आई

अश्याच एका मदर्स डे ला

Submitted by डॉ.विक्रांत प्र... on 11 May, 2014 - 14:38

एक एक श्वासासाठी
आई धडपडत होती
ऑक्सिजन नळीतून
प्राण खेचीत होती

आणि पोरगा तर्रसा
बार मधून आलेला
लाल डोळे केस पिंजला
दारूमध्ये झिंगलेला

घाईघाईत तिच्या
सुवर्णकर्ण फुलाना
थबकला ना दुखता
ओढून काढतांना

अर्धवट ग्लानीमध्ये
मरणाच्या दारात ती
व्यर्थ प्रतिकार डोळी
ओठी वेदनाच होती

त्या सोन्याची आता
दारूच होणार होती
आईच्या डोळी गोष्ट
स्पष्ट दिसत होती

दुर्बल ती शब्दहीन
हातही हालत नव्हते
परि डोळ्यातील भाव
त्याला सांगत होते

निदान शांतपणे
अरे मरू दे..
मग घे रे ...
काय हवे ते..

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

शब्दखुणा: 

आक्रोश

Submitted by संतोष वाटपाडे on 18 March, 2014 - 21:47

चोरपावलांनी माझी माय आभाळात गेली,
माझ्या घरातली चुल तवा यकटी रडली...

झाली लेकरांची दैना,
घास पोटात जाईना,
हुबं घरटं पेटलं,
जाळ हिजता हिजना,
दुस्काळाच्या जाळामंधी गावं वसाड पडली,
माझ्या घरातली चुल तवा यकटी रडली..

माय राबली श्यतात,
माय रुजली बांधात,
माय गेली ढेकळात,
माय हिरीच्या पाण्यात,
दारामधी लावलेली गोड तुळस सडली,
माझ्या घरातली चुल तवा यकटी रडली...

कुडमुडं जोंधळ्याला,
आलं कणीस टपुर,
आता त्याला पाहायाला,
माय न्हाई वट्यावर,
बापासंगं राबताना जिनं तिफ़ण वढली,
तिच्यासाठी चुल दारी तवा यकटी रडली....

तिचं फ़ाटकं लुगडं,
पोटावरचा दगड,
कसा इसरू आज बी,
दिस झालेत रगड,

शब्दखुणा: 

मनालि

Submitted by मण - मानसी on 18 February, 2014 - 06:24

कडक उन्हात सावलि दिलिस वॄक्शाप्रमाने,
तहानल्र होते तेव्हा पानी दिलेस विहिरिप्रमाने,
खचले होते तेव्हा आधार दिलास जमिनिप्रमाने,
खरच आई किति प्रेम करतेस नि:स्वार्थने!!

तुझ्यशिवाय प्रत्येक क्शन वाटतो वनवसाप्रमाने,
तुझ्याशिवाय हे जिवनच झाले असते कुरुक्शेञाप्रमाने,
आई तु नसतीस तर मझे आयुश्य झाले असते सुकलेल्या झाडाप्रमाने,
खरच आई किति प्रेम करतेस नि:स्वार्थने!!

उगावणार्‍या सुर्याकडे पहिले कि वाटते,
तु ओण्जळच भरत आहेस आशिवाडाने,
ताम्बट सुर्यप्रकशाकडे पहिले कि वाटते,
तु रगावत आहेस लाडा-लाडाने,
तो मन्द चन्द्र-प्रकाश पहिला कि वाटते,
तुच जवळ घेतले आहेस प्रेमाने,

शब्दखुणा: 

काळजी

Submitted by संतोष वाटपाडे on 28 January, 2014 - 21:42

पोरगी वयात येत आहे, ओढणी गळ्यात घेत आहे
पाठवू कशी तिला कुठे मी ,काळजी मलाच होत आहे.......

जाहली दुकान पाठशाळा ,मंदिरात देव झोपलेला ,
बांधले हरिण दावणीला ,वाचवेल कोण पाडसाला ....

ओळखीतही दगाच होतो , पारधी हुशार होत आहे,
पोरगी वयात येत आहे ....

वाढते शरीर फ़क्त आहे ,ती अजूनही लहान आहे,
भाबड्या मनात पाप नाही , ज्ञान ही तिची तहान आहे ....

लोक चांगले कुठेच नाही , हाक कातळास देत आहे,
पोरगी वयात येत आहे .....

पाहतात देह वासनेने, स्पर्शतात काम भावनेने,
छेदती कटाक्ष कापडाला ,अंग झाकणार ती कशाने....

का दया कुणास येत नाही, ही बहिण माय लेक आहे,
पोरगी वयात येत आहे....

शब्दखुणा: 

माझी आई

Submitted by संतोष वाटपाडे on 17 January, 2014 - 21:30

बांधावरचा हिरवा चारा,
गवत दुधाळी टवटवलेले,
पाजळलेल्या जुन्या विळ्याने,
कापून भार्‍यामध्ये मोठ्या,
आणायाची जेव्हा आई,
खुंट्याभोवती पिंगा घालत
धावायाच्या सार्‍या गायी....

परसामध्ये सदाफ़ुलीला,
प्राजक्ताला कोरफ़डीला,
विहिरीवरच्या थारोळ्यातुन,
वरती येता दिसता आई....
ढळती सांज असूनही त्यांची,
आंघोळीला सदाच घाई...

मावळतीचा सुर्य तांबडा ,
गोंदण झाकून विसावलेला,
तसेच कुंकू रुंद कपाळी,
घामासोबत वाहत येई...
कष्ट करुन थकल्यावरही
सुंदर वाटायाची आई...

