नातीगोती

आमच्या आईचा काळा मसाला.

Submitted by vijaykulkarni on 19 May, 2018 - 00:12

परवाच एका घरी काही कार्यक्रमानिमित्त गेलो होतो. मिसळ पाव चा बेत होता. मिसळीची उसळ अप्रतीम असल्याने सहाजिकच कुतुहलाने विचारले की कोणता मसाला वापरला? उत्तर आले की "आमच्या आईचा काळा मसाला". चेहेर्‍यावर आईची आठवण आल्याची व्याकूळता, आईच्या सुगरणपणाबद्दल अभिमान, आता हा वाटीभर मसाला मागतो की काय? ही भिती, हे सर्व होते. यजमानीण बाईंचे भाव पहाता त्यांच्या डेबिट कार्ड चा पिन मिळेल पण मसाला मिळणार नाही हे जाणवले. Happy

वावटळ भाग -२

Submitted by Vrushali Dehadray on 17 May, 2018 - 01:48

वावटळ भाग -२

ती करिअरिस्ट वगैरे कधीच नव्हती. पण हातात घेतलेले काम प्रामाणिकपणे आणि मेहनतीने करायची. एकदा कमिटमेंट केली की काही झाले तरी त्यापासून हटायचे नाही या भावनेने ती नोकरीही करत होती आणि संसारही. नोकरीतल्या कमिटमेंटचे फळ बढतीच्या रूपाने मिळाले तर संसारातल्या कमिटमेंटचे फळ फक्त अंगावर वाढत जाणाऱ्या जबाबदाऱ्या आणि कामाच्या सतत वाढत जाणाऱ्या ओझ्याच्या रुपात. पण बंडखोरी हा शब्द तिच्या शब्दकोशातच नव्हता. तिला इतरांनी गृहीत धरणे हे तिने गृहीत धरले होते. पाण्यावरच्या तेलाच्या तवंगासारखे नवऱ्याचे संसारात असूनही नसणे हे एव्हाना तिच्या अंगवळणी पडले होते.

वावटळ भाग १

Submitted by Vrushali Dehadray on 16 May, 2018 - 03:20

वावटळ भाग १

सुन्न होऊन ती गॅलरीतून बाहेर पहात होती. ग्रीष्माच्या झळांमध्ये मधेच वाऱ्याची एक वावटळ उठली होती. त्या वावटळीत झाडांवरून गळलेली कित्येक पाने सापडली होती. हवेच्या भोवऱ्यात गरगर फिरत होती. तिला एक क्षण वाटून गेले की तिची अवस्था पण त्या पानांसारखीच झाली आहे. स्वतःच्या आयुष्याचे सुकाणू हातातून पूर्ण सुटले आहे, वाऱ्याच्या झोताबारोबर तो नेईल तिकडे ती वहात चालली आहे. प्रवाह्पतीतासारखी. या वाऱ्यातला जोर ओसरला की सारी पाने भुईवर येतील आणि मातीत मिसळून जातील. माझेपण असेच होणार आहे का या भीतीने ती भयशंकित झाली. या साऱ्या प्रकरणाची सुरुवात झाली तो दिवस तिला आठवला.

आई...

Submitted by झुलेलाल on 13 May, 2018 - 11:12

आई...
तब्बल दहा वर्षं या शब्दाचा कल्पनाविस्तार करण्याचा मी प्रयत्न करतोय. हजारो विचारांचे गुच्छ त्यासाठी आनंदाने समोर येऊन हात जोडून उभे राहात होते. आम्हालाही वापर.. म्हणत!
पण काय होत होतं माहीत नाही. आपल्याकडे शब्दांचा पुरेसा साठा नाही, असंच सतत वाटत राहायचं.
आज, या क्षणालाही तसंच वाटतंय.
पण तरीही ठरवलं.
डोळे मिटून लिहायचं.
जमेल, आठवेल, सुचेल तसं लिहीत जायचं.
आणि शब्द संपले, की त्या क्षणी, तिथे थांबायचं.
तसंही, यावर लिहिताना, भल्याभल्यांना शब्द सापडत नाहीत.
मग, आपलीही तशीच अवस्था झाली, तर शरमायचं काहीच कारण नाही.

उशी

Submitted by प्रिती मोरे on 10 May, 2018 - 02:14

उशी...
कोणाला लागते... कोणाला नाही...
असेच ते दोघेही...
.
तिला उशी शिवाय झोप नाही यायची...
आणि त्याला उशीची कधी गरजच नाही भासायची...
.
रोज रात्री उशी सोबत, हितगुज ती करायची...
सर्वात जवळच्या मैत्रिणी सारखी, उशी तिला वाटायची...
दिवसभर काय काय झालं, हे न-बोलताच उशीला सगळं सांगायची...
का झालं, कसं झालं, हे उशीलाच पुन्हा पुन्हा विचारायची...
.
पण तो, अगदी शांत झोपायचा रोज...
कारण त्याला कधी उशीची गरजच नाही भासायची...
.
कधी डोक्याखाली, कधी मिठीत घेऊन उशीला ती झोपायची...

प्रांत/गाव: 

शुभ सकाळ

Submitted by विठ्ठल_यादव on 10 May, 2018 - 01:59

लघुकथा लिहण्याचा माझा हा पहिलाच प्रयत्न आहे , घाई घाईत न वाचता २ मिनिटे वेळ काढून वाचावं हि विनंती. चुकांसाठी क्षमस्व.

लघुकथेचा नाव : शुभ सकाळ

" शुभ सकाळ "

ऑफलाईन

Submitted by अंबज्ञ on 3 May, 2018 - 14:00

.

.

आज मी लेटेस्ट मोबाईल घेतला म्हणून कौतुकाने चारचौघांत भाव खात राहतो अन् व्हाट्सअप फेसबुक वरील स्टेट्स लगेच अपडेट होते ... फीलिंग एक्साइटेड विथ न्यू हैंडसेट वगैरे वगैरे ! प्रत्यक्षात ह्या छोट्याश्या उपकरणाचा उपयोग निव्वळ इतरांसोबत संवाद साधणे आणि इंटरनेट माध्यमातून इतर जगाशी संबध राखून माहितीचे आदान प्रदान करणे एवढ्या पुरताच असतो (असायला हवा). पण एखाद्या दुर्धर रोगा प्रमाणे हे ऑनलाइन व्यसन काही आपली पाठ सोडत नाही.

Pages

Subscribe to RSS - नातीगोती