गद्यलेखन

बर्फी. .. . . मनावर रेंगाळणारी चव

Submitted by भुंगा on 17 September, 2012 - 23:35

बर्फी.......
गोड आवडणार्‍या प्रत्येकाला "बर्फी" हा तसा आवडणारा प्रकार...... अगदी बसल्याबसल्या खाण्यापासून ते मुखशुध्दीपर्यंत कधीही बर्फी चालते..... अनुरागची बर्फी मात्र अगदी पोटभर जेवलं तरी मन तृप्त झालय पण अजून खायची आहे असं वाटणारी आहे.
एकाच प्रकारचं दूध, साखर तेच जिन्नसांचं प्रमाण असं अगदी तयार करून वेगवेगळ्या आचार्‍यांच्या हातात जर बर्फी करायला दिली तरीही प्रत्येकाची चव "आचार्‍यागणिक" बदलतेच..... आपण त्याला अमुक-तमुक आचार्‍याच्या हाताची चवच वेगळी आहे असं म्हणतो....... अनुरागच्या हाताला वेगळीच चव आहे, आणि पुन्हा एकदा त्याने हे या "बर्फी"तून सिध्द केलेय.

शब्दखुणा: 

वंशवेल

Submitted by अजित अन्नछत्रे on 15 September, 2012 - 15:22

"बाबा, आपली फॅमिली हिस्ट्री काय हो? आम्हाला फॅमिली ट्री लिहिण्याचा assignment मिळाला आहे शाळेत - फॅमिली हिस्ट्री for the last 10 generations!"

सोनूचा हा प्रश्न ऐकून मी चांगलाच चक्रावून गेलो होतो. आता ह्या मुलीला मी काय उत्तर देऊ? एकन्दरित काय, तर ज्या प्रश्नाने मला जन्मभर सतावले होते त्या प्रश्नाची झळ आता माझ्या पुढच्या पिढीला पण जाणवू लागली होती तर!

जे एस एम कोव्लेज

Submitted by vilas naik on 14 September, 2012 - 21:37

जे. एस्. एम्.
आमचे कॉलेजचे जीवन तसे खुरटलेलेच होते. एकतर इतर काय करता येत नव्हते, म्हणून कॉमर्स करायचे ठरवले. कॉलेजचे आकर्षण होते पण खिसे रिकामे होते. सायकलने कॉलेज गाठायचे. एकच सायकल दोन भाऊ आलटून पालटून वापरायचो. भाडयाचे खोली खालीच घोडेकरांचे सायकल दुरूस्तीचे दुकान होते. त्यामुळे प्राथमिक ज्ञान होतेच. दुरूस्तीही फुकटात व्हायची.
घरा-शेजारी पावसाळयात विठोबाच्या देवळात मोहन म्हात्रेचा गणपतीचा कारखाना असायचा. चित्रकार बनण्याची आवड होती. पण त्याला मुरूड घातलेली. ती हौस गणपतीच्या कारखान्यात भागवून घ्यायचो. मूर्तीला मदत करता करता वडीलांचाच अर्ध पूतळा बनवला. बरेच वर्षे तो होता.

शब्दखुणा: 

मोरपीस.....

Submitted by भुंगा on 14 September, 2012 - 00:11

जे दिसतेय ते महाभयंकर आहे.......

मुठभर राजकारणी, धनदांडगे उद्योगपती, महागाई, भ्रष्टाचार, नाकर्ती जनता सगळेच मिळून एकट्या पडलेल्या असहाय, अबला लोकशाहीचे धिंडवडे काढतायत...... एका अंधार्‍या खोलीत तिला एकटीला डांबून अक्षरशः तिचे लचके तोडण्याचं काम या झुंडीतल्या गुंडांनी चालवलय........ सगळ्यांचे चेहरे निर्विकार आहेत, विकट हास्य करत एक एक जण तिचं एक एक वस्त्र फेडत तिला ओरबाडतोय, विवस्त्र करतोय आणि लोकशाहीचा आक्रोश त्या चार भिंतींच्या बाहेर मात्र जात नाहिये...!!!

पण इथे एखाद्या घटनेचा ईव्हेंट केला गेला नाही तरच नवल...

जिव्हाळ्याचं बेट

Submitted by दाद on 12 September, 2012 - 19:13

"... मी सिडनीत कामासाठी येणारय... भेटायला जमेल?" म्हणालास. नुस्तीच नेटवरली पत्रं भेट आपली. मला धास्तीच जास्तं. नकोच वाटलं प्रत्यक्षं भेटणं. आडाखे चुकले तर वाईट वाटण्याइतकेही आपण मैत्रं नव्हतो... तरीही. (नथिंग अबाऊट यू... इट्स, मी.)
तुझं तेव्हा येण्याचं बारगळलं... पण मी फारसा प्रतिसाद दिलाच नव्हता हे तुझ्या लक्षात आलं का रे?

