मी वाचूनी 'अहिंसा' पुरता मवाळ होतो,
दररोज युद्ध झाले, त्यांनी जहाल केले!
जळलो हजारदा मी, होऊन मेणबत्ती,
चोहिकडे निखारे, त्यांनी मशाल केले!
नजरेअखेर सारे, शब्दात बोललो मी,
नाही म्हणावयाही, शंभर सवाल केले!
कुणी निंदता न दुःखी, नाही सुखी स्तुतीला,
द्वैतास माझिया मी, 'त्याला' बहाल केले!
आता असे सुखी मी, जीव एकला परंतु,
हसतो कसा स्वतःशी? याचे बवाल केले!
- मंदार खांबेटे ©
#कवी_मी ♥️
कृष्णलीला...
तो मना मोहवी, रंग त्याचा निळा,
तोच आकाश, मेघापरी सावळा !
लख्ख आभा निळी, वाजवे बासरी..
मंत्रमुग्धा जणू मंद आसावरी!
झूल केसातली मोरपंखी निळी..
शीत काया, तनु सौम्य पुष्पाकळी !
गोड जेव्हा हसे, गोड जेव्हा रुसे..
रोज त्याचीच मी, गोडवी गातसे !
पीत वस्त्रे, ललाटावरी चंद्रमा..
सूर्य गालावरीचा असे रक्तिमा !
शारदा कंठ, ओठात मृदुला स्वरा..
आरसा अंतरी, सोवळा चेहरा !
रंजते केशरी सांज देहावरी..
शुभ्र वाळा करि, चंदनाचा हरी..
मन्मनी हे निळे शब्द येती कसे?
कृष्णलीलाच ही, काव्य माझे नसे !
उंदीर हा एकमेव असा प्राणी आहे की ज्याची घृणा केली जाते आणि पूजा सुद्धा. गणपती बाप्पांनी उंदराला वाहन करून भलतेच धाडस दाखवलं आहे. ते त्यांच्या आईला भेटायला गेल्यावर बिचारी माऊली त्याला रागवून सांगत असणार, “अरे! तुला दुसरा प्राणी नाही का मिळाला? त्याला अजिबात घरात घेऊन यायचं नाही. कालच नवीन साडी आणलेली कपाटात ठेवलीय. दादाकडं बघ, त्यानं मोर पाळलाय. तुझ्या वडिलांनी बैल पाळलाय. आणि तू उंदीर! काय ही दरीद्री लक्षणं! अरे, वाघ, सिंह, गेंडा, घोडा पाळ... हे कसलं खुळ डोक्यात घेतलंयस?” असो! बाप्पाला त्याची आई रागवत असेल का नाही, हे माहीत नाही. पण उंदीर मात्र घरोघरी डोकेदुखीचा विषय आहे.
बालपणीचा काळ सुखाचा!
त्यातही जर ते बालपण नव्वदीच्या दशकात आणि दक्षिण मुंबईमधील चाळ संस्कृतीत गेले असेल तर क्या बात!!
काँग्रेस नेते राहुल गांधी यांनी फार मोठा बॉम्ब टाकला आहे!
यथावकाश महेशचं लग्न झालं. बायको मॉड होती पण थिल्लर नव्हती. त्याला हवी तशी होती. (मित्राच्या बायकोला, माजी का होईना, माल असं म्हणायला जीभ वळत नाही खरं तर) काय नाव होतं तिचं? विसरलो बघा. झाली तीसेक वर्षं आता.
(भाग २ - https://www.maayboli.com/node/87380)
एकूणच सोशल मीडियावर आणि मायबोलीवर सध्या रेस्टॉरंटमध्ये कुठे बसावे, कसे वागावे, काय घालावे याची घमासान चर्चा चालू आहे.
दूर कुठेतरी दिल्लीत एक शर्मा आडनावाची हिंदीभाषिक महिला आपली मराठमोळी कोल्हापुरी चप्पल घालते याचा अभिमान बाळगायचा सोडून...
आणि जेव्हा ती खुर्चीवर मांडी घालून बसते तेव्हा "दिल्लीचेही तख्त (पक्षी– खुर्ची) राखते कोल्हापुरी चप्पल माझी" असे गर्वाने म्हणायचे सोडून..
आपली मराठी माणसे इंडियन पीनल सेक्शन कोड घेऊन तिलाच नियम शिकवत आहेत.
त्याचवेळी परंपरा बचावपक्षाचे वकील सुद्धा एआय वापरून नवनवीन कायद्याची कलमे हुडकून आणत आहेत.
आमच्यात लग्नं लवकर होतात. त्याप्रमाणे माझं लग्न झालं. माझ्या बायकोकडे कधीही त्यानं वाईट नजरेनं बघितलं नाही. माझ्याच का, पण त्यानं जवळच्या कोणाकडेही लंपट नजरेनं पाहिलेलं मला ठाऊक नाही. पण ते सोडलं तर...
(भाग १ - https://www.maayboli.com/node/87377)
सेकंड शिफ्ट संपवून घरी पोहोचलो तर दोन वाजत आले होते. पाऊस आणि रस्त्यावरचे अपघात. तासभर वाया गेला. आमच्या मुंबैला शांततेचं वावडं आहे. इतक्या रात्रीही वाहनं धावतायत. आत्ता मुंबैबाहेर मालट्रक चाललेत. थोड्यावेळात भाजीपाला अन् दुधाचं ट्रॅफिक सुरू होईल. छत्री मिटवून झटकली. दरवाजा वाजवला. दारातच बूट उतरवायला लागलो. बायको दोन दिवस तापली होती. काल उतार पडला होता. पण ताकद जाते हो एवढ्याश्या तापानं. पण उठली. दरवाजा उघडला. खायला हवं नको विचारलं, सवयीनं. तशीच पोराला सरकवून कलंडली. खुंटीवरचे कपडे उचलले. उंबरठा ओलांडून स्वैपाकघरात गेलो. दिवा लावला, पडदा सरकवला. पिशवीतून डबा काढून घासायला टाकला.