कोपर्‍यातली फ़ुरफ़ुरणारी,
विस्तवातली चूल हासरी,
सुखदुःखे गार्‍हाणी मांडत,
आईजवळी व्याकुळ काही...
भाकर भाजून गहिवरलेली ,

शब्दखुणा: 

काल आणि आज

Submitted by सुनीता करमरकर on 21 October, 2013 - 06:51

एक दिवस मी रोजच्या सारखी ऑफिसला जाण्यासाठी बसची वाट बघत रस्त्यावर थांबले होते. समोरून एक काका आणि एक तरुण मुलगी रस्ता ओलांडून आले. ती मुलगी माझ्या जवळ येऊन थांबली आणि मला विचारू लागली कि अमुक एका ठिकाणी जाण्यासाठी इथून बस मिळेल का? मी म्हटले कि इथून तिथे जाण्या साठी बस तर नाही मिळणार पण सहा आसनी रिक्षा मिळेल. रस्त्यात एका ठिकाणी उतरून मग दुसरी रिक्षा बघावी लागेल.

मग रिक्षा कुठे थांबतील, वगेरे चौकशी तिचे वडील करू लागले. थोडे काळजीत असतील असे वाटले.

शब्दखुणा: 

आई

Submitted by अनघा कुलकर्णी on 5 August, 2013 - 12:58

आई

असा एकही दिवस नाही,तुझी आठवण येत नाही,
सतत डोळ्यासमोर असते तू ,भू लोकी नसूनही करते पाखरण आमची I

मनात हूर हूर दाटून येते ,तू असतीस तर किती बरे वाटले असते,
मार्ग दर्शन तुझे लाभले असते ,काही वेळा काही सुचतच नाही I

चलबिचल मनाची होई ,तुझ्या फोटो समोर येऊन मी उभा राही,
तू गेल्याने झालेले नुकसान कसे बरे भरून येई?

मनातील पोकळी कशी बरे भरून येणार ?
तुझ्यावर भार टाकून अश्रूंना मोकळी वाट करून कशी देऊ ?

प्रत्येकाच्या जिव्हाळ्याची आई तू , दुरून का होईना पाखरण करतेस तू ,
माया ,ममता प्रेमाचा तुझा स्पर्श , आठवणीत जपून ठेवला तो,

शब्दखुणा: 

स्थित्यंतर

Submitted by भानुप्रिया on 8 July, 2013 - 06:40

पाउल टाकलंय उंबरठ्याबाहेर,
मन अजून घरातच रेंगाळतंय..
नव्याच्या लखलखटात बावरून,
माजघरातला अंधार शोधतंय..

'माझं' घर आता 'आईचं', 'माझी' माणसं 'माहेर'
संदर्भ बदलतायत भोवतीचे, मी ही बदलतेय बहुतेक
पण खरंच, बदलेन का मी?
स्वतःचे स्वतःशी चाललेले अखंड संवाद..मध्यच अडखळतेय, सावरतेय.
स्वतःचं सामान आवरताना, एकट्यानेच रडतीय.

आनंद की हुरहुर अधिक, सांगता येणं कठीण आहे,
आठवांचे सारे बंध, असं सोडून जाणंही कठीण आहे!

नवं जोडायला जमेल का?
जुनं सोडायला जमेल का?
माहिती नाही..कळेलच लवकर!

बावरलेलं मन, येईल मग माजघर सोडून!

शब्दखुणा: 

आईविषयी बोलू काही...

Submitted by अनुराधा म्हापणकर on 12 May, 2013 - 07:37

माझ्यासकट सर्वांच्या "आई" ला समर्पित..
========================

असं म्हणतात, परमेश्वराला सगळीकडे पोहोचता येणार नाही म्हणून त्याने "आई" निर्माण केली. तुम्हांला मला प्रत्येकालाच "आई" आहे, ती म्हणून !

आणि ती तशीच आहे .. लहानपणी होती तशीच ! "हे खा- ते खा" म्हणत चिऊ-काऊचा घास घेऊन भुणभुण करणारी .. किती वाळलास.. म्हणत उगाच पापण्या ओलावणारी.. रात्री कितीही उशीर झाला तरी ताटकळत बसणारी.. साध्या नाक ओलावणा-या सर्दीसाठी कांद्याचा काढा करणारी .. तश्शीच वेडी आई !

शब्दखुणा: 

जुनाट घर, पाऊस आणि आई

Submitted by रसप on 12 May, 2013 - 01:09

मातृदिनानिमित्त एक जुनी कविता......

पोपडे निघालेल्या भिंती
पिवळट पांढऱ्या बुरशीची नक्षी सजवायच्या
दर पावसाळ्यात गळक्या छताला
प्लास्टिकच्या झोळ्या लटकवायच्या

पावसाळ्यात पाणी मुबलक असायचं
नळाला दोनच तास यायचं
छतातून चोवीस तास गळायचं

दाराबाहेर नेहमीच घोटाभर पाणी साचायचं
छोट्या-मोठ्या दगडांवरून उड्या मारत जायचं!

सदैव एक कुबट वास..
भिजलेल्या कपड्यासारखा..
नाकात, छातीत भरायचा
आणि तुझ्या दम्याला
खरवडून काढायचा..

बाबांचा डबा.. आमच्या शाळा
आजीच्या शिव्या अन्.. छतातून धारा!
तुझी परवड कधीच जाणवली नाही
अन् तुझी सहनशीलता कधीच खुंटली नाही

आता दिवस बदललेत -

शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - आई