2025 सालचा हॉलिवूडचा सुपरमॅन बघून आलेल्या कुमारवयीन नातवाला आजोबांनी सांगितलं, "आमच्या काळात पण सुपरमॅनचा पिक्चर आला होता!"
नातवाने विचारले, "हो का आजोबा? कोण कोण होतं त्यात?"
आजोबा अभिमानाने म्हणाले, "धमेंद्र!"
"काय?? बॉलीवूडमध्ये?"
"मग, काय समजलास? आमचा धर्मेंद्रच खरा सुपरमॅन आहे!"
"पण आजोबा, कॉपीराइट?"
"ते काय असतं? ते सोड! हे बघ आमचा सुपरमॅन!"
अस्मिताने थोडासा 'सौतन' बघितला. बरं बघितला तर बघितला, वर तिच्या शैलीत मिनी रिव्ह्यू लिहिला. मग सगळ्यांचेच
कुठले कुठले PTSD उफाळून आले आणि माबो ग्रूप थेरपी सुरु असताना 'मैं तुलसी तेरे आँगन की' ची पण आठवण निघाली. बरं टायटल सॉन्ग लताने जीव ओतून गायलेलं. ते डोक्यात वाजू लागलं. मग ते बघणं भाग, त्यातून यूट्यूबची रेको प्रोसेस. थोडक्यात भोआकफ.
२००७ साली अनुराग बासूंचा 'लाईफ इन अ मेट्रो' आला होता. त्यानंतर बऱ्याच वर्षांनी आता हा 'मेट्रो इन दिनों' आला आहे. काळ म्हटलं तर बदलतो, म्हटलं तर नाही. काही भावना चिरंतन असतात, प्रेम ही त्यापैकी एक. प्रेम माणसात नेमके काय काय बदल घडवतं? हे काही पकडता येत नाही.
परंतु या सिनेमात प्रेम वेगवेगळ्या अंगांनी चाचपडून पाहण्याचा, प्रेमाच्या अनेक रंगछटा उलगडून दाखवण्याचा यशस्वी प्रयत्न केला आहे.त्याअर्थी या सिनेमाचं वर्णन 'रोमान्सचा सोहळा' असं करता येईल.
झालं असं की रफीचं 'वो ख़ुशी मिली है मुझ को' हे सुन्दर गाणं यूट्यूबवर बघत होते. यूट्यूबला का कुणास ठाऊक वाटलं की मी ते गाणं मी तलवारकट मिशीवाल्या जितेंद्रसाठी बघतेय. होतात गैरसमज कधी कधी. पण मग त्याने मला त क मिशीवाल्या जितेंद्रच्या क्लिप्स दाखवायला सुरुवात केली. त्यात होता हा ‘दीदार ए यार’.
नाव वाचून दचकलात? चार चित्रपटांचे काही शब्द वापरून एकत्र केलेले हे नाव आहे. गेली दोन तीन वर्षे झाली, चित्रपट परीक्षण लिहिले गेले नव्हते. मी ओटीटीवर गेल्या चार पाच महिन्यात काही चित्रपट बघितले. त्याबद्दल लिहायचे मनात होते पण जमले नाही. आज म्हटलं सिने रसिकांना त्यापैकी चार चित्रपटांबद्दल सांगावं! हे सर्व अलीकडचे चित्रपट आहेत आणि आपणही जमेल तसे बघावेत. चौघे ऍमेझॉन प्राईम व्हिडिओवर आहेत.
भयानुभुतीचा एक विलक्षण खेळ.. जारण..!
तर आज ' जारण' चित्रपट पाहण्याचा योग जुळून आला. भयकथा हा विषय आवडीचा असल्याने चित्रपट पाहायचा हे ट्रेलर पाहून आधीच ठरवलं होतं.
नवऱ्याला परवा सहज म्हटलं की, एक मराठी चित्रपट पाहायचा आहे .. जायचं का.. तर नेहमीप्रमाणे चित्रपट पाहायचा कंटाळा करणारा नवरा कुठलेही आढेवेढे न घेता पटकन् तयार झाला.. आणि माझ्या मनात शंकेची पाल चुकचुकली. चित्रपट पाहायला तात्काळ होकार कसा काय मिळाला ह्या गुढाचा शोध मी घेतल्याशिवाय राहणार नाही.. हे मात्र नक्की...!
( न राहवून प्रयत्न केला आहे. आवडलं तरी कळवा आणि नाही आवडलं तरी पण कळवा नक्की. __/\__ )
नमनाला घडाभर
लोकांना नावं ठेवण्याची सवयच असते.
पूर्णान्नं असलेल्या दूधालाही नावं ठेवतात लोक. देवालाही नाकारतात.
अशाने सकारात्मक दृष्टीकोण नाहीसा होऊन असहिष्णू वृत्ती वाढीला लागते.
या जगात देव आहे हे मान्य केलं कि जे काही वाईट घडतं ते त्याच्या मर्जीने असं समजून राजकारणी लोक कोणताही अपराधबोध मनी न बाळगता जनतेची लूट करू शकतात. अशीच सकारात्मक विचारसरणी ठेवली तर आपल्याला सर्व गोष्टीत चांगलं दिसू लागते.
बॉलिवूडने आपल्याला अनेक अजरामर चित्रपट दिले आहेत, कैक चांगले चित्रपट दिले आहेत, आणि अगणित अस्तित्ववादी कलाकृतिही (ज्या अस्तित्वातच का आहेत?) दिल्या आहेत. एवढी व्हरायटी असूनही शास्त्रार्थ करण्याच्या भानगडीत कोअर बॉलिवूड सहसा पडत नाही, तो समांतर वाल्यांचा प्रांत.
पण अधून मधून बॉलिवूडमधले कुमारिल भट्ट जागे होतात, त्यांना शास्त्रार्थ करायची लहर येते आणि त्यातून महान कलाकृति जन्माला येतात. मग अगम्य तत्वज्ञानात शोभतील असे मूळ संकल्पनांना छेद देणारे प्रश्न विचारले जातात.
गुलकंद ..
नावातच केवढा गोडवा! चित्रपटही एकदम झकास - अगदी पोट धरून हसवणारा, कधी किंचित हळव करत नेणारा..
सई आणि समीर च्या मुलीचं तिने स्वतःच लग्न ठरलेलं असतं. तर भेटायला ते पाहुणे येणार असतात. अर्थात त्या मुलाचे वडील म्हणजे प्रसारक ओक आणि आई इशा डे. प्रसाद ओक सई ताम्हणकर चा पूर्वाश्रमीचा प्रियकर.. प्रसाद तिला लग्नाचा विचारणार असतो पण काहीतरी घटना घडतात आणि समावेश त्याला तडकाफडकी शहर सोडून त्यावेळी जायला लागतं. आता 25 वर्षांनी दोघं एकमेकांसमोर आले की काय होणार मग त्यांचे कुटुंबीय त्यावर कसे रिऍक्ट होणार लग्नाचं काय होणार वगैरे वगैरे सगळी गंमत म्हणजे तयार झालेला हा गुलकंद.
खूप दिवस झाले काही तरी लिहून. तस लिहाव सांगाव अस खूप काही साचलेलं असूनही लिहायला निवांत असा वेळ मिळत न्हावता. पण आज मी एक असा चित्रपट पहिला की सगळी कामे बाजूला ठेऊन मला त्याच्या बद्दल लिहावच लागल.