कविता

जगात शुध्द उरलय फक्त शहाळ्यातिल पाणी
वाजतायत जिकडे तिकडे रिमिक्सचीच गाणी

अय्याश राजा नेहमीचाच नाच गाण्यात मग्न
विसर पडला कधी त्याचं झालं होतं लग्न
हताश होवुन गुलामाची वाट बघतेय राणी
वाजतायत जिकडे तिकडे रिमिक्सचीच गाणी

खणा नारळानं अता कशी भरू ओटी?
अखूड टॉपची उंची झाली अजूनच छोटी
जुनी बाद चलनातून, नवीन तेया नाणी
वाजतायत जिकडे तिकडे रिमिक्सचीच गाणी

विक्रीसाठी खूप खूप गजबजलेत बाजार
ईमान, शील,न्याय विकणे पसरलाय आजार
नफ्यासाठी सरसावलेत खरिददार वाणी
वाजतायत जिकडे तिकडे रिमिक्सचीच गाणी

छाती पुढे केली होती झेलावया घाव
मागून वार केले ते माझेच होते, राव!

खंत

दिवस निघून हि गेला तरी
तुझी आठवण काही जात नाही
उद्या परत भेटणार आहेस तरी
हृदयातील घालमेल काही थांबत नाही

तू सतत नजरे समोर असतेस
तेंव्हा ओठांना शब्द सुचत नाही
तू नजरे आड होताच
डोळ्यातील अश्रू काही थांबत नाही

तुझे माझ्या आयुष्यात असणे
बरेच जणांना रुचत नाही
बोचरे काटे असतात म्हणून
कोणी गुलाब फुलवायचे थांबत नाही

आपण एकमेकांसाठी जगाव
हे नियतीला मान्य नाही
विरहाची जाणीव असते तरी
कोणी प्रेम करायचे थांबत नाही
कोणी प्रेम करायचे थांबत नाही

वावरणारा प्रत्येक मनुष्य,
एक ठिणगी!!
प्रत्येकात एक ज्वाला,
खोल आत दडलेली,
अवकाश निव्वळ ठिणगीने पेट घेण्याचा,
भडका ठरलेलाच!

अश्या लाखो ठिणग्या,
अवती-भवती वावरणार्‍या...
अचानक सगळ्यांनी पेटून उठावं
एकेच दिवशी, एकाच वेळी...!
मग,
ह्या पृथ्वीला, इतर ग्रहांना, आकाशगंगेला-
ह्या प्रचंड उर्जेचा भार पेलवेल??

आकाशाची पृथ्वीशी असलेली
क्षितीजावरची घट्ट वीण, उसवेल ताडकन!
आणि झेपावेल पृथ्वीच, आकाशगंगेबाहेर!

तिचा नवा सूर्य शोधण्याकरिता...!!

