बिकट वाट वहिवाट नसावी, धोपटमार्गा सोडू नको
संसारामधे ऐस आपुला,उगाच भटकत फिरू नका
या दोन ओळीत डंकी सामावलेला आहे.
राजकुमार हिरानी म्हटलं कि काय काय बघायला मिळणार याची चित्रं आधीच डोळ्यापुढे उभी राहतात.
साधे साधे संवाद, इंटेलिजिन्ट ह्युमर आणि त्यात लपेटलेलं चमत्कारिक तत्त्वज्ञान, त्या चमत्कारिक तत्त्वज्ञानाला हसता हसता मुख्य पात्रांच्या बाबत घडणारी संकट मालिका त्यातून घडणारे विनोद आणि त्यातून दिसत राहणारी समस्या. त्या समस्येवर प्रसंगातून होणारे भाष्य , उत्तम संगीत आणि एक प्रकारचा मांडणीतला फ्रेशनेस.
मोहम्मद रफी !
भारतीय चित्रपटसंगीतात आधुनिक पार्श्वसंगीताचे शास्त्र विकसित करण्यात महत्वाचे योगदान असलेले आणि आता दंतकथा बनत चाललेले व्यक्तिमत्व. येत्या २४ डिसेंबरला रफीसाहेब ९९ वर्षे पूर्ण करून १०० व्या वर्षात पदार्पण करत आहेत. केलं असतं असं म्हणायला पाहिजे खरं तर. पण रफीचा आवाज अद्याप जिवंत आहे, एक तत्त्व जिवंत आहे तर रफी आपल्यात नाही असे कसे म्हणता येईल ? देह नाहीसा झाला. पण रफी म्हटल्यावर जी ओळख आहे तो आवाज मानवजात असेतो कधीच नष्ट होणार नाही.
सलमानभाई - विक्रमसिंग सूर्यवंशी / विक्की
शीबा - सोनिया
अमृता सिंग - राजकुमारी सूर्यलेखा
शक्ती कपूर - राजगुरू
सईद जाफरी - सलमानचा बाप
कादर खान - संग्रामगडवाले बाबा
सुरूवातीला स्क्रीनवर ही वरची सगळी नावं पडत असतानाच बॅकग्राऊंडला कादर खान दऱ्याखोऱ्यांतून चिंताग्रस्त अवस्थेत भटकतोय. त्या खंडहरात पडीक भग्नावशेषांमध्ये गूढ सावल्यांचा डान्स चाललाय.
माफ करा. नमनाला मूठभर तेल न घालता थेट विषयावर येत आहे.
दक्षिणेचे सिनेमे बघताना दोन दशकाच्या आधी लक्षात आलेली गोष्ट म्हणजे त्यांचे साचे आहेत. त्याच साच्यात नायक बदलून गोष्ट सांगतात. पण साचा बदलत नाहीत. यातल्या काही साच्यांबद्दल अजिबात आक्षेप नाही. साच्यातला असूनही काही काही चित्रपट ठसठशीत बनतात. दक्षिणेच्या प्रेक्षकाला साचेबद्ध चित्रपट अंगवळणी पडलेले असतात, त्यामुळं त्याला त्यात वावगं वाटत नाही. तरीही वेगळ्या वाटेवरचे सिनेमे सुद्धा बनतात. त्यातले काही यशस्वीही होतात पण ते आपल्या पर्यंत पोहोचतातच असे नाही.
ज़िहाले मस्कीन - फिल्मी बंजाऱ्यांची चार पाले पडलेली आहेत. सूर्य मावळलाही नाही पण शेकोटी पेटवलेली आहे. राजस्थानी पगडी घातलेला एक माणूस रबाब वाजवायला सुरुवात करतो. वाळवंटात काळे कपडे घातलेली एक बंजारन उठून मान आणि कंबर हलवणाऱ्या बाहुलीसारख्या स्टेप्स करत ख़ालिस उर्दूमध्ये मुखडा गाते. मध्येच ती कथ्थकच्या स्टेप्स करायला सुरुवात करते. आणि हिरॉईन लांब केस मोकळे सोडून बसच्या टपावरून प्रवास करते. नाचणारी बाई अंतरा सुरु झाल्यावर कथ्थक सोडून फ्री स्टाईल डान्स करायला लागते.
नोव्हेंबर मधे मोठे लोक जन्म घेतात.
चाचा नेहरू नोव्हेंबरचे. इंदिराजी सुद्धा नोव्हेंबर मधल्या.
काल फेसबुकावर बॉलीवुड ट्रिवियाच्या एका पेजने 'भली भलीसी इक सूरत' या गाण्याची आठवण करून दिली.
ही चित्रपटसंगीताची एक इन्टरेस्टिंग क्याटेगरी आहे, ज्यात आडवळणाने प्रेमाचा इजहार, किंवा 'कौन है वो दिलरुबा?' या प्रश्नाला 'तू नाही, दुसरंच कोणीतरी' अशा छापाचं उत्तर दिलेलं दिसतं.
काल यु-ट्युब वर ह्या चित्रपटाचे ट्रेलर पहावयास मिळाले. इतक्यात येतोय असे दिसते.
भारताच्या उत्तर-पूर्व भागात ऑफिस कामा निमित्ते प्रवास करतांन्ना ह्या व्यक्तीचे नांव बर्याच जणांकडून ऐकले तेंव्हा परराज्यात आपल्या मराठी व्यक्तीचे नांव ऐकल्याचा अभिमान वाटला होता. तेथील रस्त्यांच्या दर्जाच्या फरकाचा माझा पण अनुभव चांगलाच होता.
नागपुरचेही रस्त्यांचे स्थित्यंतर पाहून एक पुणेकर म्हणून हेवा वाटतो.
चित्रपट अवश्य पाहीन. तुर्तास वाट पाहतोय.....
कॉमेडी, हॉरर, ऍक्शन किंवा मसाला चित्रपटांबद्दल बऱ्याचदा लिहिलं, बोललं जात, चर्चा रंगतात.
या वेळी इमोशनल / भावनावश चित्रपटाची चर्चा करूया.
मराठी, हिंदी किंवा इंग्रजी कुठला चित्रपट बघताना कधी रडलायत का?
कुठल्या दृश्याला?
रडणे म्हणजे ओक्सा बोक्शी किंवा डोळे पुसायला रुमाल / tissues लागेल असेच नाही, डोळे भरून येणे किंवा मन हेलावणे हेही चालेल.
