मुक्तस्रोत(Open Source)

जगाच्या पाठीवर आणि आमच्या पोटावर....

Submitted by वनक्या on 28 November, 2012 - 02:00

हल्ली मला वाढत्या पोटाची भयंकर भीती वाटू लागली आहे आणि त्यापेक्षाही त्याच्यावर उगीचच सल्ले देन्यार्यांची तर जरा जास्तच...पोटा वर ( अर्थातच वाढत्या ) फुकट सल्ले देनार्याना सरकारने " पोटा " च्या कायद्या खाली अटक करावी असाच वाटू लागलय आता . " सकाळी उठून सूर्यनमस्कार घाला,पहाटे उठून रोज पलायाला जावा " इति पितामह .." तू .... आसन करायला सुरवात कर आणि मघ बघ सकाळी केलास तर दुपारपर्यंत २ इंच पोट कमी ......८ दिवस कर पोट कुठ आणि पाठ कुठ आहे हे बघनार्याला शोधून ही सपदयाच नाही ....

ताक फुंकून पिणार्याचा किस्सा !

Submitted by Diet Consultant on 22 November, 2012 - 15:01

मानवी मन विचित्र असते. प्रत्येक वेळी ताक फुंकून प्यायची वेळ आली ; कि मग तशीच सवय लागते. आपण मुरतो त्यात. असा वाटत जगायचं असेल तर अशाच पद्धतीने जगायला हवे. हे सत्य आहेच. अर्थात हे सत्य असावे कि नाही हा वादाचा मुद्दा होऊ शकतो !
काहींना ताक फुंकायची वेळ येतच नाही. कारण गुंत्याच्या पलीकडे किवा गुंत्यात राहून लढण्याची किवा डीप्लोमातिक राहता येते त्यांना. केवळ वरून असे राहिले तर स्वतःला मानसिक आणि शारीरिक त्रास होतोच. मात्र देवच्या दयेने ज्यांना खरेच मनाचे बंध मृत माणसाच्या इ. सी. जी प्रमाणे ठेवीता येतात; त्याला हे देवदत्त वरदानच.

हे मृत्यो

Submitted by विस्मया on 23 August, 2012 - 13:06

हे मृत्यो...
==========

१.

वीजेने थोडंस क्षितिज किलकिलं करावं
तेव्हां अथांग निळाई अंगावर येईल
कदाचित
तेव्हां क्षितिजाची रेषा
निळसर जांभळी होत जाईल
तिथे कदाचित तू असशील..
आज म्हटलं बसावं
तुझ्याशी निवांत बोलावं
गप्पा टाकाव्यात
आणि थेट तुझ्याशीच
मैत्री करावी

--------------------------------------------------

लाल पिवळा नारंगी भगवा
सगळ्या रंगात रंगायचंय अजून
हिरव्या कांचनमृगाने हाक दिलीये
तू कुठेतरी वाहत असशील नदीतून
आताच नकोय तुझाशी
निळी जांभळी नजरानजर

--------------------------------------------------

एक पान पिकलेलं

दुःख गंधाळून गेले !

Submitted by राजीव मासरूळकर on 21 August, 2012 - 22:14

दुःख गंधाळून गेले !

ओठ सुकले, पापण्यांचे काठही वाळून गेले
पावसा रे, लांबुनी जाणे तुझे जाळून गेले !

वेदनांचे वेद गाणाऱ्‍या दरिद्री माणसांनो
त्याग केलेल्या जनांचे दुःख गंधाळून गेले !

तू असेतो कैक तारे चेहरे झाकून होते
तू निघाला , काजवेही फार चेकाळून गेले !

"कोवळ्या कोँबांतला टाहो कुणी ऐका जरा ना "
वांझ झालेले बियाणे आसवे ढाळून गेले !

संत योगी झुंजले ज्या भ्रष्ट मार्गाच्या विरोधी
शेवटी ते राजनीतीलाच ओवाळून गेले !

लाख वेळा बोललो श्वासांस थांबा एकदाचे
तू उभी दारात नी ते नेमके पाळून गेले !

तरी गीत गावे

Submitted by राजीव मासरूळकर on 20 August, 2012 - 12:35

@तरी गीत गावे@

रुसावे फुगावे
तरी गीत गावे

नभी मेघ येती
लपेटून कावे

फुलालाच नाही
सुगंधी सुगावे

जगा हासवाया
उरा अंथरावे

दहा मैल चारा
सहा हात दावे

खरा न्याय द्याया
पुरावे पुरावे

इथे श्वान झाले
सराईत छावे

सुखे वंचितांचे
स्वतः देव व्हावे

- राजीव मासरूळकर
मासरूळ ता जि बुलडाणा

उसासे

Submitted by राजीव मासरूळकर on 20 August, 2012 - 11:19

उसासे

मला काय झाले
उरी युद्ध चाले

उन्हाला खुणावी
तमाधीन प्याले

सुखाच्या दूकानी
दुखाचे मसाले

सले पावसाला
(ढगांचे उमाळे)

मतांच्या महाली
पडे रोज घाले

वसंतास सांगा
फुलोरे गळाले

हवे नेमके ते
कुणाला मिळाले ?

