शब्द दाराजवळी येऊनि वाट विसरले काही ।
हरवलेल्या शब्दांचा तो गाव दूरच राही ।
गावामध्ये सगळे होते सोडूनि शब्द काही ।
त्या गावाची खासियत त्या गावाच्या लोकांमध्येच येई ।
सुख दुःख होते सोबती शेजारीच घर त्यांचे ।
मध्ये येऊनि वसली नियती दोघांवर हुकूम जिचे ।
जय पराजय एकामागे एक वसले होते ।
गर्वाचे घर आडवे येता घर पराजयाचे भासे मोठे ।
आपले सगळे सोबती आनंदाने नांदती ।
अहंकार शिरता मध्ये मी आणि ते आपल्यातून वेगळे होती ।
माया मोह यांचे घर गावात उठून दिसे ।
आपुलकी मात्र त्या घरासमोरी तळ ठोकून बसे ।
खिडकीच्या काचेवर ओघळणारे पाणी जरा स्तब्ध झाले ।
ना ठाऊक कोणते प्रश्न मागे ठेऊन गेले ।
ना जाणे प्रश्नच होते की उत्तरे होती काही ।
समजण्यासाठी त्या क्षणी भान ही नाही ।
भेभान होती स्पंदने बेभान विचार होते ।
खरेच होते सर्व की जग हे भासाचे ।
डोळ्यांत ओल,त्या मनात खंत होती ।
खळाळणार्या नदी सारखी ती पण आज पाऊस असून शांत होती ।
ओसरणारा पाऊस अन डोळे दाटून आणणारी आठवण सगळे स्तब्ध होते ।
बघून हे सर्व मेघांचेच डोळे आज भरभरून रडत होते ।
सरायला आली सांजवेळ काळोख दाटलेला नभी।
चाहूल वेचायला मात्र अजूनही ती खिडकीत तशीच उभी ।
तू मुलींना आवडत नाहीस. कितीही कडू असली तरी हीच fact आहे. ती तुला स्वीकारण्यावाचून गत्यंतर नाही. तुझे वागणे चांगले आहे. तुझे बोलणे चांगले आहे. तुझे विचार चांगले आहेत. तुझा व्यक्तिमत्व चांगले आहे. तुझे सगळे चांगलेच आहे. परंतु.............
तू मुलींना आवडत नाहीस
माईंची एकसष्टी.
"मी आणि माझी छोटी बहीण अमृतवल्ली यांचं शिक्षण फार कष्टात झालं. आमच्या मोठ्या काकांनी आमची सगळी इस्टेट बळकावली आणि आम्हाला घराबाहेर काढलं. बाबा एका छोट्याश्या कंपनीत स्टोअर कीपर म्हणून काम करायचे. आम्ही लहानपणी बरेच हाल सोसले. आई इतरांच्याकडे स्वैपाक करायला जायची. अशा परिस्थितीत माझं शिक्षण झालं. इंग्रजी विषय घेऊन एम. ए. केलं आणि आणि नंतर शिमोगा इथल्या एका कॉलेज मध्ये लेक्चरर म्हणून मी नोकरीला सुरुवात केली. अमृतवल्लिने ही तेच केलं आणि त्यानंतर आमच्या घरात थोडीशी आर्थिक सुबत्ता आली."
आमच्याकडे हुंडा वगैरे घेतला जात नाही, लग्नाचा खर्च वर वधू दोघे अर्धे अर्धे उचलतात, मानपान वगैरे फारसे नसते.. असे म्हणतात, प्रत्यक्ष अनुभवले नाही. कारण माझे लग्न आमच्यात झाले नाही.
माझ्या बायकोकडे मानपान, हुंडा, जावयाचे लग्नाआधीच भरभरून लाड पुरवणे वगैरे भरपूर चालते.. असे ती म्हणते, प्रत्यक्ष अनुभव नाही. कारण मी तिच्याशी पळून लग्न केले. त्यामुळे स्वाक्षरी करायला आलेल्या तिच्या बहिणींनी जी ईवलीशी क्याटबरी दिली तीच गोड मानून घेतली.
