इडली ऑर्कीड आणि प्रकाश वाटा
मागच्या महिन्यात दोन पुस्तक एका पाठोपाठ वाचली. योगायोगाने दोनीही आत्म-कथा , फारच भिन्न शेत्रात काम करणाऱ्या लोक्कांचे.
मागच्या महिन्यात दोन पुस्तक एका पाठोपाठ वाचली. योगायोगाने दोनीही आत्म-कथा , फारच भिन्न शेत्रात काम करणाऱ्या लोक्कांचे.
मला खुप आवडते त्याचे जगणे...
तो जगतो म्हणजे कधीही फक्त जिवंत नसतो... फक्त श्वास घेत नसतो...
तो खरोखर जगतो!
त्याच्याही जगण्याला आकार-उकार, काना-मात्रा, वेलांट्या वगैरे सगळं आहे. तुम्हाला आम्हाला असतं तसं.
त्याच्याही जगण्याला आहेच की दुःखाची किनार, सुखाची झालर... वगैरे वगैरे..
पण तरिही त्याचं जगणं उन्हात चमकणार्या भरजरी वस्त्रासारखे सुंदर वाटते...
आणि माझं जगणं त्याच्या जगण्यापुढे एखादा मलमलीचा तुकडा सावलीत वाळत घातल्यासारखं... स्वच्छ, शुभ्र,... पण तरिही त्याला भरजरीची सर नाही!
कुठून आणत असेल तो ही उर्जा?
कुठून शिकला असेल तो हे... जगणे?
मी क्षणा क्षणावर कोरत जाते एक गाणं...
शब्द कुणीतरी कानात सांगत जातं. चालही कुणीतरी आधीच ठरवलेली.
ताल, सूर, लय, ठेका... माझ्या मालकीचं काहीच नाही!
मी फक्त लिहीत जाते...
एक एक क्षण... भिरभिरत निसटणारा...
शिताफीनं पकडते अन् कोवळ्या नाजूक नखांनी एक एक शब्द त्यावर कोरत जाते.
काही क्षण निसटून जातात...
काही क्षण तुटतात, फाटतात, मिटतात, नासतात..
एवढं नुकसान गृहीत धरलंच पाहीजे नाही का?
पण तरिही... न थकता...
मी माझं गाणं पुरं करायच्या मागे लागते.
किंवा कुणीतरी त्याचं गाणं माझ्यामार्फत पुरं करायच्या मागे लागतो.
सुंदर आहे! खरोखर फार सुंदर आहे!!
एक सिक्युरिटी गार्ड, जो आणि जया रिक्षेतून परत येत असताना जया जो शी काही बोलली नाही. गार्डची मात्र तिने राहुलशी ओळख करून दिली होती आणि राहुल हा भावी नवरा आहे हे त्याला नीट समजलेले आहे हे एन्शुअर केलेले होते. नाहीतर गार्डने अधिकार्यांना आणखीन तिसरेच काहीतरी सांगितले असते.
मात्र रूमवर आल्यानंतर जयाने सगळ्यांना सगळे सांगितले. सिमही उठून बसलेली होती.
जयाने जे सांगितले त्यात अविश्वसनीय किंवा फार काही विपरीत नव्हते. पण तरी विचित्र अवघडलेपण जाणवत राहील असे मात्र होते.
’ती’ आजही नेहमीसारखीच बसली होती खुर्चीत... खिडकीच्या बाहेर डोळे लावून.
थंडीतली उबदार दुपार होती. खिडकीबाहेर अंथरलेला रस्ता थोडासा सुतावल्यासारखा निवांत उन खात पहूडला होता. हा रस्ता एरवीही तसा निवांतच असायचा. हे घरच तसं आडवाटेला. शांत, निवांत परिसर. येणारे जाणारे या ’एरिया’चं कौतुक करायचे. पण शांततेतलाही गोंगाट ज्यांना ऐकू येतो... त्यांनी कुठे जावं?
http://www.maayboli.com/node/40267 भाग पहिला
http://www.maayboli.com/node/40322 भाग दुसरा
शेवटच सेमिस्टर संपवुन समीर घरी परतला. बाहेर राहिल्यामुळे थोडा सावरला असावा. त्याच घरी येण वार्याच्या झुळुकीप्रमाणे वाटल. पपानाही थोड बर वाटल. पूर्वीसारख ते बोलू लागले.लवकरच समीरने कामाशी जूळवून घेतल. कामाचा भार हलका झाल्यामुळे मलाही थोडस सुटावल्यासारख झाल.