सोशल मिडिया

मायबोलीवरचं लेखन व्हॉट्सअ‍ॅप आणि इतर सोशल मिडिया वर शेअर करण्याची सोपी सोय

Posted
1 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
1 वर्ष ago

कालपासून मायबोलीच्या लेखनांखाली तुम्हाला रंगीबेरंगी बटने दिसायला लागली असतील. मायबोलीवरचे लेखन सोशल मिडिया वर शेअर करणे सोपे व्हावे म्हणून ही सोय केली आहे. ही सोय पूर्वी ही (६ महिन्यांपूर्वी) होतीच पण व्हॉट्सअ‍ॅप वर अणि पिंटरेस्टवर शेअर करण्याची सुविधा मायबोलीसाठी नवीन आहे.
व्हॉट्सअ‍ॅपकारांच्या धोरणाप्रमाणे फक्त मोबाईलवरूनच आणि तेही तुमच्या मोबाईलवर व्हॉट्सअ‍ॅप असेल तर शेअर करता येते.
व्हॉट्सअ‍ॅपसोडून इतर सोशल मिडीया वर डेस्क्टॉप किंवा मोबाईल दोन्ही पद्धतीने शेअर करता येईल.

प्रकार: 
शब्दखुणा: 

मी (तिच्याइतकी) आनंदी का नाही?

Submitted by सई केसकर on 14 April, 2017 - 05:09

मी लहान असताना माझ्या आजीनी मला पत्र कसे लिहायचे हे शिकवले होते. आलेल्या पत्राला उत्तर द्यायचे असल्यास, सुरुवातीच्या मजकुरात संपूर्णपणे "त्यांच्यावर" लिहायचे. यात, "पुण्यात खूप पाऊस होतोय हे वाचून आनंद झाला" पासून, "तुमच्या नवीन घराबद्दल वाचून आनंद वाटला, अशीच उत्तरोत्तर प्रगती होत राहो हीच इच्छा", पर्यंत सगळं यायचं. शेवटच्या परिच्छेदात आपली माहिती द्यायची. आणि शेवटच्या ओळीत घरातील सगळ्यांची चौकशी करायची. असे साधे साधे नियम होते. उन्हाळ्याच्या सुट्टीत, ती काही पत्रं मला लिहायला लावायची आणि तपासायची.

विषय: 
शब्दखुणा: 

अर्धा-दशक लहान बायको - भाग २

Submitted by आशयगुणे on 2 October, 2015 - 04:02

आम्ही आता घरी आलो होतो. एकमेकांची सवय होऊ लागली होती आणि हळू हळू स्वभाव देखील समजू-जाणवू लागले होते. अर्थात निश्चित स्वरूपात नाही. पण एक अंदाज येऊ लागला होता एवढं मात्र खरं! काही वेळेस त्यामुळे खटके देखील उडायचे.जेवण झाल्यावर गाणी ऐकायची मला लहानपणापासून सवय. त्यात 'जो जीता वोही सिकंदर' किंवा 'दिलवाले दुल्हनिया जायेंगे' मधली गाणी अगदी विशेष आवडीने. कधी कधी 'अच्छा सिला दिया तुने मेरे प्यार का' होऊन जायचं. अधून मधून ८० च्या दशकातील आर.डी बर्मन ची गाणी किंवा त्याचीच '१९४२ - अ लव्ह स्टोरी' मधली गाणी असायची. कधी कधी 'तेझाब', 'बेटा' वगेरे सिनेमे हजेरी लावायचे.

प्रांत/गाव: 

अर्धा-दशक लहान बायको - भाग १

Submitted by आशयगुणे on 2 October, 2015 - 04:00

प्रत्येक पुरुषाच्या आयुष्यात एक असा दिवस येतो जेव्हा त्याची चौकशी आणि उलटतपासणी एकदम होते! आणि साहजिकच तो दिवस त्याला स्वच्छ आठवतो. म्हणूनच ह्या गोष्टीची सुरुवात 'तो दिवस मला स्वच्छ आठवतो' ह्याच वाक्याने करतो आहे. अनेक मुलीकडल्यांच्या - पोलिस स्टेशनच्या पायऱ्या चढाव्या तशा - पायऱ्या चढून आणि तिथे 'चौकशी' शिवाय काहीही हाती न लागून आम्ही ह्या घराचे दार वाजवले. आधी एवढे अनुभव घेतल्यामुळे आमच्या घरच्यांचे चेहरे 'इथे तरी न्याय मिळेल काय' असे झाले होते. मी मात्र 'आता पुढे काय' असे भाव ठेवून होतो.

..आणि मी थोबाडपुस्तकाच्या थोबाडीत मारली!

Submitted by आशयगुणे on 24 May, 2014 - 10:10

दार वाजवले. काही सेकंदात एका बऱ्यापैकी उंच व्यक्तीने दार उघडले. उंचीमुळे किंचित वाकलेले खांदे. डोळ्यांवरचा चष्मा थोडासा नाकावरून घसरगुंडी करीत खाली आलेला. पांढरा टी-शर्ट आणि एक ३/४ थ पँट. चेहऱ्यावर प्रश्नचिन्ह दिसल्यावर आम्हीच बोलायला सुरुवात केली.

" नमस्कार! आपल्याला भेटायचे होते. आम्ही तुमचे लेख वाचतो...."
चेहऱ्यावरचे प्रश्नचिन्ह काही कमी होईना. मग आम्ही अजून स्पष्टीकरण दिले.

Subscribe to RSS - सोशल मिडिया