निशा , उषा , आसिफा आणि जया चार बाल मैत्रिणींचा ग्रुप सगळ्या जवळ- जवळ पंचेचाळीशीच्या आसपास असतील . सगळ्या आपल्या आयुष्यात बऱ्यापैकी स्थिर झाल्या होत्या . सगळ्यांची मूल मोठी झालेली त्यातल्या काही तर चक्क आज्या सुध्दा झालेल्या . आता संसाराच्या जबाबदारीतून जरा मोकळ्या झाल्या होत्या .मग दर वर्षी ठरवून कुठ तरी फिरायला जात असत .या वेळेस ही असाच बेत ठरला होता .
अनिकेतची नजर भिरभिरत होती . आता त्याने प्रत्येक घरात जावून पाहायचं ठरवलं व तो एका बिल्डिंग मध्ये गेला.तिथे उभ्या असलेल्या एका दलालाने अनिकेतला अडवले व त्याला गिऱ्हाईक समजून वरच्या मजल्यावर घेवून गेला तिथे एक वयाची पन्नाशी पार केलेली बाई बसली होती .तिने त्याचे हसून स्वागत केले. त्याला बळे-बळे स्वतः जवळ बसवून घेतले .
“ बोलो साहब कैसा माल चाहीए ,पुराना या नया ? हमारे पास दोनों हैं। बतावो बतावो शर्मावो मत ।
अनिकेतला काय बोलावे ते सुचेना .तो शांतच होता . मग ती बाईच म्हणाली
बाबा , " हे बघ अनु बेटा तो मुलगा तुझ्या लायकीचा नाही तू त्याला विसर आणि आज पासून तू त्याला भेटायचं देखील नाही "
अन्विका काही ही उत्तर न देता ऑफिसला निघून गेली .
ऑफिस मध्ये गेल्यावर बॉस ने अन्विकाला बोलवून घेतले व अचानक तिच्या हातात ट्रॅव्हलच एक तिकीट दिल व सांगितले कि तिला दोन वाजता नाशिक ला जायचे आहे तेथे एक सेमिनार आहे
थांब थांब आता
घे जरा उसंत
किती बरशील अजून
नको पाहू अंत
तुझ्या अजून बरसण्याने
भरतेय आम्हा थंड
थांब थांब आता
घे जरा उसंत
किती बरशील
किती गर्जशील
बास कर आता
तुझा कहर
थांब थांब आता
घे जरा उसंत
नद्यांचा भरला उर
म्हणूनच अलता पूर
माणसांची तारांबळ
संसाराची वाताहत
थांब थांब आता
घे जरा उसंत
बस झाला तुझा राडा
पेलावेना संसार गाडा
पिकांचा झाला पार चूथडा
घरांचा झाला की रे ढिगारा
थांब थांब आता
घे जरा उसंत
दाखव जरा दया
लग्ना नंतर परतलेली मुलगी
का हो इतकी जड होते
आपलं घर समजून ती
घरी परत येते
सासरी झालेल्या जखमांनी
ती व्यथित होते
लग्ना नंतर परतलेली मुलगी
का हो इतकी जड होते
माहेरी आधार मिळेल
म्हणून ती आशा करते
आधार सोडा पण ती
सहानुभूती ला ही पारखी होते
लग्ना नंतर परतलेली मुलगी
का हो इतकी जड होते
बाप नीट बोलत नाही
आई तर दुसरी सासू होते
भाऊ तर विचारात ही नाही
बहिणी साठी गौण होते
लग्ना नंतर परतलेली मुलगी
का हो इतकी जड होते
ज्यांची सेवा करण्यात ती
अनिकेत बस स्टॉप वर उभा होता ऑफीस सुटाआयला आणखीन वेळ होता पन त्याला ऑफिसच्या कामा निमित्त एके ठिकाणी जायचे होते. म्हणून तो बस स्टॉप वर आला होता. पन तो मनगटावरील घड्याळात सारख- सारख पाहत होता कदाचित तो कोणाची तरी वाट पाहत असावा. तेवढ्यात बस आली आणि तो बस मध्ये चढणार एवढ्यात मागून कोणी तरी त्याला आवाज दिला.
" अनिकेत अरे थांब"
अनिकेत ने मागे वळून पाहिले ती अविका होती जीची अनिकेत इतका वेळ वाट पाहत होता तीच ती . अनिकेत थोडा नाराजीनेच तीला पाहत तसाच उभा राहिला आता अविका त्याच्या जवळ आली होती आणि ती बोलू लागली,
गेल्या पंचवीस तीस वर्षात काळ झपाट्याने बदलला. माझ्या पिढीने एक संक्रमण पाहिले. माहितीतंत्रज्ञानाने देशात घडवलेली क्रांती पाहिली. वैचारिक, सामाजिक, आर्थिक व इतर अनेक स्तरांवर बदल घडून आले. राहणीमान विचारसरणी दृष्टीकोन. खूप सारे बदलले. आजच्या काळात आपण सहज मागे पाहिले तर हा बदल ठळकपणे दिसून येतो. त्यांचेच हे छोटे संकलन...
.
(अर्थात सर्वांनाच हे सगळे बदल जाणवतीलच असे नाही. पण ही मला व माझ्यासारख्या अनेकांना जाणवलेली काही निरीक्षणे)
.
पूर्वी: येत्या रविवारी ना, आपल्याकडे मुंबईचा मामा येणार आहे. मुंबईची मिठाई घेऊन.
निमित्त झाले ते रणबीर कपूरच्या एका जाहिरातीचे. जुन्या काळातल्या रहदारीविरहित मुंबईतून गाडी चालवत गाणे गुणगुणत जाणारा नायक आणि तोही कृष्णधवल रंगांत. भूतकाळात डोकावणे हा तसाही माझा आणि माझ्यासारख्या इतर अनेक स्वप्नाळू माणसांचा आवडता छंद आणि त्यात आपण न पाहिलेल्या काळात डोकावणे म्हणजे कायमच कुतूहल वाढवणारे...
