पर्यावरण
मी निसर्ग आहे, ती शाश्वत आणि सतत विकसित होणारी शक्ती जी जीवनाच्या या विशाल पटलाला एकत्र गुंफून ठेवते. माझी कथा पर्वतांच्या घड्यांमध्ये, वाऱ्याच्या कुजबुजीत आणि महासागरांच्या गर्जनेत लिहिलेली आहे. मी प्राचीन आणि नवीन दोन्ही आहे, जन्म, वाढ, ऱ्हास आणि पुनर्जन्म या चक्रातून मी अविरतपणे फिरत राहते.
#Sahyadrirockclimbing #kokankada#Firstascentswg#Westernghat #Rockclimbing
१९८८-८९ मध्ये हरिश्चंद्रगडाचा कोकण कड़ा “सेंटर रूट” प्रथम चढाई करताना ठाणे येथील कै.मिलिंद पाठक यांचे सोबत राजू देशमुख, अभिजीत दांडेकर, विश्वास थत्ते, अभय पावगी, सुहास पाठक इ .व पुण्यातले आघाडीचे प्रस्तरारोहक राजेश पटाडे, अनिल साबळे आणि इतर मंडळी होती…
जसे मला हवे तसे जगायचेच राहिले
वसंत येत राहिला, फुलायचेच राहिले
अजिंक्य एकलव्य मी कुणास शौर्य दाखवू
खुशाल अंगठा दिला, लढायचेच राहिले
इथेच तू इथेच मी तरी अपूर्ण भेट का
नशीब आपले कसे फळायचेच राहिले
खट्याळ दुःख खेळते लपाछपी खट्याळशी
समोर येत सांगते लपायचेच राहिले
बघून जा चितेवरी मला प्रिये निवांत तू
दिसेल प्रेम आपले जळायचेच राहिले
कावळा.. तसा तुच्छ असला तरी मुळीच दुर्लक्षित पक्षी नाही. आपण फारसे महत्त्व द्यायचे नाही ठरवले तरी ते दिले जातेच. मोबाइलच्या युगात चिमण्या दुर्मिळ झाल्या असल्या तरी कबुतरं आणि कावळे मात्र आपल्या खिडकीबाहेर ठाण मांडून बसलेले दिसतात. आणि जाता जाता पोटं साफ करून जातात. तसा मला या पक्षांवर फारसा राग अथवा प्रेम नसले तरी मी कावळ्यावर एखादा लेख लिहावा असा एक क्षुद्र विचार.
नमस्कार, मायबोलीच्या निसर्गाच्या गप्पांच्या ३५ व्या भागात आपले स्वागत आहे.
सर्वप्रथम गुढीपाढव्याच्या व मराठी नविन वर्षाच्या सर्वांना हार्दिक शुभेच्छा.
नेहमीप्रमाणेच आपण आपल्याला माहित असलेली निसर्गातील घटकांची माहिती, अनुभव या धाग्यावर शेयर करुन या धाग्याचा एक माहितीपूर्ण संच तयार करुया.
निघा निघा चिऊताई
सारीकडे काँक्रीटले
दाणा पाणी हरवले
शहरी ह्या
विषारी धुरके आले
घरट्याच्या दारापाशी
डोळ्यावर झोप कशी
अजूनही
उरलेली पाखरे ही
भयसूचनांचे गाणे
गाऊनी टिपती दाणे
अखेरचे
झोपू नका अशा तुम्ही
वाचविण्या मृत्युक्षणी
येईल का मग कोणी
बाळाला ह्या
बाळाचे मी घेता नाव
जागी झाली चिऊताई
बाळासकट ती जाई
कायमची!
डोळ्यासमोर नजर जाईल तिथपर्यंत विस्तीर्ण माळरान, सोनेरी पिवळ्या गवताने आच्छादलेले! साधारण हजारेक एकराचा त्याचा पसारा. त्याच्या ज्या कडेला मी उभी आहे. तिथून माळरान संपून उत्तरेकडे शेताडी सुरू होते. ती थेट वायव्येकडून आग्नेयेकडे पसरलेल्या पुणे सोलापूर महामार्गापर्यंत. या सगळ्यातून तिरकी काट मारून एक छोटासा ओढा वाहतो त्याचा आता रस्त्यापल्याडच्या शिवारांत फारसा माग लागत नाही. पण लागला तरी पुढे उत्तरेकडे लगेचच असलेल्या भीमेच्या काठापर्यंतच त्याची धाव असणार हे स्पष्ट आहे. पश्चिम दख्खनमध्ये अनेक ठिकाणी अगदी सर्रास आढळणार्या भौगोलिक परिसर-तुकड्यांमधलाच हा एक. गावातले लोक याला बामणथळ म्हणतात.
