प्रवेशिका ४ : हिशेब
मूळ कविता : कविता
शिकुन-सवरुनही न गिरवलेले धडे
ओढुन्-ताणुनही न आणलेल अवसान
मारुन्-मुटकुनही न सावरलेली घडी
या सार्यांची जेव्हां शेवटी
गोळा-बेरीज होईल.....
तेव्हां तुझ आळसात आयुष्य बुडवण्याच
एक मोठ्ठ वजाबाकीच गणित होईल अन त्यातही
मला करावेच लागतील...अगदी माझ्याच घरात
मी आयुष्यात कधीही न केलेले
हिशेब ......
प्रवेशिका क्र. ३ : असाध्य
मूळ कविता : कविता
चुकूनही न सुचलेल्या कविता
उघडूनही न थांबलेला पाऊस
साच्यानेही न जमलेल्या (मोदकाच्या) कळ्या
या सा-यांचं शेवटी
जे कडबोळं होईल
तेव्हा तुझ्या खोखो हसण्यानं
मला जोरात रडू फुटेल आणि रडतानाही
मी पाहू शकेन थेट तुझ्या डोळ्यांत
मला कधीच न सुचलेलं
स्वतःवरच हसणं..
प्रवेशिका २ : यमकांचं गमक
ना सुचूनही लिहिलेल्या त्या कविता,
खोडूनही ना फाटेल असा तो कागद,
फिरफिरून तासली तरि नाही जी झिजली
ती पेन्सिलही नि:शब्द अशी पडलेली.
जेव्हा….
तारीख दिलेली उलटुन गेलि असेल
तेव्हा त्या कागदावर….
काव्यप्रसववेदनांचे वांझोटे बिंब पडेल
अन् त्यातूनच मग वाचू शकेल वाचक
मज कधी न जमलेल्या यमकांचे गमक
प्रवेशिका ६ : मुख्य पाहुण्यांचे भाषण
मूळ गझल : रंग नभाचे - कवी वैभव जोशी
रंग सभेचे क्षणाक्षणाला बदलत होते
सभाध्यक्ष अस्वस्थ असावे समजत होते
हे काय अचानक मुख्य पाहुण्या झाले आहे?
जे भांग चढवल्यापरी कसेही बरळत होते
याचीच लोक किति करीत होते चर्चा तेथे
कोणालाही न कुणाचे म्हणणे उमगत होते
पाहुणे पाजळत होते अक्कल आपली सारी
’भगिनींनो’ मधल्या ’भ’ वर टिंब उठवत होते
पहिल्या धारेची दारू रात्री कडकच होती
साध्या शब्दांवरही म्हणुनच अडकत होते
नव्हते झालेले पाठ तयांचे भाषण म्हणुनी
प्रवेशिका १ : फराळी कचोरी
मूळ कविता : कविता
कूकरात शिट्ट्या करूनही न उकडलेला बटाटा
खलबत्त्यात टाकूनही न कुटली गेलेली आलं-लसूण-मिरची
पुदिना, कढीपत्ता आणि शेंगदाणे घालूनही न वठलेली फोडणी
या सार्याचं शेवटी होईल जेव्हा
मीठाशिवाय कालवण,
तेव्हा तुझ्या बेसन भरल्या हातातून
त्याचा गोळा गरम तेलात पडेल आणि त्या धूरातही
मी पाहू शकेन थेट स्टोव्हवरच्या कढईत
मला कधीच न आवडणार्या तुझ्या फराळी कचोर्या
माझा बाप मरतो तेंव्हा ...
