मुक्तस्रोत(Open Source)

शहर - ३ (स्फुट)

Submitted by उद्दाम हसेन on 3 September, 2013 - 15:03

तुझा विचार मनात येतो.
तो कधी गेलेला असतो ?

सवय. हं !!
पृष्ठभाग आलबेल असेल कि त्याखाली काय खदखदतंय तिकडे डोळेझाक करणं जमतं सवयीने.
पण खदखद राहतेच ना..

बाहेर बरं वाटतं.
दिवसा चकाचक सगळं आणि रात्री नेत्रदीपक रोषणाई.

पण या शहराच्या खाली एक शहर आहे.
या शहराची घाण वाहणारं.

आताशा ऐकवणार नाहीत वर्णनं.
पावसाळ्यात मेनहोल मध्ये तुंबून वाहू लागलं कि अस्तित्व दाखवतं.
तट्ट फुगून आलेल्या घुशी, कीडे, रोगजंतू
भटकी जनावरं...
बस्स !

मग पिवळ्या रेनसूट मधली पथकं आली कि हायसं वाटतं.

शब्दखुणा: 

शहर (स्फुट)

Submitted by उद्दाम हसेन on 1 September, 2013 - 07:42

ना या शहरातला गोंगाट थांबतो
ना माझ्यातला
जसं काही एक आख्खं बकाल शहर
माझ्यात वसतंय
कुठल्या तरी दुर्धर रोगाची सूज
आणि कुरुपता मिरवतंय
चेहरा हरवलेलं ,ओळख विसरत चाललेलं
शहर !
एक बाहेरचं, एक आतलं
न थांबणारं, न द्रवणारं
बेभान, बेफाट, बेमुर्वत, बेछूट
शहर
किडामुंग्यांसारखी माणसं चिरडत धावणारी
चकचकीत वाहनं..संवेदना चिरडत जाणारी
असहाय्य जर्जर नजरांच्या.. ह्रदयाचे ठोके चुकविणारी
कधी काळी फुलल्या होत्या
इथे फुलांच्या बागा
शुभ्र, नील, पीत, नारिंगी
रंगीबेरंगी रांगा
घमघमणारा मोगरा..धुंद करायचा
झक्क फुललेला गुलाब.. मुग्ध करायचा
वटवृक्षाखालच्या बाकड्यांवर तासनतास बसलं तरी

|| तत्सत् || सर्व मायबोलीकर ! येतो आम्ही . . . .

Submitted by परब्रम्ह on 9 August, 2013 - 12:49

सर्व मायबोलीकरांस नमस्कार,

यत: प्रवृत्तिर्भूतानां येन सर्वमिदं ततम् |
स्वकर्मणा तमभ्यर्च्य सिद्धीं विंदति मानवा: ||

ज्याच्यापासुन सर्व भूतांची प्रवृत्ति झाली, व ज्याने हे चराचर विस्तारिले आणी व्यापिलेही आहे, त्याची पूजा आपल्याला प्राप्त झालेल्या कर्मांनी केली, म्हणजे त्यानेच मनुष्याला सिद्धी प्राप्त होते.
-----
मी भगवंताची तीव्र भक्ति म्हणजे प्रत्यक्ष परब्रह्म सर्वव्यापी आहे म्हणुनच माझ्यासमोर, माझ्या अंतरंगांत आणी मला अगम्य अश्या विश्वातही आहे ह्याच विश्वासाने, सर्व कर्मे करतो.

शब्दखुणा: 

|| तत्सत् || सर्व मायबोलीकर ! येतो आम्ही . . . .

Submitted by परब्रम्ह on 9 August, 2013 - 12:48

सर्व मायबोलीकरांस नमस्कार,

यत: प्रवृत्तिर्भूतानां येन सर्वमिदं ततम् |
स्वकर्मणा तमभ्यर्च्य सिद्धीं विंदति मानवा: ||

ज्याच्यापासुन सर्व भूतांची प्रवृत्ति झाली, व ज्याने हे चराचर विस्तारिले आणी व्यापिलेही आहे, त्याची पूजा आपल्याला प्राप्त झालेल्या कर्मांनी केली, म्हणजे त्यानेच मनुष्याला सिद्धी प्राप्त होते.
-----
मी भगवंताची तीव्र भक्ति म्हणजे प्रत्यक्ष परब्रह्म सर्वव्यापी आहे म्हणुनच माझ्यासमोर, माझ्या अंतरंगांत आणी मला अगम्य अश्या विश्वातही आहे ह्याच विश्वासाने, सर्व कर्मे करतो.

शब्दखुणा: 

इष्टरफाकुण्डा

Submitted by उद्दाम हसेन on 26 July, 2013 - 11:51

ब्रह्मानंदी टाळी लागली असता कुडीतून आत्मा मुक्तसंचार करताना त्यास परमात्मा भेटला. त्या दिव्य क्षणी जे काही अनुभव आले ते अवर्णनीय होत. या दिव्य प्रकाशात कुठूनसे अगम्य अशा भाषेतले शब्द आले आणि एक काव्य स्फुरले. या काव्याबद्दल विद्वानांचं मत काय आहे हे जाणून घ्यावंसं वाटलं.

