खरेमास्तर - ले. मालतीबाई बेडेकर : वाचावेच असे एक पुस्तक
खरेमास्तर - ले. मालतीबाई बेडेकर (विभावरी शिरूरकर) - वाचावेच असे एक पुस्तक.
खरेमास्तर - ले. मालतीबाई बेडेकर (विभावरी शिरूरकर) - वाचावेच असे एक पुस्तक.
संध्याकाळची वेळ फार विचित्र असते नाही? त्यातून कालच्यासारखी आज नसते आणि आजच्यासारखी उद्या... खरं तर सूर्य नुकताच क्षितिजाखाली गेलाय आणि आकाशात एखादी चांदणी नुकतीच डोकावतेय, चंद्राच्या आगमनाची चाहूल देतेय यापेक्षा फार काही वेगळं बाहेर घडत नसतं. जे घडतं ते सगळं आत, आपल्या मनात असतं.
रविवारी सकाळी चहा घ्यायला इला हॉलमध्ये आली तेव्हा अवि पेपर वाचत बसला होता. इलाला आलेली पाहून अवि जाणवेल इतका गंभीर झाला आणि त्याने पटकन समोर बसलेल्या आपल्या वडिलांकडे, बाबांकडे पाहिले व पुन्हा पेपर वाचू लागला. इला उठून चहा घ्यायला बाहेर आलेली पाहून सासूबाई मंगलाबाई धीम्या चालीने देवघरासमोरून उठून हॉलमध्ये आल्या.
इलाला कसलीच जाणीव नसल्याप्रमाणे तिने टीव्ही ऑन केला आणि चहाचा पहिला घोट घ्यायला कप ओठांपाशी आणणार तोच नेहमीच सौम्य आवाजात बोलणारे बाबा आज काहीसे गंभीर आवाजात म्हणाले...
"इला... आज जरा बोलायचंय तुझ्याशी..."
तुझे कुठेतरी गुपचुप उद्योग चाललेले असतात.
मी तुला हळूच येऊन पकडते आणि मोठ्ठा पापा घेऊन म्हणते , "अरे सशा, तुला एक खूप महत्त्वाचं सांगायचं होतं रे.." तुझे मोठे डोळे अजूनच मोठे करत तू म्हणतोस,"काय ग आई?" "अरे , तू मला खूप म्हणजे खूप म्हणजे खूप आवडतोस ..." हे ऐकलं की तू खुश होतोस. तुला माहीत असतं की आई महत्त्वाचं असं काय सांगणार आहे . माझं हे वाक्यही तुला माहीत असतं. पण तरीही तुला ते ऐकायला फार आवडतं आणि मला तुला ते सांगायला...!
ग्रेसच्या ओळींवर लिहीले गेलेले अजून काही, त्यालाच अर्पण ...
........................
बाबांचं नुकतंच मोतीबिंदूचं ऑपरेशन पार पडलं होतं. हॉस्पिटलमध्ये एक दिवस रहावं लागलं होतं. मी आणि बहीण दोघेही परदेशात होतो. त्यामुळे आईबाबांना ते दोन्ही बघावं लागलं होतं, याचा सल मनात होताच. अंतरांचे अवगुण अगदी प्रकर्षाने अंगावर आले. त्यातच बाबांनी हॉस्पिटलमधून घरी येताना चालत यायचा पराक्रम केला. कुठलाही रिक्षेवाला सोडायला तयार नव्हता म्हणून. मग तर तो सल अगदी चक्रवाढ पद्धतीने द.ता.द.से. वाढत होता.
जुनीच गोष्ट.. इथं टाकतेय ते सगळं लिखाण एका ठिकाणी रहावं म्हणून. शोधायला आणि लिंक द्यायला सोपं जातं.
===================================================================
" बोला. "
न वळताही संयूचा चिंताक्रांत मूड लक्षात घेत मी विचारलं.
" काही नाही गं. चल ना कॅन्टीनला "
म्हणजे नक्कीच ताजा खबर.
" चल. " मी पिसी लॉक केला.
संयू माझी जवळची मैत्रीण. याच ऑफिसात फ्रेशर्सची सेम बॅच आणि पहिलं प्रोजेक्ट सुधा.
फक्त ती जावावाली आणि मी ऑरॅकल मधे. ट्रेनिंग़मधे फुल धमाल केली होतीच आणि पहिल्या प्रोजेक्टमधे पण.
भल्या पहाटे गावाबाहेरची टेकडी चढताना टेकडीशी फारकत घेऊन वळलेल्या पाऊलवाटेने भाविक घाईघाईने चाललेले दिसतात. अजून फटफटलेलं नसतं. वाट पायाखालची असते. थंड वारं चित्तवृत्ती उल्हसित करत असतं. टेकडीच्या त्या बाजूला आणखी एक उंचवटा आहे. त्यावरचं जुनं मंदीर अंधारातच जागं झालेलं असतं.
रोजच्या सारखी बरोबर सहा वाजता तिला जाग आली. डोळे उघडल्याबरोबर आपसूकच मान वळली. अंगावरचे पांघरुण फेकून तो वेडावाकडा पालथा झोपला होता. त्याची ही नेहमीची सवय. कधी कधी झोपेतच तिच्या गळ्यात हात पडत. हात सोडवायला गेले तर त्याची झोप चाळवे. ती मग टक्क छताकडे बघत विचारांच्या माळा गुंफत पडून राही, तो बाजूला होईतो.