पंचिंग बॅग
या ..... ढिशुम ...... या.......धडाम
या .... धप्प ..... या..... ढिशुम
सुचित्राला सईच्या बेडरूमच्या दरवाज्याच्या बाहेर आवाज येत होते , " सई अग जरा धुवायचे काही कपडे असतील तर बाहेर दे , वॉशिंग मशीन लावायचे आहे. " आई प्लिज आत्ता डिस्टर्ब् करू नकोस ना, किती वेळा सांगितलं तुला”.
“ अगं नाश्त्याचे काय ? तुम्हाला नाश्त्याला काय पाहिजे हे विचारायला आले होते , मनासारखा केला नाही तर तुम्हीच न खाता जाता”
“आई एकदा सांगितलं तरी कळत नाही का ग तुला? प्लिज १५-२० मिनिटांनी बोलते”
This poem imagines feelings of a septuagenarian (78 year old) after losing a life-long partner.
सुखास आठवीत का
अश्रू येती लोचनी
जीवनाची खंत का
विरहीं येथ ये मनी
वर्तमान हरवुनी
चित्री तुझ्या गुंततो
झाड फूल पानी मनी
गंध तुझा भासतो
शेवटची भेट तुझी
जपून रोज ठेवितो
पुन्हा गतक्षणात त्या
मी तुलाच शोधतो
मृत्यूची सांग ना
चाहूल का होती तुला
सर्व देउनी पुन्हा
सर्वस्वतव देशीं मला
जोडूनी संसार उभा
तू मला सांभाळिले
रुद्र वादळातहि
तू शीड नाही सोडले
भाग ७-https://www.maayboli.com/node/77860
“खरं सांगू का, याच गोष्टीचा मी गेले काही दिवस विचार करतेय. कदाचित याची पाळंमुळं माझ्या शालेय-महाविद्यालयीन जीवनात सापडतील.” नेहा म्हणाली.
“म्हणजे?”
नेहाने एक लांबलचक सुस्कारा सोडला. “तुला खरचं वेळ आहे का ऐकायला? कारण मी एकदा भूतकाळाबद्द्ल बोलायला लागले की माझे मलाच भान रहात नाही.”
“डोन्ट वरी ,मी माझ्या कामाची सोय लावून आलोय. आणि तू खुपच असंबध्द बोलायला लागलीस तर टोकेन मी तुला” अमोल हसून उद्गगारला.
$1,00,000! आकडा ऐकून, पाहूनही गोर्डनचा विश्वास बसत नव्हता. इतके पैसे आयुष्यात कधी दिसतील अशी कल्पनाही त्याने केली नव्हती. आपल्यामुळे असं काही घडू शकतं हा तर फार दूरचा विचार. चालून चालून पायाला आलेल्या फोडांकडे तो बघत राहिला. आपणही कुणाचं तरी आयुष्य बदलू शकतो हे त्याला पहिल्यांदाच कळत होतं. एक वर्ष! या एका वर्षात हे घडलं त्यावर गोर्डनचा स्वत:चाच विश्वास बसत नव्हता. या एका वर्षाने त्याला बदललं होतं आणि आता तो कितीतरीजणांना बदलणार होता.
मंडळी प्रश्न सिरीयस आहे.
आमचे एक मित्र आहेत. आम्ही राहायला दुसऱ्या शहरात होतो आणि ठरवले की जॉब चेंज करून या दुसऱ्या शहरात जाऊ.. तिथे हे मित्र होते..
आम्हा नवरा बायकोने जॉब स्विच केला आणि त्या शहरात शिफ्ट झालो. या मित्र दांपत्याने आमचे स्वागत केले. कंपनी अकोमोडेशन देत होती तरी पहिले १५ दिवस त्यांनी आपल्या घरी राहायची सोय केली. आम्हीदेखील आनंदाने राहिलो. मात्र त्यांना खर्च नको म्हणून ग्रोसरी वगैरेआणली, बाहेरून जेवण वगैरे मागवले तर बिल आम्ही देऊ लागलो.
