काहीच सुचत नाहीय. सगळीकडे फक्त अंधारच अंधार. कानावर फक्त पाण्याचा आवाज पडतोय. मनाला एक अनामिक हुरहूर लागून राहिलीय. तेवढ्यात दरवाजा उघडला जातो काय आणि पाण्याचा लोंढा भस्सकन आत येतो काय!
'Man proposes, God disposes' गेल्याच आठवड्यात या वाक्यावरुन 'संयमीत' चर्चा झाली होती. 'देव काही करत नसतो, माणसाची Strong इच्छा हवी' मीही ऐकवलं होतं.
पाण्याचा लोंढा आता गळ्यापर्यंत आलाय. एकत्र जगण्याचा प्लॅन फेल तर फेल, 'एकत्र मरण पत्करु' म्हणत आम्ही वाट बघत बसलो. 'तो' समोर उभा ठाकला.
सोबत...
ती मोठ्मोठ्यानं हाका मारत होती..
"थांबा.. थांबा.. मला नाही राहायचं इथं.."
"मलाही यायचंय तुमच्यासोबत.."
"प्लीज.. मला ईथे एकटीला सोडुन जाऊ नका"
ती रडत रडत आपण कुठे आहोत हे समजण्याचा प्रयत्न करत असते..
नव्या ठिकाणी घाबरलेली ती तिथेच ग्राऊंडवर एका झाडाखाली ग्लानीत झोपी जाते..
आणि इकडे घरी
तिला झोपेतच दरदरुन घाम फुटलेला असतो..
ती झोपेतही बडबडतीये..
"मला नका इथे सोडुन जाऊ"
"मला नाही राहायचं इथे.."
“तुमचं नक्की ठरलंय ना? तुम्ही एकमेकांच्या आठवणी पुसून टाकाल पण लोकांचे काय? ते तुम्हाला विसरणार नाहीत.”
“मी हे शहर सोडून जाणार आहे” ती म्हणाली आणि त्यांनी संमतीपत्रावर स्वाक्षरी केली.
या उपचाराने त्यांच्यातली मैत्री, प्रेम, अोढ, एकत्र पाहिलेल्या स्वप्नांबरोबर समज, गैरसमज, राग, दुरावा, कडवटपणा सगळेच संपणार होते.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
“येना, बस. आपल्यासाठी मस्तपैकी कॉफी करते” असे बोलून ती आत गेली.
काही दिवसांपूर्वीच आमची ओळख झाली होती आणि आज पहिल्यांदा मी तिच्या घरी आले.
टेबलावर-भिंतींवर रेघोट्या, कोप-यात पुस्तकांचा ढिग, फूटकी पाटी, दरवाज्यांवर रंग, तूटका लँप शेड बघून वाटले.. हि नीटनेटकी दिसते मग घर का असे ठेवले आहे? जरा चकचकीत केले तर छान दिसेल. जाऊ दे, आपल्याला काय करायचे!
ती कॉफी घेऊन आली. गप्पा पुन्हा सूरु झाल्या.
“अगं सेम अस्साच लँप शेड मी लाईट पॅलेस मधे पाहिला होता. तुला बदलायचा असेल तर मिळेल तिथे.”
घराच्या ओसरीवर कट्ट्यावर बसून ती त्याची वाट पाहत होती. वेडी!
त्याने अजूनही तिची दखल घेतली नव्हती, कदाचित घेणारही नव्हता. हे माहित असूनही ती रोज त्याची वाट पाहत असे आणि तो दिसताच आनंदून जात असे.
त्याचं तेजस्वी रूप तिच्या मनात व्यापलं होतं.
एके दिवशी त्याला पाहू शकली नाही तेव्हा तिची चर्या दुःखाने काळवंडून गेली होती.
नेहमीसारखा तो विशिष्ट वेळी येणार हे माहित असूनही मोठ्या आशेने आधीपासून त्याच्या वाटेकडे डोळे लावून बसली होती.
