मराठी गझल

कसा राहू मी अभंग आता

Submitted by सुधाकर.. on 20 July, 2012 - 11:29

कसा राहू मी अभंग आता
तुझा सोसवेना संग आता.

दवांत नाहून पहाट आली
ग झाक फ़ूलांचे अंग आता.

कधीचा आहे निरंगीच मी
तुझा वेगळा दे रंग आता.

फ़ुलावयाची तू ठेव आशा
पाषाण पावते भंग आता.

मधूर बोल हे निष्प्रेमाचे
शब्दही झाले भणंग आता.

जगाचा नुरला ताल विठ्ठला
इथे बोलेना मृदंग आता.

गुलमोहर: 
शब्दखुणा: 

दर्शनी अण्णा हजारे नाव आहे!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 20 July, 2012 - 09:28

गझल
दर्शनी अण्णा हजारे नाव आहे!
एक ते आदर्श खेडेगाव आहे!!

पद, प्रतिष्ठा अन् उपाध्या गौण सारे;
शुद्ध चारित्र्यास येथे भाव आहे!

नेहरू, गांधी, अटलजी वाजपेयी!
आज त्यांचे फक्त उरले नाव आहे!!

दंगली जातीय अन् या जाळपोळी;
राजकारण हे नव्हे.....हा डाव आहे!

तेलगी, “आदर्श”, स्पेक्ट्रम, कैक गफले!
माणसांची ही अघोरी हाव आहे!!

मॉल, मल्टीप्लेक्स, ई बैंकिंगसेवा.....
माणसा! प्रगती तुझी भरधाव आहे!

परग्रहावर जायची करतात भाषा!
पाहिला कोणी धरेचा ठाव आहे?

वल्गनांनी, घोषणांनी, कान किटले!
देशसेवा दूर....नुसता आव आहे!!

पाच वर्षांनीच येतो कळवळा तो......

गुलमोहर: 

प्रश्न काही...

Submitted by वैभव फाटक on 20 July, 2012 - 02:10

हासणाऱ्या चेहऱ्याच्या आड होते प्रश्न काही
उत्तरे शोधूनही, ओसाड होते प्रश्न काही

चार चौघातून फिरता, ना कधी वाट्यास गेले
एकट्याला घेरणारे, भ्याड होते प्रश्न काही

लपवलेले मी जरा दु:खास माझ्या, पाहिल्यावर
प्राक्तनाने टाकलेली, धाड होते प्रश्न काही

उत्तरे माझ्याकडे नाहीत हे ठाउक तरीही
येउनी भंडावणारे, द्वाड होते प्रश्न काही

अनुभवाला लावले मी समजण्यासाठी पणाला
सर्व पाने गूढ ऐसे, बाड होते प्रश्न काही

----- ( वैभव फाटक - १८ जुलै २०१२ ) -----

गुलमोहर: 

सागरापर्यंत अंती पोचली प्रत्येक धारा!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 19 July, 2012 - 07:01

गझल
सागरापर्यंत अंती पोचली प्रत्येक धारा!
नेमक्या लाटेस मोठ्या लाभला नाही किनारा!!

रोज मी निरखून बघतो, तारकांच्या या नभाला;
एवढे गगनात तारे, ना दिसे माझाच तारा!

ही कशी आली फुले रानातली परसात माझ्या?
वाट चुकल्यासारखा का, वाहतो हा रानवारा?

का कुणाला दोष देवू? का कुणाला बोल लावू?
प्राक्तनाने माझिया हा मांडलेला खेळ सारा!

काव्य करतो तो कवी, पण नेमके तो काय करतो?
तो जणू चिमटीत पकडू पाहतो हलकेच पारा!

पैलतीराची कधीही हाक येणे शक्य आहे;
जीव आहे एकटा पण, केवढा त्याचा पसारा!

मेघ आशेचे जमाया लागले नेत्रात माझ्या;
मोर हृदयातील फुलवू लागले त्यांचा पिसारा!

गुलमोहर: 

सदाहरीत मनांचे म्हणे बरे असते

Submitted by वैवकु on 19 July, 2012 - 07:00

सदाहरीत मनांचे म्हणे बरे असते
घडेल काय उद्या कधी काळजी नसते

अशी नकोस बघू माझिये वळून मला
तुझी अधीर नजर काळजामधे धसते

कुठून येते हे मळभ दाटते 'अवघे'
अशी कशी मनातली पुनव अमावसते

किती चटोर फूलपाखरू मनाचे हे
कधी इथे बसते तर कधी तिथे बसते

रिकामटेकडे , खयाल आणि तू - दोघे
तुम्हामुळेच वैभवा तुझी गझल फसते

गुलमोहर: 

गार व्यथांचा वारा सुटला, बहुदा जखमा हालत होत्या.