इष्टरफाकुण्डा दी इष्टरफाकुण्डा
लमैयेनिचा टिव्वलकुदुंडा
डिंगलम जिंगलम एट्टानफिसाय
वळ्ळैचानाटाय कळैनाकाय
मिसराननीसा फद्दीरा याफिका
मतलाअ मिसरान लाऊ राशेका
रांबुडू येन्न फिल्ला बौवा बौवांडा
इष्टरफाकुण्डा दी इष्टरफाकुण्डा

- Kiran..

माझा बाप आणिक माझ्या बापाचा मुलगा (आषाढस्य प्रथम दिवसे)

Posted
5 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
5 वर्ष ago

परवा माझा बाप गेला. आणि मग माझ्या बापाचा मुलगा खुप खुप रडला. डोळे फुटे पर्यंत रडला. अजूनही रडतोय. आयुष्यभर रडेल. रडतच राहील अगदी त्याच्यासाठी कुणीतरी रडे पर्‍यंत रडेल. बाहेर पाऊस पण रडतोय. कूणीतरी म्हणाल आषाढ लागलाय. मग माझ्या बापाच्या मुलाला आठवल कालीदासाने 'आषाढस्य प्रथम दिवसे' अस काहीस काव्य लिहीलय. त्यात आषाढातल्या मेघा बद्दल काहीस लिहीलय अस ऐकलय माझ्या बापाच्या मुलाने. तो मेघ आता माझ्या बापाच्या मुलाच्या डोळ्यात राहतो. आषाढ महिना फार वाईटय. आषाढ लागताना तो माझ्या बापाला घेऊन गेला आणिक संपताना माझ्या आईला. नंतर कधीतरी माझ्या बापाच्या मुलालाही घेऊन जाईल अलगद.

प्रकार: 

शाळा.....

Submitted by विनीत वर्तक on 14 June, 2013 - 10:43

शाळा.....

शाळेचे दिवस असतात किती सोनेरी. प्रत्येक आठवण कितीही छोटी असली तर आपला एक घर करून असते. तोच तो किलबिलाट मुलांचा. तेच ते वर्ग तेच ते बेंच त्यावर कधी आपण इतक्या महत्वाच्या विषयावर चर्चा केल्या होत्या तीच ती खिडकी त्यातून आपण गच्ची शोधायचो आपल्या घराच्या बाजूची आज शाळेजवळून जाताना हेच मनात येत. आयुष्याची १५ वर्ष आपण इकडे काढली. त्या नंतर आता १८ वर्ष झाली पण ती १५ वर्ष आयुष्यातील सगळ्यात सोनेरी होती.

शाळा.....

Submitted by विनीत वर्तक on 14 June, 2013 - 10:41

शाळा.....

शाळेचे दिवस असतात किती सोनेरी. प्रत्येक आठवण कितीही छोटी असली तर आपला एक घर करून असते. तोच तो किलबिलाट मुलांचा. तेच ते वर्ग तेच ते बेंच त्यावर कधी आपण इतक्या महत्वाच्या विषयावर चर्चा केल्या होत्या तीच ती खिडकी त्यातून आपण गच्ची शोधायचो आपल्या घराच्या बाजूची आज शाळेजवळून जाताना हेच मनात येत. आयुष्याची १५ वर्ष आपण इकडे काढली. त्या नंतर आता १८ वर्ष झाली पण ती १५ वर्ष आयुष्यातील सगळ्यात सोनेरी होती.

बेंढया... एक अवालिया...

Submitted by विनीत वर्तक on 13 June, 2013 - 03:31

बेंढया... एक अवालिया...

आपल्या आयुष्यात आजूबाजूला आपण अनेक माणसे बघतो. काही चांगली, काही वाईट , काही हसणारी तर काही रडणारी तर काही रडवणारी आणि काही रडून हसवणारी. प्रत्येक क्षण काहीतरी देतोच आपल्याला तश्याच नवीन नवीन ओळखी हि. पण काही माणसे असतात जी आपल्या आयुष्यभर लक्षात राहतात आणि त्याचं जीवन आपल्याला नेहमीच एक कोड असते न उमगलेल असाच हा एक अवलिया...

एका अनामिकेचा दिवस ...

Submitted by विनीत वर्तक on 12 June, 2013 - 22:54

तो कोसळत होता असाच न सांगता माहित नाही कधी थांबणार होता तो. तरी आज दिवस त्याच होता. त्याच्या येण्याने कुठेतरी सुखावलो तरी मनातून मात्र तुझ्या आठवणीच्या कप्यात ओढलो गेलो. अंधेरी स्टेशन वर रोज सकाळी आपली नजरभेट व्ह्याचीच. तू जायची दादर ला तर मी मित्राची वाट बघत असायचो. रोजचाच तो कटाक्ष आणि ७.४३ ची तुझी दादर लोकल कधीच काही चुकल नाही. त्या दिवशी तो कोसळत होता असाच आजच्या सारखा आणि तुला यायला उशीर झाला. गाडीत चढता चढता तुझी छत्री मात्र राहिली मागे आणि तू गेली पुढे. राहिलेली छत्री मी घेतली लोकांकडून सांगून कि मी तुला ओळखतो. दुसर्या दिवशीची ७.४३ ची लोकल मी विसरूच शकत नाही.

Pages

Subscribe to RSS - मुक्तस्रोत(Open Source)