निसर्गाबद्दल लिहायचे म्हणून जरा निवांतपणे लिहायला घेतलेय आणि तसा निसर्गाला पण
भिडायला मुरायला वेळ द्यायला हवा ना !
मी इथे आलो तो दिवस दक्षिण गोलार्धातला सर्वात लहान दिवस होता, त्यामूळे सूर्य लवकरच
मावळला आणि एक देखणा सूर्यास्त बघायला मिळाला. वाळवंटातील सूर्यास्त हि एक खास
पर्वणी असते. इथली वाळू, अगदी मुलायम असल्याने दिवसभर आसमंतात उडत असते, आणि
संध्याकाळच्या वेळी ती आभाळात अनोखे रंग भरते. अबोली रंगाच्या वाळूमूळे, आभाळही
निळसर किरमीजी रंगाचे दिसले, सूर्याचे बिंब जरा जास्तच केशरी दिसू लागले, दुसऱ्या दिवशीचा
सूर्योदय पण तसाच देखणा होता.

'मोहम्मद रफी' हे वादळ आहे वादळ... किंबहूना एक खूळ आहे... जे एकदा डोक्यात शिरलं तर आयुष्यभर बाहेर निघणार नाही. नाहीतर मी लहान असताना इहलोकीची यात्रा संपवलेला हा गायक माझ्या अत्यंत आवडीचा का असावा? खरतर हा प्रश्न मी स्वत:ला अनेकदा विचारला. पण नेमकं उत्तर नाही सापडलं. तसे बरेच धागेदोरे मात्र हाती लागले आणि हळू हळू उलगडलं की त्याची गायनशैली ही अत्यंत भूरळ पाडणारी आहे. वेड लावणारी आहे. धुंद करणारी आहे. स्वतःमधला 'स्व' विसरायला लावणारी आहे.
सिंगापुरातील सेंटोसा या बेटावर "युनिवर्सल स्टुडियो" बनवला गेला आहे. या थीम पार्कच्या बांधकामाची सुरूवात १९ एप्रिल २००८ मध्ये झाली व औपचारीक उद्घाटन सोहळा २८ मे २०११ रोजी झाला. तेव्हापासुन "युनिवर्सल स्टुडियो" हा सिंगापुरातील महत्वाचे पर्यटन स्थळ बनला आहे. "युनिवर्सल स्टुडियो थीम पार्क" हा आशियात बनवला गेलेला दुसरा थीम पार्क आहे, प्रथम बनवला गेल्याचा मान "जपान" या देशाकडे आहे.
आपल्याला आयुष्यभर आनंद देणार्या या भारतीय चित्रपटसृष्टीला, तिला आकार देणार्या सार्या तंत्रज्ञांना आणि तिच्या द्रष्ट्या जनकाला सलाम करण्यासाठी, भारतीय चित्रपटसृष्टीचं शतकमहोत्सवी वर्ष दणक्यात साजरं करण्यासाठी मायबोली.कॉमवर आपण आयोजित करत आहोत गाथाचित्रशती लेखनस्पर्धा!!!
या स्पर्धेचं परीक्षण करणार आहेत गिरीश कुलकर्णी, वीणा जामकर व गणेश मतकरी हे चित्रसृष्टीतील मान्यवर.
आपल्याला आयुष्यभर आनंद देणार्या या भारतीय चित्रपटसृष्टीला, तिला आकार देणार्या सार्या तंत्रज्ञांना आणि तिच्या द्रष्ट्या जनकाला सलाम करण्यासाठी, भारतीय चित्रपटसृष्टीचं शतकमहोत्सवी वर्ष दणक्यात साजरं करण्यासाठी मायबोली.कॉमवर आपण आयोजित करत आहोत गाथाचित्रशती लेखनस्पर्धा!!!
गाथाचित्रशती लेखनस्पर्धेसाठीचे विषय आहेत -
नचिकेतच्या डोळ्यासमोर क्षणभर काळीसावळी धीट मुलगी उभी राहिली...पण गार्गी माझी आई तर गोरी पान मग हे सगळं कोणी लिहिलं असावं ? कोणाची ही डायरी ? त्याच्या चेहर्यावर प्रश्नार्थक भाव बघून अनुला गहिवरुन आलं. त्याचा हात हातात घेत म्हणाली...रात्र फार झाली आहे उद्द्या वाच...पण नचिकेतची उत्सुकता आता शिगेला पोहचली होती. याचा सबंध आपल्याशी कसा हे त्याला जाणून घ्यायचं होत..पण आत्तापर्यन्तच्या वाचण्यातून त्याला कुठलाच अंदाज येत नव्हता. डायरीतील एकुलत्याएक गार्गी बद्दल तो विचार करु लागला. डायरीच्या शेवटच्या पानांमधे काही फोटो होते..तो ते निरखून बघू लागला.
गोट्याने गाडीतून उतरून मागच्या सीट वरचे दप्तर घेतले आणि आईला हात हलवून निरोप दिला. गाडी दिसेनाशी होईपर्यंत तो तिथेच उभा राहिला आणि मग हळूहळू त्याने शाळेच्या दिशेने चालायला सुरुवात केली. शाळेत शिरल्यावर आधी त्याचे लक्ष शाळेच्या मैदानात गेले. त्याने सभोवार बारकाईने पाहिले आणि त्याच्या नजरेने एक जागा टिपली. नंतर मग तो वर्गाच्या दिशेला वळला. सभोवती मुलांची गर्दी, गडबड, गोंधळ, यातलं काही गोट्याच्या डोक्यात शिरत नव्हत. त्याच्या डोक्यात फिरत होती फक्त "बचाव नीती" वरवर शांत राहिलेल्या गोट्याच्या डोक्यात प्रचंड वादळ घोंघावत होतं.
आभाळ भरुन आलं होतं. अनु आत्ताच कुठे काम आवरुन निवांत बसली होती. दुपारचा हा एकांत तिला खूप हवाहवासा वाटत असे. बंद घरात मोकळा श्वास घ्यायला तिला हाच वेळ मिळत असे. आज भरुन आलेल्या आभाळाने आज या एकांतात आणि या एकांतात ती करत असणार्या अभ्यासात व्यत्यय आणला होता. ती अनिच्छेनीच उठली भराभर तारेवरचे कपडे आत आणले. भांड्यांच टोपलं घरात घेतलं. आभाळ एव्हाना गडगडायला लागलं होतं. चांगलाच काळोख दाटला होता. या आभाळासोबत अनुचे मन भरुन आलं, सारं काही कंठाशी दाटून आल्यासारख वाटत होतं.
त्याच्या दूर जाणाऱ्या पाठ्मोऱ्या आकृतीवर तिची नजर कितीतरी वेळ खिळली होती.त्याची आकृती दिसेनाशी होताच तिची नजर शुन्यात हरवली. गतकाळाने तिच्या डोळ्यांपुढे अगदी थैमान घातला.कितीतरी स्मृतींची वलये तीच्या मन:पटलावर फेर धरु लागली.
त्याने एकदा मागे वळून पाहावे, आपल्यासाठी थांबावे अशी फोल आशा तिला का वाटावी? ज्या व्यक्तिचा तिने सदैव तिरस्कार केला, तो आपल्या आयुष्यातून निघून जाण्याची स्वप्ने पाहिली त्याने आज तिच्यासाठी का म्हणून थांबावे?