सखी

"सखी मंद झाल्या तारका..
आता तरी येशिल काऽऽ.. येशिल का?"


पहाटे पाच वाजता मी बाहेरच्या झोपळ्यावर बसून गात होतो. "येशिऽऽऽल का? येशिऽऽल का?" राहून राहून सूर इथेच अडकत होते. खालच्या सूरांत मनाला समजाऊन पाहिलं. वरच्या सूरांत दरडावणंही झालं पण नाहीच दोनच शब्द पण त्यातली आर्तता असंख्य, अथांग, अगणित, अमर्याद, अस्वस्थ, असह्य.. पुढे गावसं वाटतं होतं पण मन थांबलेलं तिथेच...अजुनही ती वाट पाहतं...डोळ्यांतल्या बाहुल्यांत नकळत व्याकुळता काठोकाठ भरलेली. इतकी की,
ह्या व्याकूळतेत एक अख्खा समुद्र बुडाला असता.

"सखी"

उड्या मारत चिऊताई अंगणात आली .
अन म्हणाली ,
उरले नाही मला घरदार .
जागा शोधुन मी दमले फार.

झाडं नाहीत की जंगल नाही .
घर बांधायची काही सोयच नाही .

छोटीशीच जागा शोधली प्रयत्नाने ,
त्यावरही कब्जा केला त्या 'काळ्या ' कावळ्याने .

कधी मिळते ,
पण गावापासून फार दूर असते.
दाणापाणी जमवून आणताना जीवाला फार दमवते .

कधी बांधकामाच्या साईटवर मिळतो एखादा कोपरा .
मात्र ,मजूर उचलून फेकतात घराला, समजून कचरा .

असा सूर लागे जसा श्वास घेतो

असा सूर लागे जसा श्वास घेतो कळेना तरी दैवी की लाभला
सदा अंतरींच्या जशा सप्त तारा विशेषे तिन्ही सप्तका लागल्या

मना मोहवी, दुःखही मोह घाली असे सूर स्वर्गीय कोंदाटले
लडी रेशमाच्या वरी कर्णद्वारी ह्रदी येत ते सौख्य सामावले

अभिसारिका ती कधी विद्ध होई सखा पाहुनी लाली गालावरी
कधी साद घाली जरी ईश्वराला तरी दाह भावे इथे अंतरी

असे भाव सारे सुरा गुंफुनिया रसिका मनी सौख्यदा जाहले
पियूषा परी ते सदा निर्मळाचे शशी सूर्य तारे तसे नांदले

सखी शेजारिणी !

खालील लिंकवर वाचा.

https://www.blogger.com/blog/post/edit/7806960425434045947/7345886882210...

॰ सखी ॰

तू ठुमकत येताना,
हिरवा बांधही गर्द होतो.
तुझ्या नगमोडी चालीने,
मी ही आनखीनच मर्द होतो.

तु शेतातून चालतेस तेंव्हा,
शेतातली पिकेही डोलतात.
अंबराईतले पोपटही मग,
एकमेकांना हळूच बोलतात.

पाठीमागून तू चालत होतीस,
तुझी बांगडी जराशी वाजली.
तू पटकन वळून पाहीले तर,
झाडावर कबुतरांची जोडीही लाजली.

नदी काठी तू नजरेला नजर भिडवली,
तेंव्हा डोळ्यातून अश्रू गालावर ढळले.
तुला नजरेच्या भाषेतून काय सांगायचयं,
ते माझ्या आधी नदीलाही कळले.

परवा बालकवींच्या कवितेतल्या सारखा,
ऊन असतानाच धो धो पाऊस आला.
तुझ्या आणि माझ्या शेतासह,
सर्व शिवार ओलाचिंब झाला.