लेवुनी निर्वास पुष्पे दर्प माझा झाकला
स्पर्श तू केलास अन् हा तगरही गंधाळला
टाळतो आता सुखांना धाडणे आमंत्रणे
दुःख जे आले स्वतःहुन खेळ त्यांसव मांडला
गीत ऐकोनी मनाचे आज मी भारावलो
का कधी रे छंद याला मारव्याचा लागला
अंगणाच्या कुंपणावर बांधले घरटे जरी
तू न साधा हाकण्याला दगडही भिरकावला
विव्हळणारे पात्र माझे त्या मिळाली कौतुके
अंक होता मी मुखवटा हासण्याचा लावला
(सूट: दोन लघु अक्षरे = एक गुरु अक्षर)
दडलेले मनोभाव मुखवट्यापाठी
नाटकी वागणे शोभे चेहऱ्यावरती
किती सोजवळ, किती निरागस
पाही त्याची होते हमखास फसगत
मनात कटुता बोलणे तरी मधुर किती
जवळचे होऊनी वार करी पाठीवरती
ओळखण्यास चुकतो, जीवास मुकतो
जेव्हा मैत्रीच्या पोशाखात वैरी निघतो
तोंडावर वर्षाव स्तुतीसुमनांचा होतो
पाठ वळताच निंदेचा बाझार भरतो
पत ढासळते, प्रतिष्ठा धुळीस मिळते
सामील असतात त्यात आदर करणारे
वाटते कधी टर टर फाडावे हे मुखवटे
झप झप वेशीवर टांगावे त्यांची लकत्तरे
पण आपण सुध्दा कुठे आहोत वेगळे
आरसा दाखवून मन शांतपणे विचारते
अर्थात जुनीच.
----------------------------------------------
आरश्याने पाठीमागे दडवून ठेवलेला मुखवटा
दुपारी भेटला मला.
तेव्हा आरश्याचा चेहरा पडला
त्याचं बिंग फुटलं.
त्या विखुरलेल्या तुकड्यात
शंभर, हजारांच्या संख्येनं दिसत होता
एक वाकडातिकडा चेहरा
तूच आहेस ही
मुखवट्याने आरोप केला.
तो भयानक होता.
तो लाजिरवाणा होता.
तो माझाच होता.
'यासाठीच सांगत असतो
काही गुपितं गुपितंच बरी'
आरसा तुकड्यातुकड्यातून
खदाखदा हसला.
