काव्यलेखन

प्रवेशिका ७ : रंग घराचे

मूळ गझल : रंग नभाचे - कवी वैभव जोशी

रंग घराचे दिसादिसाला बदलत होते
कुठेतरी गळती़च असावी.. समजत होते

काल अचानक फार बरसले मिळून सारे
आज ढगांचे पाय कुठेही भटकत होते

जागोजागी सजले होते तडे, पोपडे
लोभस नव्हते, शोभत नव्हते .. चिडवत होते

नकोच आता पुन्हा चुना तो उभा आडवा
वरवर बघता भिंतीचीही फसगत होते

मी काही ठरवून पापुद्रे खरडत नाही
जे होते ते माझ्याकडुनी नकळत होते

उपदेशाचा डोस चुकीचा असेल तर मग..
केल्या गेल्या खर्चाचीही.. करवत होते

अधेमधे ती भिंत तुकडे टाकत होती

स्पर्धेचे नियम :

१. दर चार दिवसांनी एक कविता दिली जाईल, तिचे विडंबन करायचे आहे.

२. विडंबन मराठी भाषेतच केले जावे.

३. एका आयडीला एका कवितेचे फक्त एकच विडंबन करणे अपेक्षित आहे.

४. एका आयडीला, एकूण दिल्या जाणार्‍या चारही कवितांचे विडंबन करण्याचे स्वातंत्र्य आहे.

५. विडंबन करताना शक्यतो वृत्त, गण ह्यांचे नियम पाळून करावे असा आग्रह आहे पण बंधन नाही. मूळ कविता ज्या प्रकारात आहे, त्याच प्रकारात विडंबन पण आले तर उत्तम!!

६. विडंबनाला शीर्षक देणे बंधनकारक आहे.

७. विडंबन अश्लील किंवा बिभत्स नसावे.

८. विडंबनात वैयक्तीक टीका नसावी.

प्रवेशिका ९ : माझी स्लीम छबी.....

मूळ कविता : कविता

धावून-पळूनही न कमी झालेले वजन
उपाशी राहूनही न झुकलेला काटा
दुपारच्याही जागरणाने न झालेली वामकुक्षी
या जीवघेण्या प्रयत्नांच्या शेवटी
जेव्हा माझं वजन थोडसं कमी होईल,
तेव्हा माझ्या मलूल हाडं-सापळ्याचं
प्रेतवती दर्शन घडेल आणि त्या अर्धमेल्या अवस्थेतही
मी वाचू शकेन तुझ्या थेट नयन्-दर्पणांत
मला आधीच ना-कळलेली माझीच
"अनोळखी" स्लीम छबी
अन् तुला जिंकल्याचे भाव.....!!

प्रवेशिका ८ : जॅकपॉट

मूळ कविता : कविता

कळूनही तोच लावलेला नंबर
काल निघूनही आज लावलेली फिगर
रनिंगला वाढवत नेलेला रुपयाचा शंभर
ह्या सार्‍याचा विचार करता जेव्हा
बिडीचा धूर होउन जाईल,
तेव्हा सात वाजता निघालेल्या ओपनमध्ये
हुरहुरणारे क्षण विरतील आणि त्या क्षणातही
मी स्वप्न बघेन उद्याच्या क्लोजचे
मला कधीच न लागलेला कल्याणचा
जॅकपॉट

७ वर्षांची होते मी, तिसरीत होते. प्राथमिक शाळेत वक्तृत्व स्पर्धा होत्या. फक्त दोन मिनिटांचं भाषण करायचं होतं. कधीही वाटलं नव्हतं की मला त्या वक्तृत्व स्पर्धेत बक्षिस वगैरे मिळेल! माझ्या आठवणीप्रमाणे ते माझं भाषण आईने लिहून दिलेलं पहिलं लिखित होतं. त्या आधी म्हणजे तिच्या कॉलेजच्या दिवसांत तिने बर्‍याच स्पर्धा गाजविल्या होत्या हे कालांतरानं समजलं. पण आपली आई खूप छान लिहिते हे समजायला मला तिसरीत जावं लागलं.

प्रवेशिका ७ : कार्टा

मूळ कविता : कविता

घासूनही न चमकलेले दात
पुसूनही न स्वच्छ झालेलं तोंड
विंचरूनही न बसलेले केस
ह्या सगळ्यांचं दिवसाच्या शेवटी
जेव्हा कळकट वाण होईल
तेव्हा तुझ्या पोटातल्या गुरगुरणार्‍या भुकेचं
काही एक न चालता, तुझ्या अकलेच्या उजेडातही
मी हाणू शकेन तुझ्या पाठीत
हाताला कधीपासून शिवशिववणारा सणसणित
रट्टा.....

प्रवेशिका ६ : बिलंदर

मूळ कविता : कविता

सुचूनही न लिहीलेले रसग्रहण
साथीच्या रोगातही न मारलेल्या राउंड्स
उंचावर नसूनही असणारी हिल स्टेशनं
या सार्‍यांचं शेवटी एकदाचं
जर अर्काइव्ह झालंच,
तर तुझ्या बिलंदरी असण्याचं
इंगित सापडेल आणि त्या अर्काइव्ह्जमध्ये
आम्ही पाहू शकू थेट तुझ्या पोस्टांत
आम्ही कधीच न ओळखलेला तुझा
मूआय (अर्थात, मूळ आयडी).......

प्रवेशिका क्र. ५ : ओझ्याचा बैल

मूळ कविता : कविता

नकाराच्या भीतीन मी न लिहीलेल प्रेमपत्र
रोझ डेला माझ्या हातून गळून गेलेला गुलाब
आमंत्रण येऊनही चुकवलेल तुझं लग्न
हे सारच आयुष्याच्या वळणावर
जेव्हा पुन्हा सामोरं येईल
तेव्हा ओझ्याच्या बैलासारखा;
वाकलेला नवरा मला दिसेल आणि त्या प्रसंगीही
मी वाचू शकेन थेट त्याच्या डोळ्यात
"साल्या, तू सुटलास नी मी झालो
फक्त ओझ्याचा बैल"

प्रवेशिका ४ : हिशेब

मूळ कविता : कविता

शिकुन-सवरुनही न गिरवलेले धडे
ओढुन्-ताणुनही न आणलेल अवसान
मारुन्-मुटकुनही न सावरलेली घडी
या सार्‍यांची जेव्हां शेवटी
गोळा-बेरीज होईल.....
तेव्हां तुझ आळसात आयुष्य बुडवण्याच
एक मोठ्ठ वजाबाकीच गणित होईल अन त्यातही
मला करावेच लागतील...अगदी माझ्याच घरात
मी आयुष्यात कधीही न केलेले
हिशेब ......

प्रवेशिका क्र. ३ : असाध्य

मूळ कविता : कविता

चुकूनही न सुचलेल्या कविता
उघडूनही न थांबलेला पाऊस
साच्यानेही न जमलेल्या (मोदकाच्या) कळ्या
या सा-यांचं शेवटी
जे कडबोळं होईल
तेव्हा तुझ्या खोखो हसण्यानं
मला जोरात रडू फुटेल आणि रडतानाही
मी पाहू शकेन थेट तुझ्या डोळ्यांत
मला कधीच न सुचलेलं
स्वतःवरच हसणं..