लघुकथा

प्रवास

Submitted by श्वेता़क्षरा on 15 May, 2016 - 13:14

दोघांचं प्लानिंग आधीच झालेलं होतं. मेक, मॉडेल, रंग, सीट कव्हर्स, गणपती कुठे लावायचा ते अगदी थेट त्यावेळी पेन ड्राईव्ह मध्ये कुठली गाणी टाकायची आहेत इथपर्यंत. म्हणता म्हणता डाऊनपेमेंट जमलं, इ.एम.आय. अड्जस्ट झाला, दोघांनीही ड्रायव्हिंग क्लास लावला. तो जरा पटकनच शिकला. सवय ना रोजच्या बाईक च्या प्रवासाची. तीही शिकत होतीच जमेल तसं पण तिला चिंता नव्हती. नाहीच जमलं आपल्याला तर तो आहेच की ! ऐटीत ग्लासेस लावून, शिफॉन ची साडी नेसून कारमधे बसायचं. गेली काही वर्ष सक्त ताकीद होती ना, बाईकने जायचं असेल तर साडी नेसायची नाही. तिची चिडचिड व्हायची मग, पण आता कळी खुलली होती.

शब्दखुणा: 

उपवस्त्र

Submitted by श्वेता़क्षरा on 23 April, 2016 - 02:55

उपवस्त्र
उमा भल्या पहाटेच उठत असे. पारोशाने करायची सगळी कामं उरकून आंघोळ करून पुढल्या दारी सडा, रांगोळी आणि मग सासऱ्यांसाठी देवपूजेची फुलं गोळा करायची असा नित्यक्रम होता. त्यांची पूजा आटपेस्तोवर एकीकडे चहाचं आधण आणि दुसरीकडे न्याहारीची तयारी !

शब्दखुणा: 

वजाबाकी

Submitted by भागवत on 21 November, 2015 - 02:49

आज परत तिची तीव्रतेने आठवण येत होती. आयुष्याच्या या वळणावर आपण किती एकटे आहोत हे स्वत: ला जाणवत होते. आयुष्य सगळे द्वेष करण्यात गेले. पैसे असले तर सगळे साथ देतात पण पैसे नसल्या वर माणसाची खरी किंमत कळते.

शब्दखुणा: 

सल

Submitted by भागवत on 12 November, 2015 - 01:38

आज आनंदी बाई खुपच गडबडीत होत्या. कारण त्यांच्या पिऊचा आज वाढदिवस होता. जोरात तयारी चालली होती. सुषमा त्यांना सूचना देत होती. घराची सजावट पूर्ण होत आली होती. तेव्हड्यात पिऊ धावत आली. आनंदी बाई ने तिला कडेवर उचलले. पिऊ लगेच त्यांना बिलगली. संध्याकाळी 6 ला कार्यक्रम सुरू झाला. सुषमा-अजय अगत्याने सगळी कडे लक्ष्य देत होती. कार्यक्रम व्यवस्थित पार पडला. सोसायटीतील लहान मुले आणि मुली आली होती. केक कटिंग, गेम्स झाल्या नंतर छोटासा फराळ होता. आनंदी बाई किचन मध्ये काम करत ओळखीच्या लोकांना भेटत होत्या. पिऊचे सर्व आवडते लोक आनंदी बाईच्या सुध्दा आवडीचे होते.

शब्दखुणा: 

कृतार्थ !

Submitted by मी मधुरा on 3 July, 2014 - 06:48

रुचिता चपलेचा तुटलेला बंद पायाच्या अंगठ्यात आणि त्याच्या शेजारच्या बोटात घट्ट पकडून ठेवण्याचा प्रयत्न करत तशीच फरपटत चालत होती. ‘आत्ता जवळ मोबाईल असायला हवा होता...कोणालातरी घ्यायला तरी बोलावलं असतं. आता मेन रोड पर्यंत चालत जाव लागणार ! मग तिथे रिक्षा मिळेलच....’ कपाळावर आठ्या आणत ती स्वतःशीच पुटपुटत होती.

