तडकासे
"डोन्ट टच मी"
९३ वर्षांचे भाई, म्हणजे माझ्या मावशीचे मिस्टर, अंगात असेल नसेल ती ताकद एकवटून त्या गृहस्थाला ओरडून म्हणाले.
"डोन्ट टच मी"
९३ वर्षांचे भाई, म्हणजे माझ्या मावशीचे मिस्टर, अंगात असेल नसेल ती ताकद एकवटून त्या गृहस्थाला ओरडून म्हणाले.
आधीचे भाग...
भाग १ - http://www.maayboli.com/node/42624
भाग २ - http://www.maayboli.com/node/42643
भाग ३ - http://www.maayboli.com/node/42647
तुषारने नीताकडे मोर्चा वळवला.
"तुम्ही... आय मीन... तू काहितरी बोल ना... ताई..."
नीताने एक थंड कटाक्ष तुषारकडे टाकला. इतका थंड की तुषारच्या अंगावर शहारा आला. पण लगेचच तिच्या डोळ्यात त्याला सामान्य भाव दिसले.
"मी? काय बोलू?"
"तुमच्या मिस्टरांचे युद्धातले काही अनुभव सांगा की."
नीताचं तोंड जरासं पडलं. "ते नसतात इथे. त्यांचे अनुभव सांगण्यापुरतेही."
"त्यांची खूप आठवण येते तुला?"
"...."
शोधशील ना रे मला?
जेंव्हा मी हरवेन या अस्ताव्यस्त पसार्यात,
जेंव्हा झाकोळून जाईन मी अपयशाच्या काळोखात,
जेंव्हा कोसळून जाईन जबाबदारीच्या ओझ्याने,
जेंव्हा गमवून बसेन स्वतःवरचा विश्वास,
जेंव्हा उन्मळून पडेन दु:खाच्या वाराने,
जेंव्हा होईन मी अगतिक परिस्थितीच्या चालीने,
जेंव्हा विव्हळेन मी काळाच्या जखमेने,
जेंव्हा जाईन मी दमून चालताना वाटेने,
जेंव्हा विसरुन जाईन मी स्वतःचचं अस्तित्व,
जेंव्हा होईन मुकी या जगाच्या कोलाहलात,
जेंव्हा होईन पांगळी, शक्ति असून पायात,
जेंव्हा होईन बंदिस्त स्वतःच्याच बंदिवासात,
जेंव्हा घेईन लपवून मी स्वतःला एका कोषात,
शोधशील ना रे मला?
सापडेन ना मी तुला?
आधीच्या भागांची लिंक
भाग १ - http://www.maayboli.com/node/40847
भाग २ - http://www.maayboli.com/node/42011
भाग ३ - http://www.maayboli.com/node/42077
भाग ४ - http://www.maayboli.com/node/42134
भाग ५ - http://www.maayboli.com/node/42252
भाग ६ - http://www.maayboli.com/node/42292
भाग ७ - http://www.maayboli.com/node/42397
पुढे..
"आता लगेच एका दिवसात आत्याशी गाठ घेऊन बोलायला वेळ नव्हता. पण आम्ही आमचं ठरवून टाकलं की लग्न पक्कं आहे. ती रात्र मी टक्क डोळे उघडे ठेवून छताकडं बघत काढली.
एक गंभीर श्वास सोडून बर्वे उद्गारले - "कळलं मला!"
"काय कळलं साहेब?"
"जे कळायचं होतं ते कळलं. उतरा राजे..." ते तुषारकडे पाहून म्हणाले.
"का? मी का उतरू?" - तुषार साशंक आवाजात म्हणाला.
"मी सांगतोय म्हणून. उ त र!!!"
तुषारने चमकून एकदा बर्व्यांकडे पाहिलं. पण त्यांच्या आवाजाची धार जाणवून तो निमुटपणे रिक्षातून उतरला. त्याच्यामागून बर्वे उतरले.
"बसा आता आत. या ताईंकडे थांबा जरा. आणि हे सांभाळा..."
"हे काय आहे?"
