काव्यलेखन

आज पुन्हा उघडीप आहे.. थोडी थोडी
उन्हाचीही तिरीप आहे.. थोडी थोडी
पुन्हा मळभ येण्याआधी
झुळूक दूर जाण्याआधी
चल, जमवून घेऊ मैफल .. थोडी थोडी

(सहज सुचलेल्या चार ओळी..)

मी विणलेल्या नात्यांची वीण,
उसवत जाताना..
उसवत जातं.., माझ्या आतही काही..
तुटलेले काही धागे.. आणि जीर्ण काही..
भकासपणे त्यांच्याकडे पाहताना,
मी म्हणाले "आता थांबवायलाच हवंय वीणकाम,
आणि नको आटापिटा, ठीगळ लावण्याचाही.."

तळ्याकाठच्या झाडावर
पाखरांची घरटी
फांदीफांदीला पालवी

मुसळधार पाऊस
दृष्टीसमोर ओघळते
संन्यासी हिरवे

मुसळधार पाऊस
तळे अस्वस्थ
बेडूक ध्यानस्थ

स्तब्ध पाण्यावर
पानांचे टपटप रंग
आवाजाचे तरंग

ही एक कविता वहीत टिपून ठेवलेली (त्या गुलजारच्या कवितेसारखीच), पण हिची अवस्था तर आणखी वाईट, कारण हिचे नाव-गाव काहीच माहिती नाही, कर्ताकरविता माहिती नाही.

हुंदका साधा तुझा सांगून गेला
प्राण माझा देह हा सोडून गेला

दाट होते मेघ गगनी भारलेले
नीर भरला मेघ का वाजून गेला

आज चुकले बोल माझे का सख्यारे
जीव हा माफी तुझी मागून गेला

दुःख जाण्याचे असे येथे क्षणाचे

आयुष्यात चाललो, साथ देत एकमेका
झालो एकरूप जणू, ह्रुदयांचाही एकच ठोका
सांग सखे असे कसे, सोसतेस तू हे सारे
आनंद दु़:खांचे माझ्या, तूच वाहतेस भारे
सारख्याच जणू आता, भाग्यरेखा आपल्या भाळा

एक पान पिकून आता पिवळं पडू लागलं
झाडा पासून सुटून ते हळूच खाली पडलं
जन्मभर झाडाला दिली त्याने साथ
वेळ येताच झाडाने मात्र सोडला त्याचा हात
झिजू लागली होती त्याची आता काया
सोडली नाही तरी त्याने झाडावरची माया

पहाट झाली, गजर वाजला
सूर्य अजून नव्हता उगवला
थोडा वेळ कंटाळा केला
सूर्य आजूनही नव्हता आला
परत वेळ गेला थोडा
सूर्याचा का अडला गाडा?
शेवटी त्याला SMS केला
"कारे? जास्त शहाणा झाला?"
लगेच मोबाईल माझा वाजला
त्याचा होता रिप्लाय आला

तोल किरणांचा ढळाया लागला
साज संध्येचा चढाया लागला

लाल झाली पश्चिमा ती लाजली
पाहण्या जोतो जमाया लागला

विहग सारे श्रांत, परतू लागले
वृक्षही तो सळसळाया लागला

लांबल्या त्या सावल्या कंटाळुनी
गाव सारा आळसाया लागला