मुखवटा

लेवुनी निर्वास पुष्पे दर्प माझा झाकला
स्पर्श तू केलास अन् हा तगरही गंधाळला

टाळतो आता सुखांना धाडणे आमंत्रणे
दुःख जे आले स्वतःहुन खेळ त्यांसव मांडला

गीत ऐकोनी मनाचे आज मी भारावलो
का कधी रे छंद याला मारव्याचा लागला

अंगणाच्या कुंपणावर बांधले घरटे जरी
तू न साधा हाकण्याला दगडही भिरकावला

विव्हळणारे पात्र माझे त्या मिळाली कौतुके
अंक होता मी मुखवटा हासण्याचा लावला

(सूट: दोन लघु अक्षरे = एक गुरु अक्षर)