कादंबरी

"मियाँ अकेले बैठनेसे तो बेहतर है आप हमारीही महफिल को रौशन करे??"

अशोक, वनदास आणि आत्मा निघून गेल्यानंतर खट्टू झालेल्या दिल्याने साजिद शेखचे हे आमंत्रण चार पाच वेळा नाकारले. पण शेवटी कुमार, शेखर आणि स्वतः धनराज यानेही आग्रह केला तेव्हा दिल्याने विचार केला, नाहीतरी रूमवर बसून आपण पिणारच, त्यापेक्षा निदान ही कंपनी तरी आहे, यांचेच आमंत्रण आहे म्हंटल्यावर हेच पैसे देतील आणि निदान आंगनच्या गार वार्‍यात बसून तरी गप्पा मारत आरामात घेता येईल.

पण प्रकरण भलतेच आहे याची कल्पनाच नव्हती त्याला!

आत्मानंदमधे पडलेला मोठा फरक कशामुळे पडला आहे हे कुणाला समजत नव्हते. जन्मापासून जवळपास दोन दशके आई वडिलांसोबत राहिलेला मुलगा केवळ दिड, दोन महिन्यात आजवर वागायचा त्यापेक्षा इतका वेगळा वागू शकतो? चांगले काय वाईट काय हा विषय वेगळा! दारू वाईट हे सगळ्यांनाच समजते. अती दारू पिणे अधिकच वाईट! याचा अनुभव अशोकच्या रुपाने सगळ्यांनाच नुकताच आलेला! पण ज्याच्या गेल्या कोणत्याही पिढीत कुणीही दारू प्यायलेली असणे शक्य नाही तो केवळ काही दिवसांच्या कालावधीत दारूचा चाहता कसा काय झाला?

खरे तर प्रश्नातच उत्तर होते.

बेफिकिर या॑च्या लेखणीस सलाम,

त्या॑च्या सो से स्क , हा रा दा मा आणि श्रीनिवास पे॑ढारकर या काद॑बरीतील मला भावलेल्या प॑चकन्या हा विषय खुप दिवस मनात घोळत होता, घाबरतच त्या॑ना विचारले आणि परवानगी मिळवली.

खर तर काद॑बरी वाचताना ह्या प॑चकन्याच्या भुमिकेत मी नकळत शिरत होते आणि त्या॑च्या नजरेतून काद॑बरीच्या नायका॑ / नायिकेला पहात होते.

त्या॑च्या मनातले विचार कागदावर किती उतरतात ते पाहू.

लिखाण नक्किच बेफिकिर या॑च्या तोडीचे असणार नाही, लेखनात त्रुटि असतील त्या सगळे माबोकर माफ करतील ही आशा.

पुन्हा एकदा बेफिकिर या॑ना धन्यवाद

त्यांच्या मानसकन्या मनोगत स्वरुपात ---

मी मीनाची आई ---

"ही इज ओके नाऊ"

सापत्नीकर सरांचे हे शब्द ऐकल्यावर दीर्घ सुस्कारा सोडला सगळ्यांनी!

वनदास - ऐक... ऐक... मारू नको... ऐक.. तू काह्यला चिडतो बे? तुझ्या फ्यान्सीवर केलीय होय कविता?

दिल्या रूममधे वनदासच्या मागे लागला होता आणि त्या एवढ्याश्या खोलीत वनदास जमेल तिकडे पळत होता. अशोक आणि आत्मानंद खदखदून हसत होते.

होय! आत्मा हसायला शिकला होता. गेल्या पंधरा दिवसात त्याने तब्बल पाच वेळा ओल्ड मंकचे चक्क सव्वा सव्वा पेग लावले होते एकावेळेस! आणि सव्वा पेगनंतर पेंग आली की होता तिथेच आडवा व्हायचा!

आणि आज त्याने थोडी अधिक पिऊन बघायचे ठरवले होते. बाबांनी फोन केला नव्हता. पण आत्म्याने स्वतःच केला होता.

दोस्ती का हाथ मिलाने आया हूं!