पुन्हा एकदा तूच नेट लावलास. तुझं लिहिलेलं वाचून माझे "यत्किंचित अभिप्राय" अन मी लिहिलेलं वाचून तुझे "किंचिततरी अभिप्राय" इतक्या जुजबी भांडवलावर, प्रत्यक्षं भेटीचं आवताण... पुन्हा एकदा तुझ्याचकडून. ह्यावेळी वरमून मी कबूल झाले.

मी काय करू ?

Submitted by सन्तोश भास्कर पातिल on 9 September, 2012 - 09:56

पण काय ?
मी जे दररोज करतो ,
ते पुरेसे नाही वाटत मला !
पण का ?
मी जे दररोज खातो ते पुरेसे नाही वाटत !
मी जे दररोज बघतो ते पुरेसे नाही वाटत !
मी जे दररोज चालतो ते पुरेसे नाही वाटत !
मी जे विचार करतो ते पुरेसे नाही वाटत !
पण असे का वाटते ?
मी शोधतो आहे दररोज ---
मी शोधतो आहे दररोज !
मी जसे शोधतो आहे ते पुरेसे नाही वाटत !
मी काय करू ?

आसवांना वेळ नाही!

Submitted by अमेलिया on 7 September, 2012 - 01:49

पुन्हा कुठूनशी ती गाण्याची धून पमीला ऐकू आली. एक मस्त ठेका होता त्या गाण्याला. ते ऐकला की पमीच्या हृदयाचे ठोके जलद व्हायचे, अंगभर एक विजेची लहर सळसळत जायची आणि पाय आपसूकच ठेका धरायचे. मग ती हवेतच हात हालवायची, टाळ्या वाजवायची उभी राहून एखादी गिरकीही घेऊन पहिली होती तिने. पण तेवढ्यात आक्काची हाक कानावर येऊन आदळायची. "पमे, गधडे, धडपडायचे हाय का? एका जागी बसून रहावं त्ये बी समजंना का बे तुला आता? आमाला काय कामं-धामं न्हाय्ती का? का तुझ्याकडच बघत बसू दिसभर? ते समुर काम दिल्यालं हाय न्हवं, कर की मुकाट... ना धड कामाची..

शब्दखुणा: 

उत्तराखंडाची सहल भाग-१: पूर्वतयारी

Submitted by नरेंद्र गोळे on 6 September, 2012 - 10:47

राजकीय अवस्था

९ नोव्हेंबर २००० रोजी, भारतीय प्रजासत्ताकाचे २७ वे राज्य म्हणून उत्तरांचलाचा जन्म झाला. तात्पुरते दिलेले उत्तरांचल हे नाव जानेवारी २००७ मध्ये बदलवण्यात आले आणि मग आजचे उत्तराखंड हे राज्य निर्माण झाले. ते दोन भागांत वसलेले आहे. वायव्येला गढवाल आणि आग्नेयेला कुमाऊँ. गढवालमध्ये हरिद्वार, डेहराडून, उत्तरकाशी, चामौली, रुद्रप्रयाग, टिहरी आणि पौडी हे सात जिल्हे आहेत. तर कुमाऊँमध्ये उधमसिंगनगर, नैनिताल, अलमोडा, बागेश्वर, पिथौरागड आणि चंपावत असे सहा जिल्हे आहेत. डेहराडून हे राजधानीचे शहर आहे [१].

मन पाखरु पाखरु

Submitted by वैशाली अ वर्तक on 6 September, 2012 - 05:35

मन पाखरू पाखरू
स्नेहा नुकत्याच झालेल्या स्वत:च्या साखरपुड्याच्या समारंभाचा कोम्पुटर वर लोड केलेला अल्बमचा स्लाईड शों पहात होती.आणि बाजूला मराठी गाणी लावली होती .
मी मनांत हसता प्रीत हसे
हे गुपित कुणाला सांगू कसे ?

हा खेळ आकड्यांचा!

Submitted by चिमण on 3 September, 2012 - 04:24

(सदर लेख जत्रा २०११ दिवाळी अंकात, 'विद्यापिठातील संशोधनाची ऐशीतैशी' या शीर्षकाखाली प्रसिद्ध झाला होता)

Pages

Subscribe to RSS - गद्यलेखन