गद्यलेखन
अपूर्ण मी तुझ्याविना....१
काही वयक्तिक कारणास्तव लेखन अप्रकाशित करत आहे
काही वयक्तिक कारणास्तव लेखन अप्रकाशित करत आहे
अन्या - १८
मी "कात" टाकली .... (कीटकांची शारीरिक वाढ !!)
मी "कात" टाकली ....
प्रेइंग मँटिसची ही कात/कवच पाहून हा लेख लिहावासा वाटला ..
कीटकांची शरीरवाढ हा एक गंमतीशीरच प्रकार आहे. कारण आपण (मानव) आपल्या शरीराच्या अंतर्गत जी हाडे असतात त्या सर्व हाडांच्या आधारावर निर्भर असतो. म्हणजे हाडे ही आपल्याला मुख्य आधार देतात आणि या हाडांभोवती जे मसल्स असतात त्यामुळे आपले सगळे शरीर बनते (ढांचा). अशा शरीरात मग वेगवेगळे अवयव (मेंदू, ह्रदय, फुफ्फुसे, इ. ) व विविध संस्था (पचन, किडनी, रक्ताभिसरण, इ.) काम करत असतात.
अंजु
जिवाभावाची मैत्रीण "अंजु" अचानक सोडुन गेली हे सत्य अजुन पटत नाहिये....तिच्या बद्दल थोडेसे...
पैंंजण
पैंजण
दिवस पावसाचे नसले तरी पावसाळ्यात जुलै-आॅगस्ट महिन्यात संध्याकाळी काळोख झाल्यावर गावामधे येणारा एक नित्याचा अनुभव आठवला. आठवला म्हणजे पूर्ण अनुभवावा इतकी त्याची आठवण झाली. खूप पावसाच्या दिवसात काळोख पडल्यावर ठराविक बोळातून (छोटा रस्ता) चालताना वाटणारी भीती........
गावात मी रहायचे त्या भागात पुर्वी एक तळे होते त्यामुळे खूप चढ व उतरणींवर घरे बांधलेली आहेत. मिट्ट काळोखात,पडणारया पावसात, रस्त्यावरच्या एखाद्या दिव्याच्या प्रकाशात हे उतार खूप गूढ वाटत. तेव्हा वाटणारी भीती पूर्ण जशीच्या तशीच आठवल्यावर एक गोष्ट सुचली ती लिहिण्याचा हा प्रयत्न .
अन्या - १७
आश्रमातील कुरापती भाग-2
शाळेत येवून मला महिना होत आला होता. होस्टेलच्या जेवनाची हळु हळु सवय होवू लागली होती. तिथलं जेवन म्हणजे ज्वारीची भाकरी आणि पाणचटशी भाजी असो त्याबद्दल पुढे माहिती येईलच. अजुन आमच्या कुरापती चालु झाल्या नव्हत्या कारण आमची एकमेकाशी मैत्री अजुन झाली नव्हती आणि आमचा शाळेतील पहिलाच वर्ष होता. आमच्या कुरापतीला सुरुवात झाली इयत्ता नववी पासुन. माझा एक मीत्र होता आठविला, करन नावाचा. आमची मैत्री फक्त बोलण्या चालण्या पुरतीच मर्यादीत होती. माझा आठविला पहीला नंबर आला होता. माझी टक्केवारी ऐंशीच्या वर होती त्यामुळे मला शिक्षक वर्गात मित्रात चांगलाच मान होता.
हरवलेली कवितांची वही ...
हरवलेली कवितांची वही...
एकदा...दोनदा..तिनदा त्यानं डोअरबेल वाजवली,पण आतून
कसलीही चाहूल नाही..!तो वैतागला..''झोपली असेल
महाराणी,साडेसात वाजताच..तरी म्हणतं होतो,आईला चार-
आठ दिवस आणावं....पण सालं ह्या ऒफीसच्या कामानं
सगळा घोळ घातला..!!' असं मनातल्या मनात
पुटपुटत,तणतणत,आपला पुरुषी अहंकार थोडासा बाजुला ठेवत
त्यानं खांद्यावरच्या बॅगमधून त्याची चावी काढली व
दरवाजा उघडला.रागाने लाल झालेले डोळे तिचाच शोध घेत
होते..
लग्नाला अजून वर्ष झालेलं नव्हत..संसारात
तिखटमिठाची फोडणी ह्याच्या तापट स्वभावाने वारंवार
व्हायची..ती गरीब गाय होती..त्यात तिन
जगावेगळा प्रश्न
जगावेगळा प्रश्न
आज ऑफिस ला जाताना गाडी मध्ये रेडीओ चालू होता. रेडीओवर संभाषणाचा विषय होता Mothers Day. या उठसुठ days मध्ये मला खरेखुरे भावलेलं days म्हणजे Mothers Day अथवा मातृदिन आणि Fathers day पितृदिन. खरोखरच आपण इतके ऋणी असतो आपल्या आई वडिलांच्या तरीही मातृदिन आणि पितृदिन हे आपण कधीच पाळत नाही किंवा आपल्याला त्याचे काही विशेष हि वाटत नाही. कधी कधी आपण हे पाश्चिमात्य खूळ म्हणून दुर्लक्षहि करत असतो. अर्थात हा काही या लेखाचा हेतू नाही परंतु प्रामाणिक इछा मात्र जरूर आहे कि प्रत्येकांनी वर्षातून एखादा दिवस तरी पूर्णपणे आपल्या आई वडिलांसाठी काढून जरूर साजरा करावा.