हसू लागता मी
उसासे निघाले !

- राजीव मासरूळकर

मायबोलीवर प्रथमतःच लिहितो आहे . इथल्या वातावरणाचा सराव नाही . सर्वाँच्या प्रतिक्रियांच्या प्रतिक्षेत आहे .

शब्दखुणा: 

उसासे

Submitted by राजीव मासरूळकर on 20 August, 2012 - 11:18

उसासे

मला काय झाले
उरी युद्ध चाले

उन्हाला खुणावी
तमाधीन प्याले

सुखाच्या दूकानी
दुखाचे मसाले

सले पावसाला
(ढगांचे उमाळे)

मतांच्या महाली
पडे रोज घाले

वसंतास सांगा
फुलोरे गळाले

हवे नेमके ते
कुणाला मिळाले ?

हसू लागता मी
उसासे निघाले !

- राजीव मासरूळकर

मायबोलीवर प्रथमतःच लिहितो आहे . इथल्या वातावरणाचा सराव नाही . सर्वाँच्या प्रतिक्रियांच्या प्रतिक्षेत आहे .

शब्दखुणा: 

विषय क्र. ३ : माझ्या मनातला मराठी चित्रपट

Submitted by Kiran.. on 19 August, 2012 - 11:44

सह्याद्रीवर दूरदर्शनचे सुवर्णक्षण दाखवले गेले. कुणीतरी आवर्जून फोन केल्याने टीव्ही लावला तेव्हा कार्यक्रम सुरू झाला होता. पडद्यावर पथनाट्याच्या धाटणीचं एक नाटक सादर केलं जात होतं. वेटिंग फॉर गोदो या नावाचं ते नाटक... सुरूवातीला काही कळेचना. माझ्या मेंदूच्या आकलनाच्या सीमा ढवळून काढणारं काहीतरी समोर घडत होतं आणि सुन्न करणारा एक अनुभव घेऊन मी अवाक होऊन गेलो होतो. एक जबरदस्त संहिता ! कुणी लिहीलीये हे या क्षणाला माहीत नाही, कधी लिहीलिये हे ही माहीत नाही. पण टाईमलेस अशी ती कलाकृती होती.

येताय दरोडे टाकायला ?

Submitted by Kiran.. on 18 August, 2012 - 07:13

टीप : माझे डोळे नुकतेच उघडलेत. सर्वांचे उघडावेत या सदिच्छेपोटी हा लेखनप्रपंच. उपरोध, उपहास या प्रकाराशी माझा संबंध येत नसल्याने सर्व लिखाण नम्रतेने वाचावे.

शाळा शिकून जे शिकलो त्यामुळे नोकरीचे विचार सतत मनात घोळत असतानाची गोष्ट. कुणी सरकारात गेला, कुणी मल्टीनॅशनल मधे गेला कुणी नुकत्याच जम बसलेल्या आयटी क्षेत्रात गेला तर कुणी मनपा, रेशन कार्ड, जमीन महसूल खाते अशा ठिकाणी गेला. ज्याला कुठेच काही संधी मिळाली नाही त्यांच्याशी काही वर्षे संपर्क राहीला मात्र त्यांच्या अडचणींची जंत्री वाढत गेल्याने सगळेच सेटल्डस त्यांना टाळू लागले. सहानुभूती मात्र होतीच !!

होता एक दिवस असा ....

Submitted by तनवीर सिद्दीकी on 18 August, 2012 - 06:23

तो 'दिवस'च किती छान होता..!!

दिवसभर काबाडकष्ट करून 'दिवस' जेव्हा घरी यायचा
'रात्र' चुलीवर भाकऱ्या थापत बसलेली असायची
वंशाचा 'दिवा' क्षणार्धात उजळायचा
दिवसाने त्याच्या डोळ्यातले मोती मोजायचे
रात्रीने दोघांकडे प्रेमाने पाहायचे
जरासे इथे तिथे करपलेले चंद्र सर्वांनी आनंदाने गिळायचे
आणि
रात्रीच्या खांद्यावर हात ठेवून
सूर्याला कडेवर घेवून
दिवसाने उगाचच आभाळातले चंद्र मोजायचे..

आभाळात मिणमिणते तारे बघूनच खुश असणाऱ्या सूर्याकडे बघत
मग थकून दिवस मालवायचा एकदाचा
सर्वापासून लपवलेला आकाशातला चंद्र
त्याच्या डायरीत चिकटायचा एकदाचा..

आणि रात्रीच्या केसात हात फिरवत

Pages

Subscribe to RSS - मुक्तस्रोत(Open Source)