विषय: 

हरवलेली कवितांची वही ...

Submitted by दुसरबीडकर on 8 May, 2014 - 17:39

हरवलेली कवितांची वही...
एकदा...दोनदा..तिनदा त्यानं डोअरबेल वाजवली,पण आतून
कसलीही चाहूल नाही..!तो वैतागला..''झोपली असेल
महाराणी,साडेसात वाजताच..तरी म्हणतं होतो,आईला चार-
आठ दिवस आणावं....पण सालं ह्या ऒफीसच्या कामानं
सगळा घोळ घातला..!!' असं मनातल्या मनात
पुटपुटत,तणतणत,आपला पुरुषी अहंकार थोडासा बाजुला ठेवत
त्यानं खांद्यावरच्या बॅगमधून त्याची चावी काढली व
दरवाजा उघडला.रागाने लाल झालेले डोळे तिचाच शोध घेत
होते..
लग्नाला अजून वर्ष झालेलं नव्हत..संसारात
तिखटमिठाची फोडणी ह्याच्या तापट स्वभावाने वारंवार
व्हायची..ती गरीब गाय होती..त्यात तिन

स्वप्न आणि वास्तव - भाग २ ( अंतिम )

Submitted by बोबो निलेश on 19 February, 2014 - 14:57

वाचा - स्वप्न आणि वास्तव - भाग १
-----------------------------------------------------------------------------------------

शब्दखुणा: 

स्वप्न आणि वास्तव - भाग १

Submitted by बोबो निलेश on 17 February, 2014 - 22:05

मॅनेजरसाहेबांनी रोहनच्या पाठीवर कौतुकाची थाप दिली आणि ते म्हणाले,"रोहन, मला तुझा प्रचंड अभिमान वाटतो. मला हे सांगायला आनंद वाटतो कि तू आपल्या कंपनीचा स्टार सेल्समन आहेस. जर आपल्या प्रत्येक सेल्समनने तुझा आदर्श डोळ्यासमोर ठेवला तर कंपनी ची प्रचंड प्रगती होईल." मॅनेजरसाहेबांचे बोलणे ऐकून रोहनची छाती अभिमानाने भरून आली. "आणि हि आहे तुझ्या कष्टांची पावती, तुझे अप्रेजल लेटर.", असे म्हणत मॅनेजरसाहेबांनी एक एन्वलप पुढे केले. रोहन चा आनंद गगनात मावेना. त्याने थरथरत्या हातांनी एन्वलप घेऊन उराशी घट्ट कवटाळले.

शब्दखुणा: 

बेवारस (लघुकथा)

Submitted by जयनीत on 15 November, 2013 - 05:14

'' ऐ चल उठ! चल नीघ इथून!''

'' कुठून कुठून येतात साले!!''

भिका-याला पिटाळण्यात आले

पुतळा पाण्याने धुण्यात आला

'एकदम चकाचक'

पुण्यतिथी धडाक्यात साजरी झाली

दिवसभर तिथे मग जोरदार भाषणाच्या फैरी झडल्या

हारतु-यांच्या राशीं वर राशी पडल्या

रात्री आंधारात भिकारी दबकतच पुन्हा निवा-याला आला

इकडे तिकडे बघुन मग फुलांच्या मऊशार शेजेवर निवांत झोपून गेला

अगदी उशीरा पर्यंत

दुस-या दिवशी त्याला कुणीही हटकले नाही

पुतळ्या मागच्या आडोश्यातला त्याचा शेजारी

अन त्याच्या थाळीतल्या शिळ्यापाक्या तुकड्यांचा वाटेकरी

बेवारस काळ्या कुत्र्या शिवाय

तिथे अजून कुणीही भटकले नाही.

शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - लघुकथा