आज ताम्हिणी घाटातून कोकणात जाऊन आलो. रस्त्याला कुठेही फक्कड किंवा झटका चहा मिळाला नाही. वरंधा घाट मार्गे गेलो असतो तर भजी आणि वाफाळलेला तरतरी येणारा चहा मिळाला असता. तिथेही एक दोन ठिकाणचा चहा चांगला नसतो.
रस्त्याला चहाचे ठिकाण माहिती असेल तरच बरे. नाहीतर चहाच्या पत्तीचे उकळलेले पाणी प्यावे लागते. इथे वेगवेगळ्या रस्त्याला प्रसिद्ध असणा-या चहाच्या ठिकाणांबद्दल हितगूज करूयात.
लॉकडाऊन जरा शिथिल होऊ लागल्यावर केलेला माझा पहिलाच प्रवास होता तो. त्या प्रवासाला नुकतेच एक वर्ष पूर्ण होऊन गेले आहे. त्या निमित्ताने लॉकडाऊननंतरच्या त्या पहिल्याच प्रवासाच्या आठवणी....
IRCTC ऑपरेटेड यात्रा/टुर्स च्या बर्याच जाहिराती येत असतात. त्यामधे विविध रुट्स वरील १०-१५ दिवसांच्या पॅकेजेसची माहिती दिलेली असते.
त्यामधे नॉन-एसी अन ३ एसी अशा दोन ग्रेड्स मधे विभागणी केलेली असते.
या दिवाळीत आम्ही गोव्याला जाणार आहोत. नॉर्थ गोवा व साऊथ ची सर्व बीचेस व दूधसागर धबधबा पहाण्याचे प्लॅन करत आहोत , आजून काही बघण्यासाठीची ठिकाणं असल्यास कृपया सांगा.
गोव्यात कार ने ट्रिप अरेंज होत असेल आणि कोणी कार ने ट्रिप अरेंज करत असेल तर सांगा.
शिक्षण झाल्यानंतर मी जी नोकरीत चिकटले ती अक्षरशः चिकटूनच राहीले. लहानपणी व्हॉलीबॉल आणि मल्लखांबाचा सराव आणि स्पर्धा, गिर्यारोहण शिबीरे यांमधून कसाबसा अभ्यास सांभाळणारी मी, घाण्याच्या बैलासारखी नुसतं काम नी काम करत होते. सकाळी लवकर ऑफिसला जाऊन रात्री उशीरा परत यायचं, आठवड्याची राहिलेली झोप शनिवारी पूर्ण करायची आणि रविवारी घरातली कामं आवरायची, बस इतकच चाललं होतं. आणि मग एक दिवस चण्डिगढच्या ऑफिसला नेमणूक झाली. दुपारी २ ते रात्री ११ च फक्त काम असल्याने रोज झोप पूर्ण होत होती आणि शनिवार जागेपणात जात होता. ऑफीसने दिलेल्या गेस्टहाऊस मधे राहत असल्याने घरची कामं करायचा राविवारही मोकळाच.
व्हिस्टा डोमच्या ‘दख्खनच्या राणी’तून लोणावळ्यापर्यंत प्रवास केल्यावर आता वेळ होती, परतीला ‘01007 दख्खन विशेष एक्सप्रेस’मधून पुण्याला परतण्याची. त्यासाठी मी लोणावळ्याच्या फलाट एकवर येऊन बसलो होतो. लोणावळ्यात हलका पाऊस सुरू होताच, शिवाय स्थानकातून आजूबाजूला दिसणारे हिरवेगार डोंगर ढगांमध्ये अर्धे लपलेले दिसत होते.
15 ऑगस्टपासून ही नवी सुविधा ‘दख्खनच्या राणी’त उपलब्ध होत होती. त्यामुळे मीही या गाडीचं आरक्षण केलं होतं. मीही या निमित्ताने ‘दख्खनच्या राणी’नं छोटासा प्रवास करून येऊ, असा विचार करून पुणे ते लोणावळा आणि परत असा प्रवास करण्याचा निर्णय घेतला. पण मी व्हिस्टा डोमचं आरक्षण मुद्दामच केलं नाही.
हिमाचल प्रदेशातील मनाली ते लेह हे अंतर तीन सेलिब्रिटीज् (संग्राम, वरुण आणि मंदिरा) एकेका अनुभवी ड्रायव्हरला सोबत घेऊन ट्रक चालवत नेतात, आणि त्यांना दिलेला सामान ठरलेल्या ठिकाणी डिलिव्हरी करतात, हे बघायला खूपच थरारक वाटते.
समुद्रसपाटीपासून अंदाजे 6000 फूट, पासून ते अंदाजे 14000 फूट उंचीवर पोहोचतात.
इंडियाज डेडलीएस्ट रोड्स (भारतातील खतरनाक/प्राणघातक रस्ते) सिझन एक मधील एपिसोड एक, दोन आणि तीन मध्ये आपण "डिस्कव्हरी प्लस" वर बघू शकता. बरीच भौगोलिक माहिती मिळते. ज्ञान वाढते.
आज लवकर म्हणजे 6 वाजता काझा सोडलं.आज बराच मोठा पल्ला गाठायचा होता,असं म्हणा की पुढे काय कसा रस्ता आहे हे माहीत नसल्यामुळे आम्ही सुखात होतो.
रस्ता अतिशयच सुरेख होता...macanna's gold मधल्या सारखे उभे सोनेरी डोंगर कडे आणि त्यातुन तासुन काढलेली वाट लपंडाव खेळणारी पर्वत शिखरं आणि समोर दिसणारी शेतं आणि घरं! लोसर ह्या गावापर्यंत non stop पोचलो....पहाटे निघाल्यामुळे नाष्ता चहा झालं नव्हतंच त्यामुळे लोसर च्या एका छोट्या घरगुती होटेल मधे नाश्ता करायला थांबलो.मस्त आलु पराठा दही आणि सफ़रचंदाचं लोणचं ह्या कुटुंबाने अगदी प्रेमाने दिलं.
