नेहमीचीच सकाळ. शांतपणे खिड्कीत उभी राहून मी सकाळची कोवळी शांतता हळू हळू पिऊन घेतेय.
मधूनच एखाद्या पक्षाचा आवाज येतो.
ही वेळ अगदी खास वाटते मला. स्वतःच स्वतःशी बोलायची वेळ.
स्वतःच्या मनाला आंजारायची गोंजारायची वेळ.
नाहीतर एरवी वेळ कुठे असतो मनाचं काही ऐकायला ?
शरीरात कुठेही न दिसणारा हा अवयव अवघं आयुष्य व्यापून राह्तो.
आणि किती गृहीत धरतो मनाला आपण ?
--
मन ही एखाद्या समंजस मित्रासारखं वागतं. कित्येकदा मनाप्रमाणे गोष्टी घडत नाहीत , तरी तक्रार नाही.
कित्येकदा मनाप्रमाणे गोष्टी घडूनही मला मनाकडे लक्ष द्यायला वेळ नसतो.
कित्येकदा मनाच्या इच्छेला मी ओठावरही येऊ दिलेलं नसतं.
-------
१८५०
-------
१० जानेवारीला एंटरप्राईझ आणि इन्व्हेस्टीगेटर यांनी इंग्लंडचा किनारा सोडला. मोहीमेत एकूण ६६ माणसांचा समावेश होता. एंटरप्राईझचा कॅप्टन होता कॉलीन्सन तर एन्व्हेस्टीगेटर मॅक्क्युलरच्या अधिपत्याखाली होतं. विषुववृत्त ओलांडून रिओ-द-जानेरोच्या परिसरात ५ मार्चच्या सुमाराला त्यांना आफ्रीकन गुलामांनी भरलेली जहाजं दृष्टीस पडली. १५ मार्चच्या सुमाराला इव्हेस्टीगेटर मॅजेलन सामुद्रधुनीत शिरलं. मात्रं मॅजेलन सामुद्रधुनीतून बाहेर पडल्यावर इन्व्हेस्टीगेटर आणि एंटरप्राईझ यांच्यातील संपर्क तुटला!
१८३६ मध्ये पीटर वॉरन डीसने नॉर्थवेस्ट पॅसेजच्या मोहीमेवर प्रस्थान ठेवलं. डीसच्या मोहीमेत एकूण १२ जणांचा समावेश होता. मॅकेंझी नदीच्या मुखापासून पश्चिमेला पॉईंट बॅरो आणि पूर्वेला हडसनच्या उपसागरापर्यंत किनार्याने प्रवास करण्याची डीसची योजना होती. फोर्ट चिपेव्यॅन गाठून त्यांनी हिवाळ्यासाठी मुक्काम केला.
माझ्या हाती श्रीमद् भगवद् गीता आली तेंव्हा मला फक्त तिच्यावरील चित्रांचा आस्वाद घेता यावा इतकीच माझी मति होती. मी रोज कित्येकदा मुखपृष्ठावरील उधळणारे घोडे बघायचो. पाठपृष्ठावर एक वेगळेच चित्र आहे. एक जराजर्जर व्यक्ती आहे. तिच्या पाठोपाठ तिच्यापेक्षा कमी वृद्ध व्यक्ती आहे आणि सर्वात शेवती रांगणारे एक मुल आहे. हे चित्र पुर्ण गोलाकार होऊन फिरते आहे. काहीतरी खोल गुढ अर्थ ह्या चित्रात दडलेला आहे असे वाटते.


ऐक ना...
कधीचंच म्हणतेय, तुला पत्र लिहू या... जमून आलंय आज.
तूही जरासा वेळ काढ, सर्रकन नजर मार, मग मग्न हो तुझ्या वैश्विक उलाढालीत...
तू कधी काळी निर्मिलेला एक कण आहे मी.
चालता बोलता... भावनांना जाणणारा...
तुझ्यालेखी यःकश्चित.
मला ना, फार मजा वाटायची....
नव-नविन भावनांशी ओळख होताना, आधी कधीच न जाणवलेलं पहिल्यांदा जाणवून घेताना, वाटत गेलं.. किती सुंदर आहे जगणं...किती रंगबेरंगी!!
भावनांचे गडद- फिके रंग पाहता भूल पडायची..
हरखून जायचे.
रोज नवं काही कळत गेलं.. आनंद मिळत गेला.