सारखं वाढणारं व्याज बघून, बाप बसला चेहरा पाडून
सावकाराचा पडण्या अगोदर घाला, फाशी घेतो बोलून गेला ॥
माझ्या काळजावर झाला आघात , आईचे अश्रू मावेना डोळ्यात
म्हटलं बघावं तरी जाउन, कोणी मदत करेल का हे ऐकून ॥
पहिले भेटले एक पुढारी, चालले होते सांभाळत ढेरी,
म्हटलं साहेब बाप मरतोय, 'कसं होणार'? म्हणून आत्महत्या करतोय ॥
साहेब म्हणाले जात सांग, किती मतदान घरात सांग,
विचारून घेइन एकदा मॅडमला, नाहितर येउच शेवटी सांत्वनाला ॥
मरू नकोस सांग त्याला, एक नोट देइन मी एका मताला,
त्याला म्हणाव भागव त्यात, स्वप्न सुद्धा पाहवित की रे आपल्या आवाक्यात.. ॥
प्रवेशिका ५ : गुलमोहोर
मूळ गझल : रंग नभाचे - कवी वैभव जोशी
रुप माबोचे वर्षावर्षाला बदलत होते
कुणीतरी जुने असावे, नवे असे हे समजत होते
आज अचानक इथे मिळेना प्रतिसाद जनाचा
ह्याच चित्राला काल तिथे पण भरगोस होते
कशास होती सुरु तिथे ती चर्चा नक्की
बघाता बघता सगळेच काही(तरी) बरळत होते
मी काही ठरवून कंपूंना जूडत नाही
जे होते ते उपेक्षितांचे अंतरंग होते
प्रतिसादाचा रोख टिकेचा असेल तर मग
'वा, वा छान छान'चेही बहरात शिकरण होते
असेच हळवे उत्कट होते काव्य कालचे
जुळवत होते, पाडत होते.. पण यमकत नव्हते
प्रवेशिका ४ : रंग मत्सराचे
मूळ गझल : रंग नभाचे - कवी वैभव जोशी
रंगढंग रोज तुझे नव-नवे बरसत होते
मत्सराचे आम्लपित्त असावे...समजत होते
का हा अचानक उलटे उसासे सोडू लागला
का त्याला रदीफ्-काफीया एव्हढेच अवगत होते?
त्याचा राग होता कशावर कोठे काही कळेना
त्याचे ताळतंत्र सुटले यावर मात्र सार्वमत होते
तो स्वताला यौवनाचा जालीम जाणकार म्हणवतो
घरच्या घरीच हाय त्याची केव्हढी फसगत होते
त्याचे विचारणे-बोलणे-लिहीणे बेलगाम इतके
साध्या सौजन्याचीही चटकन केव्हढी फारकत होते
बरे झाले त्याचा कुठेही संचार मोजकाच असतो
प्रवेशिका ३
मूळ गझल : रंग नभाचे - कवी वैभव जोशी
घडोघडी अस्वस्थ मी रीफ्रेश मारत होते
काही नवे नाही ..सर्व्हर का निद्रिस्त होते
मायबोलीचीच पहावी का कुंडली कोणी
सगळेच असे का प्रेमकविता पाडत होते ?
कशास होती सुरू तिथे ती चर्चा नक्की?
कुडमुडे व्यासंगी धबाबा पोस्टत होते
खरेच का कळती कविता यांना
वाहवा! जे नित्यही म्हणत होते
कितीक परोपकारी शंकासूर येथे
मित्र मैत्रिणींच्या अडचणी विचारत होते
वैभवा तुझ्यासारखे कवी क्वचितच नशिबी
बरेचसे बिचारे! कळत नव्हते, बरळत होते
सुरेख तुझी ही गजल पाहता
प्रवेशिका २ : फसगत
मूळ गझल : रंग नभाचे - कवी वैभव जोशी
सत्तेच्या धुंदीत नको ते बरळत होते..
आपण जनतेचे सेवक हे विसरत होते!
झुंडीपुढती नमते घेती का सरकारे?
इतिहासाचे धडे पुन्हा का बदलत होते?
वर्तमानपत्रात धुमाळी अपशब्दांची,
निवडणुकांची नांदी झाली... समजत होते!
थंडपणाचा आव आणती षंढ माणसे,
कधीतरी पण रक्त तयांचे उसळत होते!
तुझी करावी स्तुती असे वाटलेच नव्हते
जे होते ते माझ्या हातुन नकळत होते!
