एका मोठ्या शेतात कोंबड्यांची अंडं घालण्याची स्पर्धा भरली.
कोंबड्या अंड्यांवर खूप मेहनत करत.
पण रामू कोंबड़ा रोज त्याना चिड़वायचा
"मी आरवल्यामुळेच तुम्ही अंडी देता"
खुप समजावूनही रामूचा माज काही कमी होईना.
कोंबड्यांनी एक योजना आखली.
एका अंड्याला रंगवून, सजवून थेट परिक्षकांसमोर ठेवण्यात आलं.
"हे काय? सोनं चमकतंय वाटतं!"
ह्यावर अंडं स्वतःच बोलू लागले :
"हो, मी खास अंडं आहे! वरण भात माझे मम्मी पप्पा आहेत !"
अंडं कोंबडयाला बोललं:
20 करोड़ वैल्युएशनचे गणितच मला काही समजले नाही.
तुमचे एसकेयू फार जास्त असल्याने फोकस कसा करणार हेच कळत नाही.
इतके क्लटर मार्केट आणि एक्जिट केव्हा मिळणार हेही नक्की नाही तर आमची एकत्रित ऑफर 5 टक्के 10 करोड़साठी आणि शिवाय 1 टक्का रॉयल्टी.
सॉरी मॅडम नाही जमणार....
माझी एक्सपर्टीज नसल्याने मी तर आउट.
.... आम्ही यंदाच्या वर्षी 5 करोड़ करणार असून ऑर्डर बुक झालेल्या आहेत.
तुमचा ब्रैंड नवीन आहे आणि मला ब्राण्ड बिल्डिंग येते. मी एक डील देतो पण 10 करोड़च्या वैल्युएशनवर.
ओके तर मग डील पक्की.
एका निवांत रात्री बेडरूममध्ये तंगड्या पसरून मायबोली वर धागा काढत असताना अचानक घरातली लाईट गेली आणि अंधारात गुडूप झालेल्या हॉलमधून मुलाचा किंचाळण्याचा आवाज आला... पप्पाऽऽ पप्पाऽऽ.. ज्या आवाजाचा सूर अगदी काका मला वाचवाऽऽ ईतकाच ऐतिहासिक लागला होता.
PC: चित्र AI निर्मित आहे.
IMDb च्या जगातील टॉप १० सर्वात सुंदर अभिनेत्रींमध्ये (२०२५-२०२६) स्थान मिळवणारी क्रिती सॅनन ही एकमेव भारतीय अभिनेत्री ठरली आहे.
सौंदर्य, प्रतिभा आणि जागतिक प्रभावाचा सन्मान करणाऱ्या या यादीत क्रिती सॅनन ने पाचवे स्थान पटकावले आहे.
2021 साली तिला मिमी या चित्रपटासाठी सर्वोत्तम अभिनेत्रीचा राष्ट्रीय पुरस्कार मिळाला होता.
------------------
बातमी संपली.
“मावशी, तू घरी आहेस का? मी आज तुझ्याकडे जेवायला येतो आहे,” किंवा “मावशी तू माझ्या सोबत शॉपींग ला चल न, तुझी चॉईस आई पेक्षा चांगली आहे.” किंवा “आई, तुला मावशी सारखा चिवडा करताच येत नाही.” अशी हक्क गाजवणारी, कौतुक करणारी भाचे मंडळी असणे हे माझे भाग्यच आहे असं मला कायम वाटत आले आहे.
२६ जुलै २००५, मुंबई.
दुपारच्या चहानंतर बातम्या येऊ लागल्या की कुठे कुठे पाणी भरतयं, लोकल्स उशिरा धावतायत (लोकल्स म्हणजे तेव्हा तरी मुंबईची जीवनवाहिनीच होती). तोवर दिवसभर आत एसीत बसून कॉम्पुटरमध्ये डोकं खुपसलेल्या आम्हाला बाहेर कोसळणाऱ्या पावसाची सुतराम कल्पना नव्हती. पटापट सगळं आवरून लॉग ऑफ करून खाली येऊन बघते तो, आज जो तो बस पकडण्याच्या घाईत होता. रस्ताभर कंपनी बसच्या मोठ्या रांगा लागलेल्या. मी ही माझी नेहेमीची बस हेरून सीट पटकावली. हां हां म्हणत काही मिनिटांतच बस भरून, निघाली सुद्धा.
एकदा वेताळाने राजा विक्रमादित्यला आपल्या खांद्यावर घेऊन जाताना विचारले, "हे राजा, मी तुला एक कथा सांगतो आणि त्यावर आधारित एक प्रश्न विचारतो. जर तू त्याचे उत्तर जाणूनही दिले नाहीस, तर तुझ्या डोक्याचे शंभर तुकडे होतील. आणि जर तू उत्तर दिले आणि ते चुकीचे असेल, तर मी परत माझ्या झाडावर जाऊन बसेन."
विक्रमाने वेताळाचे म्हणणे ऐकले आणि त्याला घेऊन पुढे चालू लागला. वेताळ कथा सांगू लागला:
लहान असताना अनेकदा आपण मोठ्यांकडून “आमच्या वेळी नव्हतं असं काही” हे वाक्य ऐकत आलो. आता तेच वाक्य नकळत आपण आपल्या मुलांना पण म्हणत असतो. तसं पहिलं तर हे खरंच आहे नाही का. आपल्या लहानपणीच्या कितीतरी किंबहुना अनेक गोष्टी, वस्तु, आपले जीवनमान खूप म्हणजे खूपच बदलले अहे. त्यातीलच एक म्हणजे मुलांचे खेळ. आताची मुले जे खेळ खेळतात ते बघून हे प्रकर्षाने जाणवते. मुलं आता स्विमिंग, बॅडमिंटन, क्रिकेट, बास्केटबॉल, टेबलटेनीस, जिम्नॅस्टिक्स अशा खेळांच्या वर्गांना सकाळी किंवा संध्याकाळी जातात किंवा क्लब जॉइन करतात.
