अ

तर मी एकदा असाच चालत होतो, भटकत होतो, दगडधोंडे तुडवत, पायवाट मळवत, तहानभुक भागवत, ऊन्हा-पावसाला भिजवत, अंधाराला कवटाळत, जगत होतो.

माझ्या कपाळी अपयशाचा टिळा लावला होता.
प्रश्न जगण्याचा होता. जगुन जगुन थकण्याचा होता. गुडघे घासून मरण्याचा होता.

तो प्रश्न घेऊन मी आत जंगलात खोलवर गेलो. उंच टेकाडं चढून पाहीली. दलदलीत चिखल माखून घेतला. काटेरी गवतात झोपुन गेलो. झऱ्याच्या पाण्यात गारठून गेलो. हे असह्य झालं.

तुडुंब भरलेली माझी धोपटी रिकामी होत गेली, दुनिया भणंग झाली, मन ऊदास झाले, झाडाझाडांच्या सावलीत, डोंगर दऱ्यांच्या कपारीत, नदीकिनारच्या मातीत, स्वप्ने मरुन गेली.

आला आला दुश्काळ
माझ्या कोरड्या शेतात
माना टाकती रे पीक
अश्रु म्हातारया डोळ्यात

नाही पाणी गुरा ढोरा
नाही खाण्यास रे चारा
विनवणी करु करु
थकला जीव म्हातारा
ना काठीचा धाक चाले
ना चाले पुजा पाठ
तान्हेल्याले पाणी देणं
पुण्य आहे भलं मोठं

मला दिसतो रे फासा
खंगलेला जीवे देण्या
तू बरस पावसा
घाईकर जीव घेण्या
घाईकर जीव घेण्या