitted by तो मी नव्हेच on 4 August, 2020 - 11:08

तो सागराचा किनाराच होता जेथे तिचे व्हायचे भेटणे
नदीही मिळाली जशी सागराला तसे आमचे व्हायचे भेटणे

आता तसा तो किनारा न उरला आता न येई तशी ती पहाट
आता न राती उद्याची प्रतिक्षा न स्वप्नी उद्याच्या तसे जागणे

आता उराशी झाली जखम जी न चाले तिथे कोणतीही दवा
दुवा घेतसे मी लपेटून त्यावर ह्रदया फकीरी असे झाकणे

परि मी उशाशी उसासे न देतो न देतो कुणाला कसलेच शाप
जरी तेही येती उफाळून वरती शिकलोय दुःखासवे रोखणे

होतीच आहेच आणिक राहील माझ्या मनातील ती भावना
जरी जगरहाटीत विसरेन थोडे स्मरे लाजणारे तुझे चांदणे

- रोहन

पळस

Submitted by डॉ.विक्रांत प्र... on 4 August, 2020 - 11:00

पळस
*****
भर उन्हाळ्यात
रणरणत्या उन्हात
जात असता
उजाड रानावनातून
अचानक
त्या तपकिरी सुकलेल्या
हिरवट पिवळट झाडीमध्ये
दिसतो उठून..
पळस !
अरण्यातील संन्याशागत
स्थिरपणे उभा स्तब्ध
जणू साधनामस्त
आपल्यातच मग्न
अंगावरील काट्याचे
जीवनातील ओरखड्यांचे
हरवून भान
लावून ध्यान
प्रखर उन्हात
जणू तळपत
तपस्येच्या तेजानं
सारे आसमंत
विखुरल्या पानांचे
निष्पर्ण देहाचे
हरलेल्या लढ्याचे
असते अगतिक मूक मलुल
सारे काही हरवून
सारे काही टाकून .

कापुराची माया

Submitted by डॉ.विक्रांत प्र... on 4 August, 2020 - 10:58

कापुराची माया
************
कापुराची माया
आगीला कळावी
समरस व्हावी
मिठी मग ॥

तैसी घडो भेटी
देवा तुझी माझी
हौस नसण्याची
पुरवावी ॥

मिठाची बाहुली
भेटावी सागरा
भेदाचा पसारा
नुरुनिया ॥

तैसे घडो काही
जिवलगा नेई
आणुनिया पाही
प्राण डोळा ॥

सरो देह भाव
जळो मन राव
निरंजनी ठाव
देई मज ॥

दत्ताचे घर

Submitted by डॉ.विक्रांत प्र... on 4 August, 2020 - 10:55

दत्ताचे घर!
**********
माझिया दत्ताचे
घर किती न्यारें
चंद्र सूर्य तारे
छपराला ॥
माझिया दत्ताचे
दार किती न्यारे
जगताचे वारे
वाहे त्यात ॥
माझिया दत्ताचे
अंगण विश्वाचे
आकाशगंगेचे
विलक्षण ॥
माझिया दत्ताच्या
गूढ माळ्यावर
अद्भूत विवर
कृष्णमेघी ॥
माझेया दत्ताच्या
रंग तो भिंतीचा
नित्य नाविन्याचा
क्षणोक्षणी ॥
दत्ताच्या घरात
दत्ताला शोधत
राहतो फिरत
तरीसुद्धा ॥

**

कंदील मुक्याने जळतो

Submitted by द्वैत on 4 August, 2020 - 10:07

कंदील मुक्याने जळतो

कंदील मुक्याने जळतो
जा खुशाल तो ही विझवून
मी स्वप्न उषेचे बघतो
गर्भात तमाच्या राहून

दे शाप मला भोगाया
दे पीडा गतजन्मीची
मी कविता सांधेन त्यातून
तुटलेल्या अवशेषांची

जाळून जरी मी उरलो
मातीत गाडूनी टाका
धरतील तरी धरणारे
माझ्या गीतांवर ठेका

भेदून तुझी तटबंदी
तोडून पहारे सारे
हे सूर व्यापतील माझे
गगनातील स्वप्नील तारे

द्वैत

तू हरवणे संपवत नाही

Submitted by अविनाश राजे on 3 August, 2020 - 09:14

तू हरवणे संपवत नाही
मी शोधणे संपवत नाही

जाणतो तुझे सोंग मी गड्या
मुद्दाम तुला जागवत नाही

बोलण्याची एकही संधी
येथे कोणी गमवत नाही

सोडली सारी व्यसने मी
तुला मात्र सोडवत नाही

मी जिंकू देतो तुला तरी
तू का मजला हरवत नाही?

हिंसा टाळली पूर्ण तरी
कीड कोणीच जगवत नाही

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन