गूढकथा

सूरूवात – ३ - अंतिम भाग

Submitted by स्फिंक्स on 13 September, 2015 - 19:47

सूरूवात – ३ - अंतिम भाग
मागचा भाग: http://www.maayboli.com/node/55298

“अग पण, त्यांचे काय हाल झाले असतील?” राघुनाथाराव काकुळतीला आले होते.
“ते आपण उद्या सकाळी बघू. आता त्या वाड्यात सकाळशिवाय मी जायची नाही आणि तुम्हाला दोघानाही जाऊ देणार नाही.” रेवातीबाई ठामपणे म्हणाल्या आणि तिथेच ओसरीवर आडव्या झाल्या.

======================================================================
कीर्ती बिछान्यावर पडल्या-पडल्या विचार करत होती.

मायबोलीवरील थरारकथा - संकलन

Submitted by मामी on 1 September, 2015 - 09:50

मायबोलीवरील विपुल साहित्य निर्मितीमधील विज्ञानकथा, गूढकथा, रहस्यकथा, हेरकथा, कूटकथा, साहसकथा, युद्धकथा, नवलकथा, गुन्हेकथा, भयकथा, भूतकथा, अदभुतकथा या genre मधील कथांच्या लिंक्स इथे एकत्रित करूयात. प्रतिसादात जे धागे सुचवले जातील त्यातील निवडक इथे एकत्र साठवून ठेवण्यात येतील.
कृपया धाग्याचे नाव, धागा काढणार्‍या आयडीचे नाव आणि धाग्याची लिंक अशा फॉरमॅटमधे माहिती द्या.. क्रमशः असलेल्या कथांच्या पहिल्या भागाच्या लिंक्स द्या.

**************************************************************************************************************

विषय: 

निळ्या अनंतिकेच्या शोधात

Submitted by मामी on 31 October, 2013 - 12:31

निळ्या अनंतिकेचं स्वप्नं मला आणि क्रोकेटूला एकदमच पडलं असं क्रोकेटूचं म्हणणं होतं.

*************************************************
अथांग गहिर्‍या, जांभळ्या पाण्याच्या तळाशी असलेले गुलाबी प्रवाळ दूर दूर जाऊ लागले. चुबुक चुबुक आवाज करत संथपणे वर वर वाटचाल होत राहिली. लवलवत्या, थंडगार वार्‍याच्या शीळेतून ऊबदार, प्रकाशमान गुहेकडे प्रवास घडतोय अशी जाणीव होत होती. आता जरा प्रयत्न केला की पाण्यापलीकडला निळा पूर्णचंद्र माझ्यापाशी येणार असं वाटत असतानाच मला ते स्वप्न पडलं. निळ्या अनंतिकेचं स्वप्नं......

विषय: 

----------------……..----रिप्ले----…….

Submitted by प्रकाश कर्णिक on 10 August, 2012 - 07:34

धनंजय अगदी सवयीनं हावरा मेल सुटायला पाच मिनिटं असताना फलाटावर आला. त्याला कितवा डबा कुठून लागतो आणि किती अंतर आहे हे विचार करायला लागले नाही कारण मुंबई ते जळगाव रात्रीचा प्रवास त्याच्या अनेक वर्षे अंगवळणी पडला होता. झपाझप ढांगा टाकत ठराविक डब्यापाशी येण्यापूर्वी त्याने वाटेतल्या स्टॉल वरून सफाईनं एक फिल्मी मासिक माधुरी दीक्षितचा कवरवर फोटो बघून उचललं, आणि पैसे टाकून पुढे सरला. विक्रेत्याने मान सुद्धा वर केली नाही . गाडी दहा वाजून पंचेचाळीस मिनिटांनी सुटणार होती आणि रात्रीची ती शेवटची गाडी होती.

विषय: 
शब्दखुणा: 

वळणावर ती येते...

Submitted by प्रियाली on 1 June, 2012 - 10:42

ही कथा काही वर्षांपूर्वी इतरत्र प्रकाशित केली होती. सध्या ती फक्त माझ्या ब्लॉगवर प्रकाशित असून इतरत्र प्रकाशित नाही. मायबोलीवर प्रथमतःच जुनी कथा प्रकाशित करत आहे ती येथील प्रतिसाद (रिस्पॉन्स) समजून घेण्यासाठी. कालांतराने नवीन कथाही प्रकाशित करण्याचा मानस आहे.

गुलमोहर: 
शब्दखुणा: 

'अंधारवारी' - हृषिकेश गुप्ते

Submitted by चिनूक्स on 18 July, 2011 - 13:51

भीती ही मानवी मनाचा अविभाज्य भाग आहे. या भीतीचा अनुभव घेणंही कधीकधी आनंददायक असतं, कारण तिचा संबंध गूढतेशी, रहस्याशी, साहसाशी असतो. गूढ, रहस्यमय असं काही अनुभवणं ही मानवी मनाची गरजच असते, आणि चित्रपटांमधून, पुस्तकांमधून काही अंशी ती पूर्णही होते. रत्नाकर मतकरींच्या गूढकथांनी गेली काही दशकं खिळवून ठेवलं आहे. आता हृषिकेश गुप्ते या तरुण लेखकानं आपल्या गूढकथांद्वारे हा वारसा पुढे नेला आहे.

विषय: 

बंटीचे आईबाबा

Submitted by मामी on 7 May, 2011 - 18:28

खून

Submitted by मामी on 13 April, 2011 - 13:23

गुंजानं डोक्यावरचं ओझं दाराबाहेरच उतरवलं आणि शेजारच्या नळावर ठेवलेल्या बादलीतलं पाणी घेऊन तोंडावर हबके मारले. उरलेलं पाणी पायावर घालून ती जरा त्यातल्या त्यात ताजीतवानी झाली. उसनं अवसान आणायलाच हवं. नेहमीप्रमाणेच नशिबाला बोल लावत हातातली पिशवी घेऊन तिनं झोपडीचं दार उघडलं. उघडलं म्हणजे तसं ते उघडंच होतं. तिनं फक्त पायानं ढकललं. दार फाटदिशी उघडलं ... उघडेल नाहीतर काय? त्याचा जीव तो केवढा! दाराचा जीव? आपल्याच विचाराची तिला गंमत वाटली आणि क्षणभराकरता तिच्या रापलेल्या चेहर्‍यावर एक क्षीण हसू येऊन गेलं.

गुलमोहर: 

आवर्त

Submitted by मामी on 13 January, 2011 - 11:58

एका निबिड जंगलातून तो धावत सुटला होता. समोरचं काही दिसत नाहीये, कुठे जातोय कळत नाहीये ... पण एकच गोष्ट ठाऊक आहे की इथून कसंतरी बाहेर पडायचयं ..... त्याने आपल्याला गाठायच्या आत. मागून आवाज येतोय का? की त्याचंच हॄदय त्याच्या छातीच्या पिंजर्‍यावर धडका मारतय? पायात पेटके येतायत ... त्राण कमी कमी होतय. पण निश्चय करून जीवाच्या आकांताने तो पळतोय. आणि मुठीत धरून ठेवलेली ती वस्तू????? दचकून त्याने ती पुन्हा चाचपून पाहतोय, तिच्याभोवतीची बोटं अधिकच घट्ट झालीत. ही वस्तू आपण किती शिताफीनं हस्तगत केली त्याच्या हातून पण मग त्यामुळेच तर तो खवळला. आता आपण त्याच्या तावडीत सापडून चालणारच नाही.

गुलमोहर: 

Pages

Subscribe to RSS - गूढकथा