पावसा पावसा ये रे चिंब भिजवून जा रे ||ध्रु||

अंग माझे काहिले रे तन माझे कावले रे
देऊन थंडावा जा रे चिंब भिजवून जा रे ||१||

वस्त्र माझे मळले रे पाय धुळीने काळे रे
धुवून काजळी जा रे चिंब भिजवून जा रे ||२||

डोळे माझे चुरले रे गळा पुरा भरला रे
पुसून काळिमा जा रे चिंब भिजवून जा रे ||३||

शोधुनिया पथ सारे रे थकले हातपाय रे
करून शिडकावा रे चिंब भिजवून जा रे ||४||

हृद्य माझे पेटले रे खवळे शरीर सारे
फुंकून वणवा जा रे चिंब भिजवून जा रे ||५||

मन माझे वितळे रे उभ्या उभ्या पेटले रे
पेटवून जाळ जा रे चिंब भिजवून जा रे ||६||

सुख सारे विटले रे दु:ख सारे नटले रे

जादू

जादूभरी नजर तुझी खेचते मला तुझ्याकडे

सैरभैर होते मग मन माझे चोहीकडे

विश्वात भ्रमंती करणारे मन माझे तुझ्या नजरेत स्थिरावते

अहंकार माझा मी कोण आहे हे हि क्षणभर विसरते

फक्त तुझ्या नजरेला नजर देण्यासाठी माझी बुद्धी जगाशी बंड पुकारते

तुझ्या नजरेला नजर देताच माझ्या विचारांच्या पेटीलाही टाळे लागते

कधी न वळणारी मागे नजर माझी फक्त तुझ्यासाठी वळायला आतुर असते

नश्या तुझ्या नजरेतील ओसर्ण्यापुर्वीच तुझ्या चेहऱ्यातून ती पुन्हा चढते

फक्त तुझी नजर बंधना पलीकडे जाऊन मला विचार करायला भाग पाडते

तुझ्या नजरेला झेलण्याची ताकद फक्त माझ्याच नजरेत आहे असे वाटते

आज (एप्रिल २०, २०१२) माझ्या मुलीचा पहिला वाढदिवस. या पहिल्या वर्षात तिने जो आनंद दिला, त्याला शब्दांचे स्वरूप देण्याचा माझा आणि माझ्या पत्नीचा प्रयत्न.

------------------------------------------------------
पाळण्यात आता मावेनासं झालं
रांगता लुटू लुटू चालूही लागलं

बघता बघता माझं कोकरू येडं
किती पटकन मोठं झालं

पापा हवा तर ऊंऊं करू लागलं
जेवताना मात्र दुडू दुडू पळू लागलं

मनीमाऊसारखं पायात येऊ लागलं
स्वयंपाकघरात धिंगाणा घालू लागलं

लाल पिवळ्या झुल्यात बसू लागलं
माझ्याकडे बघून मिश्किल हसू लागलं

भूभूला लांबूनच 'हट्ट' करू लागलं
जवळ नेलं तर गप्प बसू लागलं

उदास छाया वेढूनी
उन्हाळा गेला सुस्तावूनी
वाराही बसला रूसूनी
पक्षीही गेले दूर निघूनी
सारे कसे भग्न भग्न....
मनही झाले उद्वीग्न उद्वीग्न
उद्वीग्न नजर भिरभिरली
दूर कुठेतरी स्थिरावली
गुलमोहराची लाली
मन आनंदूनी गेली
सारे कसे रसिले रसिले....
मन मोहरले मोहरले

अंतराचा जाचच असतो ..

पारदर्शक असला तरी -
काच तो काचच असतो ..
नातं असलं तरी प्रिये -
अंतराचा जाचच असतो ..

सारखच असतं नातं नि जातं ;
त्यातून फक्त पडतं पीठ ..
दोन तळ्यात भरडल्यावर -
जगण्याचाच येतो वीट ..

खुंटा धरून ठेवण्याइतके -
आपण कधी नसतो शहाणे ;
किंवा जात्यात पडण्याआधी -
ठाऊक असतात कुठे बहाणे ..

जाता आलं तर जाऊच -
नात्याच्याही थोडं पुढे ..
दोघं मिळून बांधू पूल -
तोडून टाकू बुरूज ,कडे ..

उगडा
सभोवतालचे जग पाहून
हल्ली माझ मन अशांतच असत
सर बदलाव क्षणात वाटत
जग वेडा पण मलाच म्हणत

असंस्कृत हि पिढी पाहून
हल्ली माझ मन अशांतच असत
तिज सुधाराव क्षणात वाटत
जग मूर्ख सार मलाच म्हणत

अनैतिक आज नाती पाहून
हल्ली माझ मन अशांतच असत
बंधने हवीत क्षणात वाटत
जग नालायक मलाच म्हणत

गरिबांचे त्या प्रश्न पाहून
हल्ली माझ मन अशांतच असत
उत्तर मिळावं क्षणात वाटत
जग उगडा ते मलाच म्हणत

कवी - निलेश बामणे

येर येर पावसा अस कोकलाताय माझ पोर
येर येर पावसा अस कोकलाताय माझ पोर

आभाळ मधीच होतंय काळ पण
पावूस काई येत नाई,
खंडाकावर मीठ चोळतोय बळीराजा
पर मलम मातुर कोणी लावत नाही.

आता किती ह्यो जीवाला लावायचा घोर
येर येर पावसा अस कोकलाताय माझ पोर

दिस सरतील तसं शिवार माझ जाळू लागलाय
अन करपणार पिक आता पाचवीला पुजल हाय,
पाण्याविना घशाला कोरड पडू लागली हाय
अन बिनपाण्यान जळणारी मडी अंत्यसंस्काराची रीतच बनली हाय .

जिकड तिकड दिसत्यात बिनपाण्याच बोर
येर येर पावसा अस कोकलाताय माझ पोर

पोराला नाय पाणी धोरला नाय पाणी अन पिकाला पण नाही पाणी