रिक्षाच्या एका कडेला बसून नीता विचारात गढलेली होती. तोंडाने सतत रामनाम पुटपुटत होती. तरी मनातलं वाईट विचारांचं वादळ काही थांबेना. अवघ्या तास-दिड तासापुर्वी कुठे होतो आपण! शाळेत रानडे बाईंना मनातल्या मनात शिव्या घालत घालत भरभर काम उरकत होतो. मनगटातल्या घड्याळ्याकडे पाहत मनात म्हणत होतो कि याहून वाईट काही होऊच शकत नाही. आणि आता... एवढ्या लगेच दैवानं दाखवून दिलं कि आहे त्याहूनही वाईट असू शकतं. परमेश्वराच्या कल्पनाशक्तीला अंत नाही हेच खरं. मघाशी वेळेत... किमान लवकरात लवकर घरी पोचायचं म्हणून आटपिटा चालला होता जीवाचा. आणि आता... परमेश्वरा...
नीता शाळेतून बाहेर पडली तेंव्हा बरंच अंधारून आलं होतं. त्यातून पाऊस दाटलेला. वारा सुटलेला. तिची पावलं झपाझप पडत होती. डोळ्यांसमोर दिसत होतं फक्त तिचं घर आणि चिमण्या आतूर डोळ्यांनी तिची वाट बघणारं तिचं पिल्लू!!.... पिलाची आठवण येताच घशाशी आलेला आवंढा गिळत तिनं पावलांचा वेग आणखी वाढवला. जवळ जवळ धावतच तिनं बसस्टॉप गाठला. आभाळ आता चांगलंच भरून आलं होतं. मनातही प्रचंड हुरहूर माजल्यासारखी... ही वेळच प्रचंड घातकी!
मित्र मंडळींचा अड्डा जमला होता. धम्माल गप्पा-टप्पा सुरु होत्या आणि अचानक कोणा तरी दोघांची शाब्दिक बाचाबाची झाली. जाऊ दे - सोडून दे करताना एक जण म्हणाला, "अरे यार हे तर होणारच! माझी श्वान योनी आहे आणि याची मार्जार.. आमची तू-तू , में -में व्ह्यायचीच." आणि मग सगळे जण अभावित पणे त्या विषयाकडे ओढले गेले. घशाशी आलेला आवंढा गिळायला सवड होतेय न होतेय तोच, पुढचा प्रश्न त्याच्या दिशेने उडत आला, "काय रे तू का गप्प ? सांग ना तू कोण होतास मागल्या जन्मी?"… पांढरा फटक पडलेला चेहरा आणि ओठांची थरथर कोणाच्या लक्षात येऊ नये म्हणून त्याने मान वळवली आणि खिडकीतून बाहेर पाहू लागला तोच….
कुणी कुणाला कसं बोलवावं ही खरतर कुणीही कोणावर लादू नये अशी गोष्ट असायला हवी.. आपल्या भारतीय संस्कृतीत ह्याला अनन्य साधारण महत्व आहे मात्र.. ह्या बाबतीत इंग्रजीवाले मस्त डिप्लोमॅट निघाले.. "तू" ला सुद्धा "यु" आणि "तुम्ही"लासुद्धा "यु" च.. "या" आणि "ये" दोन्हीला "कम" म्हटलं की काम भागलं.. मग तुम्ही हवा तो सोयीस्कर अर्थ काढा.. कारण खरतर या सारख्या छोट्या छोट्या गोष्टींचे "इश्यू" करायला त्यांच्याकडे वेळच नाही.
।। श्री ।।
माझे काका वारले,तेव्हा ते साताऱ्याला मुलीकडे म्हणजे माझ्या चुलतबहिणीकडे होते. आणि योगायोगाने ती माझी 'जाऊ'ही लागते. माझे वडिल हयात नसल्याने माझे कन्यादान माझ्या या काका-काकूंनीच केले होते. वयस्कर, आजारी काकांनी शेवटच्या दिवसात मुलीकडे राहण्याची इच्छा प्रदर्शित केली, त्यामुळे अंतसमयी ते साताऱ्याला होते.
कळले तसे आम्ही सर्वजण साताऱ्याला जमलो. सगळे दिवस होईपर्यंत अगदी घरात घरात राहून आमची छोटी मुले सगळी कंटाळली होती. 'दिवस' झाल्यावर चुलतभाऊ त्याच्या बायकोला म्हणाला, "तू आणि वैजयन्ती सगळ्या मुलांना जरा बागेत नेऊन आणा."