दारात उभे असलेल्या मुलाचे हे वाक्य दिल्या सोडला तर कुणाच्याही डोक्यात प्रवेशले नव्हते. कारण बुवा ठोंबरेंना 'आपण दिवसभर फसवले जात होतो' ही जाणीव झाल्यावर त्यांचा जो चेहरा झालेला होता तो पाहून आत्मानंदच काय, अशोक अन वनदासही कधी नव्हे इतके ओशाळलेले होते. आणि त्यात हा मुलगा अचानक येऊन म्हणतो मैत्री करूयात!

अशोक - तू कोण?

साजिद शेखचेही इतरांकडे लक्ष नव्हते. तो रोखून फक्त दिल्याकडेच पाहात होता.

दिल्या - याच्याच मित्राने मार खाल्ला माझा मगाशी!

"पांडुरंग हरी... प्रसन्न वाटलं... आत्मू... शीण आला होता बरं प्रवासाचा... पण गेला... तुला पाहून आणि तुझ्या या सहाध्यायींना... सगळेच आध्यात्मिक, अभ्यासू आणि ईश्वराच्या प्रार्थनेत रस घेणारे आहेत हे पाहून अगदी योग्य जागी आलास असे वाटले बरं... अरे वावा? बजरंगबली का? वा! आता या शेजारच्या खिळ्याला गोपाळकृष्णाचा एक फोटो आणलाय तो लावून टाक... कृष्णाचा फोटो असावा एक कक्षात.... मन प्रसन्न राहतं....."

इथे काहीच तासांपुर्वी मन अधिकच प्रसन्न करणारा एक फोटो होता हे आठवून आत्म्याने आवंढा गिळला.

वनदास आणि अशोक नम्रपणे उभे होते. दिल्या एका खुर्चीवर अपराधी चेहरा करून बसला होता.

कॉलेज सुरू होऊन पंधरा दिवस झाले आणि रूम नंबर २१४ मधील चारही मने एकमेकांमधे मिसळून एक पाचवाच रंग तयार होऊ लागला. रोज निदान अर्धी बाटली तरी संपायला लागली. आता आत्मानंदच्या कानावर ओल्ड मंक, नंबर वन व्हिस्की, ओ.सी., ब्ल्यु रिबॅन्ड वगैरे नावे पडू लागली. तो अजूनही लांब बसून सर्वांकडे टक लावून बघत बसायचा आणि मनातल्या मनात जप करायचा. सगळ्यांचे पिणे झाले की हातातल्या भांड्यातील पाणी सगळ्या खोलीत शिंपडायचा अन मगच झोपायचा. कित्येकदा त्याची थट्टा करण्यासाठी मग वनदास पुन्हा त्याने शिंपडलेल्या पाण्यावरून बाटलीतले काही थेंब शिंपडायचा. दारू अशी शिंपडल्यामुळे मग दिल्या वनदासला एक फटका लावायचा.

आत्मानंद - काय झालं? मला तरी त्यांच्यात काही वावगे वाटले नाही...

वनदास - नाही वाटले ना? चांगलंय... चांगलंय...

अशोक - त्यांच्यात काहीच नाहीये वावगं .. वावगं आपल्यातच आहे...

आत्मानंद - मला वाटते शिक्षकांबाबत आपण नम्र दृष्टिकोन ठेवायला हवा...

अशोक - हो रे बाबा हो.. ठेवतो हां?? पण वन्या.... जालीम नजर आहे...

आत्मानंद - जालीम विष असते... नजर जालीम??

अशोक - तुम्ही काही काळ आम्हाला मोकळे सोडाल काय?

वनदास - फिगर कसलीय... बॉम्ब आहे बॉम्ब

आत्मानंद - बॉम्ब????

वनदास - तसला बॉम्ब नाही...

अशोक - फळ्याकडे वळताना केस कसले उडवते... झपाक..

"येथे शौचमुखमार्जनस्नानादी विधींसाठी काय सोय आहे??"

आत्मानंद जर कोंबडी असता तर दिल्याने त्याची मुंडी हातांनी पिरगाळली असती. आत्मानंद जर बकरी असता तर त्याला दिल्याने कापला असता. पण तो एक माणूस होता. त्याला काहीही करणे हे दिल्याच्या काळ्याकुट्ट कारकीर्दीत आणखीन एक तुरा खोवण्यासारखे झाले असते व त्यामुळे तो आमदारांच्या स्वतःच्याच शिफारसीवरून कॉलेजच्या बाहेर पडला असता.