काव्यलेखन

तूच ग सखे माझी फूलराणी,
तुझ्याचसाठी माझी सर्व गाणी।
तूच माझी बाग, मीच तुझा माळी,
तुझ्याविण सखे, सुनी झाडाची डहाळी।।

बागेस जेव्हा तुझी चाहूल लागली,
माझ्या सोनचाफ्याची कळी खुलली।
मोगऱ्याची वेल सरसर चढली,
मोगऱ्याची फुले बहरली।।

बागेस कळले पानोपानी,
जडली प्रीत दोघांच्या मनी।
तुझ्या नजरेची पडता सावली,
फुलाफुलांत प्रीत आपली विसावली।।

गंध दरवळला बागेत चोहीकडे,
फुलपाखरे भिरभिरती तिकडे।
चांदण्यांनी जणू रात्र सजविली,
प्रीतीची वाट फुलांनी भरली॥

लेवुनी निर्वास पुष्पे दर्प माझा झाकला
स्पर्श तू केलास अन् हा तगरही गंधाळला

टाळतो आता सुखांना धाडणे आमंत्रणे
दुःख जे आले स्वतःहुन खेळ त्यांसव मांडला

गीत ऐकोनी मनाचे आज मी भारावलो
का कधी रे छंद याला मारव्याचा लागला

अंगणाच्या कुंपणावर बांधले घरटे जरी
तू न साधा हाकण्याला दगडही भिरकावला

विव्हळणारे पात्र माझे त्या मिळाली कौतुके
अंक होता मी मुखवटा हासण्याचा लावला

(सूट: दोन लघु अक्षरे = एक गुरु अक्षर)

तुझ्या चित्रभाषेमधले मी
शोधित होतो जरी व्याकरण
त्या शोधाच्या वाटेवरती
मला गवसले काही विलक्षण

नियमबद्ध काहीही नसणे
हाच नियम असणार, वाटले
होते- पण त्या ओळींमधल्या
जागेवर ते पुन्हा भेटले

चकवा देऊन आकलनातून
पुन्हा पुन्हा निसटुनी जे जाते
तेच गूढ चित्राक्षर होऊन
मला पछाडून अथांग उरते

वाटणीने संकटे वाट्यात आली
वेदनेची वादळे थाटात आली

कुंपणे झाडास केली बाभळीची
सावली मग नेमकी काट्यात आली

मी तिच्या लग्नात बसलो पंगतीला
आठवांची जिन्नसे ताटात आली

शांत होतो मी लवादाच्या ठिकाणी
शेवटी ही जिंदगी वादात आली

खंत असते शूर वीरांची इथेही
बायको ना आजवर ताब्यात आली

दूर गेली ती तयाचे दुःख नाही
एक कविता छानशी दारात आली

... ... किरण कुमार

अशाच एका संध्याकाळी
मावळतीचे सोनेरी ऊन
निपचित पडल्या वाटेवरती
किरणे काही गेले पेरुन

पुढे उगवली त्या वाटेवर
काही सुगंधी काही रंगीत
रानफुले जी पिऊन वारा
डुलु लागली अपुल्या धुंदीत

पंख मखमली इवले इवले
हलवीत आले फुलपाखरू
पाहून त्याला बागडताना
वाटेचे मन लागले भरू

पुन्हा एकदा संध्याकाळी
मावळतीचे सोनेरी ऊन
चैतन्याने सळसळणाऱ्या
त्या वाटेला गेले स्पर्शून

प्रेम आहे,
तुझ्यावर की प्रेमाच्या कल्पनेवर,
अजून कळायचे आहे.

ते उलगडेल कधी!
की मीच समजावीन स्वतःला,
माहीत नाही!

पण प्रेम नक्की आहे...? कदाचित...
हा प्रश्न आहे की उत्तर?
अजून उलगडायचे आहे!

पण छान वाटतं आहे,
कदाचित प्रेमाची कल्पनाच सुंदर असते.
संमोहन असते,
आणि असेच संमोहित राहावेसे वाटते...
अधांतरी...

सत्य उलगडले,
तर जादू हरवेल याची भीती.
म्हणून उत्तरापेक्षा प्रश्नच प्रिय वाटतो,
कदाचित....

गुरुवार, ११/६/२६ , ३:३० PM
अजय सरदेसाई -मेघ

मुक्तछंदातील कवितेची गझल करते
एक वाऱ्याची झुळुक मोठा बदल करते

ग्रंथ, बाडे वाचणाऱ्यांना कुणी सांगा
एक साधी ओळसुद्धा मन तरल करते

मंदसे हासून झोपी जायची पूर्वी
आज ती खिडकी मला का बेदखल करते!

मी तिच्या सहलीत कायम अडथळा ठरतो
रुक्ष माझ्या जीवनाची जी सहल करते

वाकडे आहे नभाचे काय डोळ्यांशी
भूमिकांची नेहमी अदलाबदल करते

कोण जाणे स्कीम प्रत्येकास का रुचते
गुंतवा दुःखे नि जीवन ती डबल करते

जेवढी करशील चिंता तेवढी वाढे
'बेफिकिर' असणेच हे जगणे सफल करते
=====

-'बेफिकीर'!

त्या दिवशी एक वेडा माणूस दिसला..
थंडीने इतका गारठलेला
की चौकाचौकात दिसेल त्या शेकोटी कडे पळत होता
पण हवी तशी ऊब मात्र
त्याला काही मिळत नव्हती..
काही शेकोट्या आधीच विझलेल्या..
काही आधीच दुसऱ्यांनी बळकावलेल्या..

सूर येती... विरून जाती...

सूर येती... विरून जाती...
उरतात कंपने,..वाऱ्यावरी...,
हृदयावरी...
सूर येती... विरून जाती...

कोण स्वामी... या स्वरांचा,
सूर कुठून येती?
संमोहीत ही धरा...
संमोहीत राने होती.

वेणूचे सूर पडताच कानी...
मन, हृदय विरघळले,
त्या सूरांवर पहुडून सारे—
वृंदावन विहरले.

सूर येती... विरून जाती...
सूरांचीs.. सुप्त स्पंदने,
सप्तचक्रांत वसली,
नाद अनाहत उठता...,
भुजंगिनी......
जागृत झाली॥

मंगलवार, ९/६/२६ , ८:५५ AM
अजय सरदेसाई -मेघ