Submitted by devendra gadekar on 19 July, 2012 - 01:01

हृदयाच्या या झाडावरती,कैक भावना नांदत होत्या
गार व्यथांचा वारा सुटला, बहुदा जखमा हालत होत्या.

गावोगावी शहरो शहरी ,घरोघरी अन रस्त्यावरती
प्रेमाच्या या नावाखाली ,कैक वासना रांगत होत्या.

आकाशाच्या पोटात सदा ,तोच भुकेचा सूर्य उगवतो
कैक जणांच्या अपुऱ्या इच्छा, पलंगावरी जागत होत्या ...

ओसाड असे शेत पेरले ,बापाच्या राखेनी जेंव्हा
दुष्काळ दिसे डोळ्यात तरी,आणि चिता आभाळत होत्या

भक्ती कधीच मेली होती,देव ही दगड झाला होता ,
देवळातल्या दानपेटीत,फक्त मागण्या धावत होत्या.

गुलमोहर: 

आसवांना एवढेही कळत नाही

Submitted by मयुरेश साने on 18 July, 2012 - 02:44

दुख्ख आता पापणीला छळत नाही
खूप रडलो बस अता मी रडत नाही

शेवटी उरली तिजोरी बंद दुख्खे
ठेव सौख्याची मला परवडत नाही

जन्म अख्खा वाहण्यासाठीच नसतो
आसवांना एवढेही कळत नाही

धुगधुगी हरवून बसला कोळसा की
पेटवावा लागतो तो जळत नाही

वाटते कमळा प्रमाणे मी फुलावे
राहणे चिखलातले पण मळत नाही

जीवनाची सावकारी काय सांगू
हात जोडा पाय पकडा टळत नाही

.....................................मयुरेश साने

गुलमोहर: 

आरशामधल्या तिलाही, पाहुनी ती लाजते!

Submitted by सतीश देवपूरकर on 18 July, 2012 - 00:58

गझल
आरशामधल्या तिलाही, पाहुनी ती लाजते!
हाय! एकांतातही ती केवढी संकोचते!!

चुकवते डोळा तिचा ती, पाहताना दर्पणी;
आपलीही द्रुष्ट केव्हा आपल्याला लागते!

का करू तुलना कुणाशी? का करू भांडण तरी?
आपल्याशी आपली स्पर्धा असावी वाटते!

मी स्वत: पडतो मधे, तेव्हा कुठे बसते घडी!
तोवरी, माझ्यासवे, धुसफूस माझी चालते!!

मी कसे बांधू मनाला दावणीला, सांग ना;
सोडले तर धावते! अन् पकडले तर चावते!!

ही बनेलांचीच दुनिया, मी स्वभावाने मऊ!
मी भिडस्तासारखा म्हणुनी जगाचे फावते!!

कोंडतो डोळ्यात अश्रू, हुंदक्यांना रोखतो;
मी किती समजावतो पण, वेदना आक्रंदते!

गुलमोहर: 

पेरणीस्तव योग्य ही वाळू किती ?

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 17 July, 2012 - 23:21

भावनांचा भार सांभाळू किती...
आसवांचे वाहणे टाळू किती ?

दु:ख होते, दु:ख आहे सोबती...
पाहुण्या सौख्यावरी भाळू किती ?

'ल्यायचे नाही म्हणे सौभाग्यही'
जाचणारे हे नियम पाळू किती ?

श्वास येतो, श्वास जातो आजही...
भूतकाळाशीच घोटाळू किती ?

या जिण्याला अर्थ दे, वा प्राण घे...
आठवांना सांग कवटाळू किती ?

ठेव निष्ठा गावच्या मातीवरी...
पेरणीस्तव योग्य ही वाळू किती ?

-सुप्रिया.

गुलमोहर: 

वास्तवाचाही स्वप्नामध्ये....!

Submitted by सुधाकर.. on 17 July, 2012 - 10:52

अष्टोप्रहर झिजून येथे, रचली होती स्वप्नांची.. एक लगोरी
पण गनिमांचा या, तिलाच नेमके टिपण्याचा एक प्रयत्न होता.

-----------------------------------------------------------------

गझल -१
------------

या वास्तवाचाही स्वप्नांमध्येच, प्रवेशण्याचा एक प्रयत्न होता
अन माझ्याचमधला वेडा मी तो शोधण्याचा एक प्रयत्न होता?

तू म्हणतेस माझ्या डोळ्यातला तो दिवास्वप्नांचा भास होता.
पण मनातल्या या भूतकाळाला खोदण्याचा एक प्रयत्न होता.

तो कटाक्ष केवढा लाघवी होता जो मनाला.. स्पर्शून गेला
का तुझाच तो ही, जादुगारी मन वेधण्याचा एक प्रयत्न होता ?

गुलमोहर: 
शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - मराठी गझल