मग दु:खाचेही प्रकार कळले.
त्याला स्वीकारलं की सुख मिळतं, हा आता आता मिळालेला नवा धडा आहे.
१८१९ मध्येच विल्यम पेरीच्या नेतृत्वाखाली नॉर्थवेस्ट पॅसेजच्या मोहीमेने इंग्लंडहून प्रस्थान ठेवलं. एडवर्ड सॅबीन, फ्रेड्रीक विल्यम बीची यांचा या मोहीमेत समावेश होता. हेकला आणि ग्रिपर या दोन जहाजातून नॉर्थवेस्ट पॅसेज ओलांडण्याचा पेरीचा बेत होता. बर्फापासून वाचण्यासाठी जहाजाच्या सांगाड्यावर खनिजाचा लेप देण्यात आला होता. जहाजांच्या बाहेरील बाजूस ३ इंचाच्या लाकडाचा थर देण्यात आला होता. त्याशिवाय हवाबंद अन्नाचे डबे त्यांनी आपल्याबरोबर घेतले होते!
*************************************!!श्री!!*********************************************
दिनांक - २१ सप्टेंबर, २०१४
प्रती:
आदरणीय शरद पवार साहेब
आदरणीय पृथ्वीराज चव्हाण साहेब
आदरणीय अमित शहा साहेब
आदरणीय उद्धव ठाकरे साहेब
तसेच अंधानुकरणीय दादा, आबा, राजसाहेब व इतर,
शिसानविवि!
९ मे १६१९ ला जेन्स मंक हा डेन्मार्कचा दर्यावर्दी युनिकॉर्न आणि लॅम्प्रे या दोन जहाजांसह नॉर्थवेस्ट पॅसेजच्या मोहीमेवर निघाला. नॉर्थवेस्ट पॅसेजमधून चीन आणि भारताचा किनारा गाठण्याचा त्याचा बेत होता. डेव्हीसच्या सामुद्रधुनीतून उत्तरेच्या दिशेने मार्गक्रमणा करत त्याने ६९ अंश उत्तर अक्षवृत्त गाठलं. फ्रॉबीशरच्या उपसागरातून त्याने हडसनच्या सामुद्र्धुनीत प्रवेश केला. मात्रं या सामुद्रधुनीतून वाट काढण्यास त्याला तब्बल एक महिना लागला. सतत बिघडणारं हवामान आणि जोरदार आर्क्टीक वार्यांमुळे त्याच्या जहाजांची दयनीय अवस्था झाली होती.
मानवाने ज्या दिवसापासून सागरसंचाराला सुरवात केली आहे, त्या दिवसापासून पंचमहाभूतांपैकी एक असलेल्या जलतत्वाच्या या सर्वात रौद्र अविष्काराशी त्याचं अनोखं नातं निर्माण झालेलं आहे. सर्व प्राचीन संस्कृतींमध्ये आणि ग्रंथांमध्ये मानवाच्या सागराशी असलेल्या बंधाचे उल्लेख आढळतात. इजिप्शीयन आणि ग्रीक संस्कृती बहरल्या त्या भूमध्य समुद्राच्या सान्निध्यात तर द्रविडीयन संस्कृती बहरली ती हिंदी महासागर आणि त्याचे भाग असलेल्या अरबी समुद्र आणि बंगालच्या उपसागराच्या काठी.
मी: आज भेटशील?
तो: हो
मी: काय सांगतोस?
तो: खरंच!
मी: केव्हा? कुठे?
तो: तू सांग
मी: CCD? शार्प सहाला?
तो: चालेल
मी: बापरे! फक्त २ तास!! मला तयारी करायला हवी! अजून ऑफिसमध्येच आहे मी, घरी पोहचून जरा फ्रेश होऊन यायचं म्हणजे पंधरा मिनीटात इथून सटाकायचं! असो... भेटतो म्हणतोयस हेच खूप आहे, भेटू चल..
तो: ओ.के.
मी: ए पण ऐक ना...
तो: हां बोल
मी: नककी येशील ना?
तो: ह्यावेळेस नक्की!!
मी पाऊणे सहाला तिथे.
माझ्या आवडत्या टेबलावर स्थानापन्न!
शेवटी आज आमना- सामना होणारच होता
जरा केस सारखे केले....
बसण्याचं पोस्चर फायनल केलं