चाळीसावा
खरं तर तिला तिथे जाण्याची अजिबातच इच्छा नव्हती. एकतर कुठल्याही मरणाच्या दारावर एकट्याला जायला कुणालाही नकोच वाटतं. तिथे गेल्यावर काय बोलावं हेच कळत नाही मग. बरोबर चार लोकं असतील तर ठीक आहे. कुणी तरी वेळ सांभाळून घेतंच अशावेळी.
पण ह्या घराशी तर तिचे तसे काही संबंधही नव्हते. कुणालाच ओळखत नव्हती ती तिथे, त्या घरातला एक तो मुलगा असिफ, सोडला तर. आणी त्याच्याशीही ओळख म्हणजे काय, तर कंपनीतल्या कामानिमित्त त्याचं जेमतेम नाव गाव माहीत असण्यापूरतीच.
ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग ११
पूर्वभाग
आरव देशमुख, डॅनियल क्रॉस, समीर नायर आणि विनायक राऊत यांना NAMES.enc मधून Black Ember च्या जागतिक जाळ्याचा खरा विस्तार समजतो.
“EMBER CHAIN” मध्ये शिपिंग, विमा, ऊर्जा बाजार आणि सरकारी सिस्टीमशी जोडलेली शेकडो नावं दिसतात, तर “Visual panic event” हा शब्द पाहून refinery आग मुद्दाम घडवली गेल्याचं स्पष्ट होतं.
आमच्या समोरच्या चाळीत एक जागा गेली सात आठ वर्ष तरी रिकामी होती. आमच्या मनात तीही जागा घरमालकाला भेटून भाड्याने घेण्याचे होते. तिथे पूर्वी कोणी एक एक्कलकोंडं कुटुंब राहात असे, असं आमचे बाबा सांगत. पण मागच्या रविवारी सकाळी एक नवीन कुटुंब राहायला आलं. आई, वडील आणि दोन मुलगे. मोठा आयुर्वेदिक डॉक्टर , लहान बेकार तरूण. बहुतेक पदवी धारक असावा . का कोण जाणे, मला आयुर्वेदिक डॉक्टरांचा फार राग आहे. ( कारण काहीही नाही, एखाद्या मनुष्याचा आपण कसा अनुभव न घेता राग धरून असतो, तसा. ). तसा त्यांनी आमच्याशी फारसा संबंध ठेवला होता असेही नव्हते. डॉक्टर नेहेमी ओळखीचे हासू हासायचे. मी पण हासायचो.
ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग ९
पूर्वभाग
माया सेन आणि कबीर सिंगापूरमधील सेफहाऊसमधून पळण्याचा प्रयत्न करतात, पण त्यांना वरून आणि खाली दोन्ही बाजूंनी घेरलं गेल्याचं लक्षात येतं.
कबीरच्या अनुभवामुळे ते सापळ्यातून निसटतात आणि एअर डक्ट्स व ब्लाइंड स्पॉट्स वापरत कंटेनर यार्डपर्यंत पोहोचतात.
ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग ८
पूर्वभाग
आरव देशमुख, समीर नायर आणि विनायक राऊत यांना “TIDE WINDOW - 10:17” मागचं खरं रहस्य समजायला लागतं लक्ष्य बंदर नव्हे, तर योग्य वेळ साधून निर्माण केलेली घबराट आहे.
JNPT नेव्हिगेशन अॅडव्हायझरी आणि समुद्राच्या खोलीतील तफावतीमुळे जहाजांची हालचाल मंदावते, आणि Black Ember ने आखलेली विलंबाची साखळी प्रत्यक्षात सुरू झाल्याचं स्पष्ट होतं.
ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग ७
पूर्वभाग
डॅनियल क्रॉस मुंबईकडे निघताना त्याच्यावर गुप्तपणे नजर ठेवली जात असल्याची त्याला जाणीव होते, आणि “Some wars end late” हा संदेश त्याच्या भूतकाळाला पुन्हा जागं करतो.
माया सेन आणि कबीर सिंगापूरमध्ये लपून बसलेले असताना K-series आणि recovery operations बद्दल महत्त्वाचे खुलासे होतात.
कबीर सांगतो की Black Ember माहिती लपवत नाही, तर ती तुकड्यांत विखुरते, जेणेकरून पूर्ण चित्र कुणालाच दिसू नये.
काही गोष्टींकडे मनात नसतानाही लक्ष जातं, त्या गोष्टी डोळ्यात भरतात आणि नंतर मनात घर करून राहतात.
रोजच्या धावपळीत शहरात बहावा दिसला तर नशीबवान आहात, नाहीतर रानात किंवा घाटात, रस्त्याच्या कडेला तो हमखास दिसतो.
तसं ते एक सामान्य झाड!
पण वर्षभर सामान्य दिसणारा हा राजवृक्ष त्याचं खरं ऐश्वर्य दाखवतो उन्हाच्या झळा लागताना.. ऐन उन्हाळ्यात!
अनाथांची माय सिंधुताई सपकाळ नेहमी म्हणायच्या या देशात जिवंतपणी मोठेपण मिळत नाही. त्यासाठी मरायला लागतं.
सिंधुताईंनी सुध्दा जिवंतपणी मरण भोगलं. स्मशानात चितेच्या निखा-यावर मैताला ठेवलेल्या पिठाची भाकरी भाजून खाल्ली. हा एकच दाखला त्यांना आलेलं मोठेपण दाखवायला पुरेसा आहे. त्यांचं संपूर्ण आयुष्यच काट्याकुट्यांच. ज्या नवरोबानं गरोदरपणात पोटावर लाथ मारून हाकलले त्यालाही आसरा दिला. हे एक मातृ हृदयच करू जाणं.
असो लेखाचा उद्देश दुसरा आहे. पण माई सुरेश भटांच्या या ओळी नेहमी उद्धृत करत
इतकेच मला जातांना सरणावर कळले होते
मरणाने सुटका केली जगण्याने छळले होते