दोघांचा मूक संवाद नेहमीच चाले. दुरून!
निदान तिला तरी असं वाटे की तो इशाऱ्यांमध्ये तिच्याशी बोलतो.
पूर्वसुचना:- एवढ्यातच माझ्या एका कथेवर ओरिजिनल नसल्याचा आक्षेप घेण्यात आला आहे. त्यावरून ही कथा ओरिजिनल आहे असा दावा मी करू शकत नाही. कथेवर कोणाही वाचकाचा आक्षेप असल्यास प्रतिसादात नि:संकोच कळावावा.
तोवर माझी ह्या कथेमागची प्रेरणा ईथे नोंदवून ठेवतो. त्याच्याशी वा ईतर कुठल्याही साहित्याशी आक्षेपार्ह साम्यस्थळं वाचकांना जाणवल्यास मी आनंदाने जबाबदारी स्वीकारण्यास कटिबद्ध आहे.
कळावे लोभ असावा.
---------------------------------------------------------------------------------
"आत्ता तुला जगातली कुठलीही गोष्ट मिळणार असेल तर काय मागशील?" खट्याळ हसत तिने विचारलं.
टेरेसवर आडवं होऊन वरचं टिपूर चांदणं न्याहाळतानाच मी उत्तर दिलं, "तू!"
"प्चss काय हे? दुसरं काहीतरी सांग"
"मग जास्तच तू!"
"कसला बोअर आहेस! मी आहेच तुझी.."
"मला अख्ख्या जगात फक्त तू हवी आहेस."
"मॅड!! आय लव्ह यू..."
"आय लव्ह यू टू!"
ती किंचाळून उठायला लागली, पण मी चपळ आहे. पुढच्या मिनिटात ती बिल्डिंगखाली रक्ताच्या थारोळ्यात पडली होती.
कथेवर ऑरिजिनल नसण्याचा आक्षेप घेतला गेल्याने, तिची जबाबदारी स्वीकारत कथा अप्रकाशित करीत आहे.
एक ओरिजिनल कथा देऊ न शकल्याबादल मी खजील आहे.
कळावे लोभ असावा.
"तिच्या डोळ्यात पावसाळी ढगांसारखे मळभ दाटले होते"
"तिच्या डोळ्यांच्या गहिऱ्या डोहात उदासीचे काळेभोर पाणी साचले होते"
"तिचे डोळे दुःखामुळे खवळलेल्या समुद्राप्रमाणे भासत होते"
“भयानक उपमा सोडून दुसरं काही लिहिता येत नाही का तुला?”
“माझ्या लिखाणातील घटना प्रत्यक्षात खरोखर घडतात. “
“काहीतरी भारी लिही, हे उदासी प्रकरण is too downmarket!”
“काय सुचावं ह्यावर माझं नियंत्रण नाहीये. अज्ञात शक्ती माझ्याकडून लिहून घेते.”
“What rubbish! कारणं नकोत. आजच fresh script लिहून झाली पाहिजे.”
धाडकन दार आपटून ती आत निघून गेली.
खिडकीबाहेरचं जग!
ती आपले पाणीदार डोळे किलकिले करुन खिडकीबाहेरच जग बघण्याचा केविलवाणा प्रयत्न करत होती.
शाळा-ऑफिसात जाणार्यांची गडबड,रस्त्यावरची वर्दळ, फेरीवाले हे सारं तिला एकदातरी जगता यावं. असं वाटे; पण बाहेरच्या दुनियेत मात्र तीच अस्तित्व नव्हतं..
ती आजही नेहमीप्रमाणे किरणची वाट बघत होती. खरं तिला किरणच्या सहवासात स्वतःचा जीव नकोसा होई.
किरणचं तिला नको असताना उगाच जवळ घेणं, बोलतं करायचा प्रयत्न करणं.हे सारं तिला अजिबात आवडत नसे.तरी ती सहन करी.फक्त झोक्यावर बसण्यासाठी.
